Oι δρόμοι του Χριστού

Μία ανεξάρτητη ιστοσελίδα πληροφοριών με απόψεις
για πολλούς τομείς της έρευνας και της εμπειρίας.

 Eπιστροφή στην αρχική σελίδα: περισσότερες πληροφορίες και γλώσσες.

 

Οι δρόμοι του Χριστού στην ανθρώπινη συνείδηση και στον κόσμο.

Γενικός Πίνακας Περιεχομένων.

Για το πρώτο μέρος: (Τα) κεφάλαια για τα βήματα των Ευαγγελίων- κάντε κλικ εδώ.

Για το δεύτερο μέρος: Τα βήματα της Αποκάλυψης του Ιωάννη – κάντε κλικ εδώ.

Τρίτο μέρος: κεφάλαια για διάφορα θέματα και ζωτικά ερωτήματα:.

Για να δείτε τα παρακάτω κεφάλαια (από τα περιεχόμενα), πρέπει πρώτα να έχει φορτωθεί πλήρως η σελίδα.
9.   Μια προσευχή για την ειρήνη, τη ζωή και τον κόσμο2.   Θεμέλια ηθικών αξιών
5.   Μια σύντομη διευκρίνιση για τις σύγχρονες "αποκαλυπτικές ιστορίες για το Χριστό
6.   Φυσικές επιστήμες και πίστη στο Θεό
--    Συνείδηση, έρευνα του εγκεφάλου και ελεύθερη βούληση
7.   Ο Ιησούς και το ζήτημα της διατροφής
8.   Ο Ιησούς Χριστός και η θεραπεία- σήμερα
9b. Σχετικά με τη Χριστιανική Ευλογία
9c. Η Διαμαρτυρία ως πιθανό συστατικό στοιχείο της χριστιανικής πρακτικής.
9d.
Ένας χριστιανικός δρόμος για την αντιμετώπιση της ζωής
10. Χριστιανικές απόψεις για την οικονομία και τα κοινωνικά ζητήματα
11. Χριστιανικές απόψεις για την κοινωνία και την πολιτική
12. Φιλοσοφία και χριστιανισμός – Σχόλιο στην ομιλία του Χάμπερμας "Πίστη και γνώση"
15.
Γενικές χριστιανικές απόψεις για οικολογικά ζητήματα
16. Αγέννητη ζωή
13. νέες γερμανικές / αγγλικές θεματικές σελίδες

Μέρος 4: Παλαιά Διαθήκη, Συμβολές στο διάλογο με άλλες θρησκείες

Παραπομπές σε άλλες εκδοχές και δικαιώματα
e-mail.

 

Μια προσευχή για την Ειρήνη, τη Ζωή και τον Κόσμο.

Είναι έτσι δομημένη, ώστε η διάθεση για μια αποτελεσματική προσευχή να προκύπτει χωρίς πολλές επεξηγήσεις στο πρώτο τμήμα. Μπορεί να προσαρμοστεί, για να ανταποκρίνεται στα προσωπικά συναισθήματα. Αντί για το τρίτο τμήμα μπορούμε να αναφερθούμε σε άλλα ζητήματα που θέλουμε να παραδώσουμε στο Θεό. Είναι προτιμότερο να προσευχηθούμε αργά και με φαντασία.

Θεέ μου, δημιουργέ μου, βοήθεια και ελπίδα μου!

 Ενωμένος με τον Χριστό σε ευχαριστώ για όλα, όσα έρχονται από Εσένα.

Συγχώρεσέ με, για όλα όσα με απομακρύνουν από Εσένα.

Σε παρακαλώ, βοήθησε με να δημιουργήσω στη σιωπή χάρη στο πνεύμα σου.

 

Οδήγησέ με, στον δρόμο Σου να μην κάνω κακό στους άλλους.

Οδήγησέ με, να βοηθώ τους άλλους στο όνομά Σου.

Προστάτευσέ με στην πορεία μου. *

 

Δώσε έμπνευση στους ανθρώπους, να αφήσουν τις αποφάσεις ζωής.

ή θανάτου στα χέρια Σου **.

Βοήθησέ εκείνους, που δουλεύουν για την πλάση Σου***.

Οδήγησε αυτό τον κόσμο στην επαγγελόμενη νέα Εποχή Σου.****

 

 *) Εδώ μπορεί να γίνει αναφορά σε άλλους ανθρώπους.

**) Εδώ μπορεί να γίνει αναφορά σε άλλους ανθρώπους, ή να προχωρήσουμε σε διαλογισμό με φράσεις όπως "να τερματίσουν την ανταλλαγή της βίας", "να γκρεμίσουν τα θεμέλια της βίας με την ειρηνική επίλυση των προβλημάτων", "να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα , που θα εξασφαλίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των ειρηνικών συμπολιτών μας", "να ξεκινήσουν έναν ειρηνικό διάλογο μεταξύ των καλόπιστων μελών των διαφόρων θρησκειών" …. Ματθ. 5:9; 26:52. "Churches' declarations", αγγλικές.

***) Η βασανισμένη φύση κραυγάζει για βοήθεια. Έφτασε η ώρα να παρακαλέσουμε το Θεό ή το Χριστό να μας προστατεύσει από την οργή της φύσης. Αυτό όμως δεν αντικαθιστά την απαραίτητη αλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς προς τη φύση.

****)Λουκάς 11:2; 21:31. Αποκάλυψη 11:16; ... βλ. Ακόμη το Πάτερ Ημών, Ματθ. 6, 7-15.

Τα ιερά κείμενα των θρησκειών αναφέρονται βασικά στον αγώνα του ανθρώπου με την σκιώδη πλευρά του – τόσο η Βίβλος όσο και το Κοράνιο, το Zend Avesta ή το Bhagavadgita, ... και όχι στους πολέμους. Αυτό αγνοήθηκε ή παρεξηγήθηκε αργότερα. Σήμερα ωστόσο υπάρχουν προσπάθειες, για την αντιπαράθεση όλων των κοινών ηθικών σημείων των θρησκειών με την έκπτωση των αξιών του εγωιστικού πολιτισμού μας. Πέρα από αυτό, οι θρησκείες διατηρούν τις ιδιαιτερότητές τους.

Βλ. επίσης το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο ιβ΄ 30: «… αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της ισχύος σου», πρβλ. Δευτερονόμιον στ΄ 4-5. Η προσευχή περιλαμβάνει τη βαθιά πίστη στην ολοκλήρωση με την έννοια του Θεού και την αντίστοιχη ευχαριστία. Το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ιστ' 23 «όσα αν αιτήσετε τον πατέρα εν τω ονόματί μου, δώσει υμίν» περιείχε αρχικά και τη φράση «αφήστε την απάντηση να σας περιβάλλει» (πρβλ. Neil Douglas-Klotz: Prayers of the Cosmos. Meditations on the Aramaic Words of Jesus.). Η προσευχή και μια αντίστοιχη ζωή και πράξη αλληλοϋποστηρίζονται. (Οι εν μέρει καινοτόμες παροτρύνσεις που δίνονται εδώ δεν αποτελούν αντίθεση προς την πολύμορφη πρακτική προσευχής στις εκκλησίες, κτλ.) Ο Θεός μπορεί να μοιραστεί την αγάπη που Του δίνεται, σε οποιαδήποτε εκκλησία.

 Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Θεμέλια ηθικών αξιών.

Ο Ιησούς Χριστός έδωσε ιδιαίτερη σημασία στα μέτρα της ηθικής συμπεριφοράς μέσα στον κάθε άνθρωπο, και όχι στην πίεση των εξωτερικών κανόνων ή εθίμων. Αυτή η εσωτερίκευση δεν προέρχεται από μια εξωτερική "πειθώ", παρά από μια ζωή, όπου μπορεί να αναπτυχθεί η "αγάπη για το Θεό και τον πλησίον όπως και για τον εαυτό". "Αγαπάτε αλλήλους" (Ιωάννης 13,34), αυτή είναι η δύναμη που επιτρέπει την δράση σε συμφωνία με την συνείδησή μας. Η αγάπη για το Θεό μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τους υψηλούς στόχους του. Όταν το άτομο ή η ομάδα βιώσουν την παγκόσμια αγάπη, τότε θα νιώσουν και τη διαφορά. Όσο περισσότερο βιώσουμε αυτή την εμπειρία, τόσο λιγότερο απαραίτητοι θα είναι οι εξωτερικοί, λεπτομερείς κανόνες συμπεριφοράς.

Ωστόσο, τα νοήματα των παλαιότερων κανόνων, όπως π.χ. των "Δέκα εντολών" δεν είναι ξεπερασμένα. Αντίθετα, επιβεβαιώνονται. Υφίστανται, όχι στα θεμέλιά τους, παρά στις λεπτομέρειες, την επίδραση των πολιτιστικών μεταβολών. Αυτό επιβεβαιώνει το ίδιο το κήρυγμα του Μωυσή, ο οποίος αρχικά έλαβε το μήνυμα μιας υψηλότερης ηθικής, αλλά μετέδωσε στον ανώριμο λαό μια πιο απλοποιημένη εκδοχή του. Αυτά τα ηθικά θεμέλια είναι όμοια στον χριστιανισμό, στον ιουδαϊσμό και στο Ισλάμ, ενώ εμφανίζονται σε όλες τις θρησκείες, όπως φάνηκε στην "Διακήρυξη του κοινοβουλίου των θρησκειών του κόσμου για ένα παγκόσμιο ήθος" (βλ. την παραπομπή μας στην αντίστοιχη σελίδα: γερμανικές / αγγλικές σελίδες). Ακόμα και μία ηθική που κατανοεί τον εαυτό της ως «άθρησκη» ή ουμανιστική συνδέεται με τις αξίες θρησκευτικών πολιτισμών. Ουσιαστικά ηθική σημαίνει, να συμπεριφερόμαστε τόσο ανθρώπινα στους άλλους, όσο θέλουμε να συμπεριφέρονται οι άλλοι σε εμάς. Να μην βλάπτουμε λοιπόν τους άλλους, παρά να τους βοηθούμε. Αυτό είναι βασικό για τη μοίρα μας, επειδή, "ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίσει" (Γαλ. 6,7. 2. Κορ. 9,6). Πρόκειται ουσιαστικά για το κύριο κριτήριο συμμετοχής μας στην νέα εποχή, στην οποία αναφέρεται η Κυριακή προσευχή: "Ελθέτο η βασιλεία σου" (Ματθ. 6), και η επί του όρους ομιλία "Μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην".

Πέρα από τα παραπάνω, υπάρχουν ζητήματα που είναι ζωτικά για την ανθρώπινη ύπαρξη. Η ηθική της Επί του Όρους Ομιλίας χαρακτηρίζεται από ορισμένους χριστιανικούς κύκλους ακόμη και σήμερα ως έμμεση "ηθική παραίνεση". Πράγματι, δεν περιέχει άμεσους κανόνες συμπεριφοράς, π.χ. για τις δύσκολες πολιτικές αποφάσεις. Ωστόσο για κάτι τέτοιο θα αρκούσε μια ζυγαριά. Αν η ανθρώπινη "ηθική ευθύνη" οδηγεί σε αντίθετες αποφάσεις, από ότι μια "προσωπική ηθική" στην ιδιωτική ζωή, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστός θα αποφάσιζε με τον ίδιο τρόπο.

Το άτομο έχει ένα μέρος της ευθύνης για τα συμβάντα στον κόσμο, και αυτή η ευθύνη δεν αντισταθμίζεται από τα λάθη των άλλων. Δεν είναι πάντα εύκολο να αποδώσουμε σαφείς ευθύνες, όπως μπορεί να γίνεται στις νομικές διαμάχες. Αλλά και ολόκληρες ομάδες φέρουν ευθύνη, μέσα από τους καταναγκασμούς που εφαρμόζουν, ή μέσα από το θετικό ή αρνητικό πεδίο που δημιουργούν. Όλοι χρειάζονται έναν "ηθικό κώδικα" (που υπάρχει π.χ. σε κάποια επαγγέλματα). Εκτός από την προσωπική ηθική, απαραίτητη είναι και μια δομική ηθική ολόκληρης της κοινωνίας και των επιμέρους τμημάτων της. Οι νόμοι με την αυθαιρεσία που τους διακρίνει δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτή την ανάγκη.

Οι Νόμοι του Μωυσή (2. Μωυσής =Έξοδος 20)

Ηθική στο Κοράνιο

"Παγκόσμιο ήθος"

1 . εγω ειμι κυριος ο θεος σου … ουκ εσονται σοι θεοι ετεροι πλην εμού (ου ποιησεις σεαυτω ειδωλον ουδε παντος ομοιωμα)

2.  ου λημψη το ονομα κυριου του θεου σου επι ματαιω ου γαρ μη καθαριση κυριος τον λαμβανοντα το ονομα αυτου επι ματαιω

Μην θέτεις το Θεό δίπλα σε κανέναν άλλο θεό … (σούρα 17,22*)

(Η συμφωνία για το παγκόσμιο ήθος δεν αφορά στην έννοια του Θεού στις διάφορες θρησκείες. Π.χ. π.χ. εξαιτίας των Βουδιστών συμφώνησαν όλοι στην αναγνώριση μιας "τελικής πραγματικότητας", δηλαδή στην ύπαρξη μιας άλλης πραγματικότητας πέρα από την υλική. )

3.  μνησθητι την ημεραν των σαββατων

…Την ημέρα της συνάθροισης αφιερωθείτε … στη μνημόνευση του Θεού … (σούρα 62,9*)

 

4.  τιμα τον πατερα σου και την μητερα ίνα ευ σοι γενηται και ινα μακροχρονιος γενη επι της γης της αγαθης ης κυριος ο θεος σου διδωσιν σοι

Να είσαι καλός στους γονείς σου…, μίλα τους με σεβασμό … και δώσε στο συγγενή αυτό που του αρμόζει … (σούρα 17,23-26*)

 

5.  ου φονευσεις

Μην σκοτώσετε κανένα, το φόνο του οποίου έχει απαγορεύσει ο Θεός… (σούρες 17,33 και 5,32*)

Υποχρέωση για μια κουλτούρα της μη-βίας και του σεβασμού της ζωής όλων…

6.  ου μοιχευσεις **

Και μην αφεθείτε στη μοιχεία! (σούρα 17,32)

Υποχρέωση για μια κουλτούρα ισότητας και συντροφικότητας ανδρών και γυναικών (κατά της κατάχρησης της σεξουαλικότητας)

7.  ου κλεψεις

9.  ουκ επιθυμησεις την γυναικα του πλησιον σου

10. ουκ επιθυμησεις την οικιαν του πλησιον σου ουτε τον αγρον αυτου ουτε τον παιδα αυτου ουτε την παιδισκην αυτου ουτε του βοος αυτου ουτε του υποζυγιου αυτου ουτε παντος κτηνους αυτου ουτε οσα τω πλησιον σου εστιν

Όταν ένας άνδρας ή μία γυναίκα διαπράξουν κλοπή, κόψτε τους το χέρι… Αλλά όταν κάποιος ... μετανοήσει και επανορθώσει, ο Θεός στρέφεται και πάλι προς αυτόν … (σούρα 5,38-41*)

Υποχρέωση για μια κουλτούρα αλληλεγγύης και οικονομικής δικαιοσύνης ..

8.  ου ψευδομαρτυρησεις κατα του πλησιον σου μαρτυριαν ψευδη

Να είστε μάρτυρες … για τη δικαιοσύνη, ακόμα και αν αυτή στρέφεται κατά σας ή κατά των γονέων και στενών συγγενών σας … σούρα 4,135* (σχετικά με την απάτη βλ. σούρα 2,188*)

Υποχρέωση για μια κουλτούρα της ανοχής και της αλήθειας ...

*) σύμφωνα τον πλέον συνήθη τρόπο αρίθμησης των στίχων στις ισλαμικές χώρες, με άλλους τρόπους αρίθμησης των στίχων ο εν λόγω στίχος μπορεί να βρίσκεται π.χ. κατά ένα στίχο πιο μετά.

**) Εδώ η κάθε θρησκεία προσθέτει τις δικές της διαφοροποιημένες λεπτομέρειες. Είναι σαφές ότι στις λεπτομέρειες η έννοια του ορθού διαφέρει. Επίσης παλαιότερα δεν γινόταν σαφής διάκριση μεταξύ των θρησκευτικών πεποιθήσεων και των κοσμικών νόμων. Ωστόσο, αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι νόμοι μπορούν να έρχονται σε μεγάλη αντίθεση με την πίστη.

Ήδη μετά από τον κατακλυσμό – δηλ. πριν από τις προαναφερθείσες Δέκα Εντολές – θέτονταν σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση κάποιες θεμελιώδεις ηθικές απαιτήσεις σε ολόκληρη τη νέα ανθρωπότητα, δηλαδή όχι μόνο στους αργότερους Ισραηλίτες:
- Ο σεβασμός της ζωής ως απαγόρευση του φόνου («ότι εν εικόνι Θεού εποίησα τον άνθρωπον»: Γέν. θ΄ 6) και η απαγόρευση της κατανάλωσης του κρέατος ακόμα ζωντανών ζώων. Στο ραβινικό Ιουδαϊσμό συνάχθηκαν αργότερα οι επτά «Νόμοι του Νώε» για τους μη Ιουδαίους, οι οποίοι δέχθηκαν πολλές ερμηνείες: 
- Η απαγόρευση του φόνου.
- Η απαγόρευση της σκληρής μεταχείρισης ζώων.
- Η απαγόρευση της ληστείας.
- Η απαγόρευση της «πορνείας» (μοιχείας).
- Η απαγόρευση της λατρείας ειδώλων (δηλ. σύμφωνα με αυτή την αντίληψη οι μη Ιουδαίοι δεν υποχρεώνονταν μεν να προσκυνούν τον ίδιο Θεό με τους Ιουδαίους, αλλά δεν έπρεπε να λατρεύουν ανταγωνιστικές θεότητες).
- Η απαγόρευση της βλασφημίας.
- Το πρόσταγμα τήρησης μίας έννομης τάξης με δικαστήρια.

Θα μας βοηθήσει να κάνουμε έναν πίνακα των προσωπικών μας ελαττωμάτων και θετικών ιδιοτήτων, και να παρακολουθούμε τις προόδους μας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δουλέψουμε σε αυτό το μοτίβο.
1. Άμεση επεξεργασία των προσωπικών μας προβληματικών χαρακτηριστικών σε κάθε συμβάν της ζωής μας. Καλές προθέσεις. Αυτό είναι σημαντικό για τον Χριστό: "πρώτα να στηριχθείτε στα δικά σας μάτια…". Αλλά και στο Κοράνιο Ισλάμ, η εργασία πάνω στις προσωπικές μας ελλείψεις αποκαλείται "το μεγάλο Τζιχάντ", ο μεγάλος ιερός πόλεμος", δηλαδή κάτι σημαντικότερο από όλες τις εξωτερικές αντιπαραθέσεις.
2. Η άμεση αποκατάσταση της αδικίας και 3. Η άμεση αμοιβαία συγχώρηση, όταν αυτό είναι δυνατό. Διαφορετικά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και να αφήσουμε την περαιτέρω επίλυση του θέματος στο Θεό μέσα από την προσευχή. Κι αυτό είναι σημαντικό για το Χριστό (βλ. Λουκάς 12,59 και 5).
)
4. Όπου δεν υπάρχει επιλογή, υπάρχει επίσης η δυνατότητα να κάνουμε καλές πράξεις για τους άλλους, προκειμένου να αντισταθμίσουμε τις κακές πράξεις μας. Πολλές κακές πράξεις συγχωρούνται από το Θεό, όταν π.χ. αναλαμβάνουμε υποχρεώσεις που θα βοηθήσουν τους άλλους. (όπου περνάμε ομαλά από την προσπάθεια να αποκαταστήσουμε τις ζημιές που κάναμε σε μια ελεύθερη και χρήσιμη προσφορά, που ακυρώνει το "ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίσει" βλ. Ιωάννης 4,37). Βλ. Και Ματθαίος 7,20-21: "… άρα γε από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς. Ου πας ο λέγων μοι, Κύριε Κύριε εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανώ, αλλ' ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου ου εν ουρανοίς. ".
5. "Προσεύχεστε στον Θεό στο όνομά μου", για την συγχώρεση και την χάρη του στην εξέλιξή σας. Είναι μια ζωτική βοήθεια, την οποία δεν μπορεί να προσφέρει η ουμανιστική ηθική. Η μοίρα δεν χρειάζεται πια να είναι μηχανική, και ο άνθρωπος νιώθει να καθοδηγείται από τον Θεό, όλα εξελίσσονται με τον καλύτερο τρόπο για το άτομο και τους γύρω του, όπως τον γνωρίζει μόνο η σοφία του Θεού.

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Συμπλήρωμα: Μια σύντομη διευκρίνιση για τις σύγχρονες "αποκαλυπτικές ιστορίες για το Χριστό".

Στο κείμενο της ιστοσελίδας έχουν ήδη διορθωθεί, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μερικές από τις πιο σοβαρές μονομέρειες μερικών θεολογικών κατευθύνσεων υπό το πρίσμα νέων γνώσεων και μεθόδων. Εδώ θα διαπραγματευτούμε μία ακόμα ομάδα σγκεχυμένων όσο και πολύκροτων συγγραφέων που στόχο τους έχουν τον εντυπωσιασμό. Δεν θα διαφημίσουμε περισσότερο αυτά τα μπεστ-σέλερ, δεδομένου ότι η ανάλυση που ακολουθεί απευθύνεται σε όσους είναι ήδη εξοικειωμένοι αλλά και και αγανακτισμένοι με την εν λόγω βιβλιογραφία.

1. Σε ό,τι αφορά στους κυλίνδρους του Κουμράν, καταβλήθηκε προσπάθεια από τους συγγραφείς αυτούς να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία των περισσότερων περιγραφών της Καινής Διαθήκης για τον Ιησού. Για παράδειγμα, υποστηρίχθηκε πως ο Ιησούς και οι μαθητές του στην πραγματικότητα ήταν απλώς επαναστάτες εναντίον της Ρωμαϊκής εξουσίας. *

Για να δοθεί μεγαλύτερη αξιοπιστία, η ερμηνεία αυτή περιβλήθηκε ένα είδος θεωρίας συνωμοσίας. Υποστηρίχθηκε δηλαδή πως το 75% των χειρογράφων που ανακαλύφθηκαν κατά την περίοδο 1947-1956 στην κοινότητα του Κουμράν κρατήθηκαν μυστικά και κατά κύριο λόγο υπό τον έλεγχο λογίων της Καθολικής Εκκλησίας. Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ολωσδιόλου ψευδείς, όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια, αν και η ιστοσελίδα μας ούτε παίρνει το μέρος καμιάς εκκλησίας ούτε ανέχεται την απόκρυψη χριστιανικών κειμένων. Η αλήθεια είναι πως στην ομάδα των λογίων συμμετείχαν καθολικοί, προτεστάντες, αγγλικανοί, ιουδαϊστές, ακόμη και άθεοι μελετητές. Επειδή τα χειρόγραφα αποτελούνταν από πολυάριθμα φθαρμένα σπαράγματα, και οι απόψεις των μελετητών διίσταντο, πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να δημοσιευτούν όλα τα κείμενα. Με την πρώτη αγγλική έκδοση των «απορρήτων» κειμένων, είδε το φως της δημοσιότητας το 80% των χειρογράφων του Κουμράν. Το 1992, ένα χρόνο πριν από την έκδοση ενός σκανδαλοθηρικού βιβλίου τσέπης, στο οπισθόφυλλο του οποίου γινόταν λόγος για κατά 75% αδημοσίευτα κείμενα, δημοσιεύτηκαν και τα υπόλοιπα χειρόγραφα και μάλιστα αποκρυπτογραφημένα.

Για την ερμηνεία του περιεχομένου των χειρογράφων, οι συγγραφείς αναγκάστηκαν να προτείνουν πολλές και διάφορες απίθανες θεωρίες, ώστε με τη σύνθεσή τους να καταλήξουν στο συμπέρασμα που ήδη αναφέραμε. Υποστήριξαν, για παράδειγμα, ότι οι περγαμηνές δεν είναι προχριστιανικές, αλλά ότι ανάγονται στα χρόνια του Ιησού.**) Είναι όμως ολοφάνερο, ότι τα κείμενα αυτά ανάγονται σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους και κατά συνέπεια εμφανίζουν ανομοιομορφία στις μαρτυρίες τους. Η κοινότητα του Κουμράν υπήρχε για πολλά χρόνια. Δεν μπορεί να ταυτιστεί σίγουρα ούτε με τους Εσσαίους ούτε με τους επαναστάτες Ζηλωτές, οι οποίοι αργότερα κατείχαν το φρούριο της Μασσάντα. Το Κουμράν θα μπορούσε να παραβληθεί ίσως με έναν σύγχρονο πνευματικό οικολογικό οικισμό. Τα μέλη της κοινότητας πρέπει να είχαν συνδέσμους παντού. Με τους Εσσαίους είχαν μερικά κοινά έθιμα, αλλά σε παραλλαγμένη μορφή. Οι αντιγραφείς του Ναού στην Ιερουσαλήμ τούς εμπιστεύονταν αρχεία σχετικά με το θησαυρό του ναού, πράγμα που σημαίνει ότι, καθώς δεν είχαν άμεση εμπλοκή στις συγκρούσεις με τους Ρωμαίους, θεωρούνταν ασφαλέστεροι φύλακες των αρχείων. Είναι πιθανόν επίσης πως διατηρούσαν επικοινωνία με μεμονωμένους Ζηλωτές.

Οι συγγραφείς ισχυρίστηκαν ακόμη, πως οι Εσσαίοι δεν ήταν ασκητές μοναχοί, αλλά επαναστάτες μαχητές της αντίστασης. Όμως όλες οι μαρτυρίες που σώζονται για τους Εσσαίους μιλούν για ένα ειρηνιστικό, φυτοφαγικό, αυστηρά ιουδαϊστικό, αποκρυφιστικό κίνημα, τα μέλη του οποίου τηρούσαν σχεδόν ζωροαστρικούς κανονισμούς εξαγνισμού και αποζητούσαν την απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο, με μεγαλύτερο ζήλο και από τους σύγχρονους μοναχούς. Στον παραπάνω χαρακτηρισμό των Εσσαίων ως επαναστατών, Εσσαίοι και Ζηλωτές ρίχτηκαν στο ίδιο τσουκάλι χωρίς να δοθεί επαρκής τεκμηρίωση.

Σύμφωνα με άλλον ισχυρισμό, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Ιησούς, και ο αδελφόθεος Ιάκωβος ήταν επαναστάτες, «όπως και οι Εσσαίοι». Ούτε αυτός ο ισχυρισμός, ο οποίος στηρίζεται στις προαναφερθείσες υποθέσεις και προβάλλεται σαν πραγματικό γεγονός, αποδεικνύεται από τις μαρτυρίες των κειμένων του Κουμράν. Δεν υπάρχει πουθενά στους κυλίνδρους ρητή αναφορά στον Ιησού, τον Ιάκωβο ή τον Ιωάννη με τους χαρακτηρισμούς αυτούς. Για παράδειγμα, γίνεται αναφορά στον «Διδάσκαλο της Δικαιοσύνης», που ήταν προφανώς ηγετική προσωπικότητα της κοινότητας, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις για την ταύτιση του ατόμου αυτού με τον Ιάκωβο. Παραμένει επίσης αναπόδεικτο όσο και απίθανο πως αυτός ο «Διδάσκαλος της Δικαιοσύνης» υπήρξε ριζοσπάστης Ζηλωτής, είναι ωστόσο πιθανό πως αποτελούσε πνευματική ηγετική φυσιογνωμία για την κοινότητα σε περίοδο παρακμής της εξουσίας των ιερέων του ναού. Οι μαρτυρίες που έχουμε για τον Ιάκωβο δεν συνθέτουν πορτραίτο επαναστάτη. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Ιάκωβος - όχι ο Ιάκωβος ο Νεότερος, αλλά ο επονομαζόμενος «αδελφόθεος», ο οποίος μετά τη σταύρωση του Ιησού διηύθυνε την πρώτη χριστιανική κοινότητα στην Ιερουσαλήμ - είχε ιδιαίτερα επιεική και διαλλακτικό χαρακτήρα. Κατά κάποιο τρόπο η θέση του ήταν μεταξύ των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ο Ιάκωβος μεσολαβούσε σε περιπτώσεις φιλονικίας μεταξύ των μαθητών και εξασφάλιζε τη συνοχή της κοινότητας.

Για να εδραιωθεί ο ισχυρισμός ότι ο Παύλος ήταν πράκτορας των Ρωμαίων και ότι παραποίησε όλες τις μαρτυρίες, στήθηκε ένα οικοδόμημα ολωσδιόλου αναπόδεικτων επιχειρημάτων, για παράδειγμα, ότι η σύλληψή του ήταν δήθεν σκηνοθετημένη από τους Ρωμαίους με στόχο την παραπλάνηση του λαού. (Στο κείμενό μας «Οι Δρόμοι του Χριστού» γίνεται μεταξύ άλλων και λεπτομερής λόγος για τον Παύλο. Ανεξάρτητα από την προσωπική άποψη του καθενός για τις παραδοσιακές ιδιοσυγκρασίες των κηρυγμάτων του Παύλου - όπως είναι, για παράδειγμα, η στάση του απέναντι στις γυναίκες - οι προφητικές του εμπειρίες και ενοράσεις είναι σαφώς αυθεντικές. Το συμπέρασμα όμως αυτό προϋποθέτει επίπονη και συστηματική ενασχόληση με τις μυστικιστικές πρακτικές, κάτι που οι σκανδαλοθήρες συγγραφείς προφανώς δεν έκαναν.)

Οι κύλινδροι του Κουμράν αποτελούν απλώς τμήμα των πολλών γραπτών μαρτυριών που σώζονται από την περίοδο εκείνη, και που όλες μαζί συνθέτουν, κομμάτι-κομμάτι, το ψηφιδωτό των πληροφοριών για τα έθιμα της εποχής. Μερικά από τα κείμενα είναι ήδη γνωστά ως «απόκρυφα» ενώ άλλα ανακαλύφθηκαν μόλις πρόσφατα, όπως, για παράδειγμα, τα ευρήματα του Ναγκ Χαμμάντι, τα οποία μας δίνουν μερικές πληροφορίες για την πίστη των πρώτων Χριστιανών στην Αίγυπτο. Είναι βέβαιο πως οι άνθρωποι του Κουμράν πίστευαν στο Θεό, και ότι μερικές θέσεις και πρακτικές της θρησκείας τους είναι συναφείς με τη διδασκαλία του Ιησού όπως τη γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή, και όχι με τα υποτιθέμενα επαναστατικά κηρύγματα του Ιησού των σκανδαλοθηρικών δημοσιευμάτων. Είναι πολύ πιθανό ο Ιωάννης ο Βαπτιστής να προήλθε από το αυστηρό πνευματικό υπόστρωμα των Εσσαίων/κατοίκων του Κουμράν, ή τουλάχιστον να υπήρξε προσκεκλημένος που έχαιρε γενικής εκτίμησης στην κοινότητα. Είναι επίσης πιθανό πως ο Ιησούς ήρθε σε επαφή με την κοινότητα του Κουμράν. (Στην ιστοσελίδα μας «Δρόμοι του Χριστού» τεκμηριώνεται η θέση, ότι ο Ιησούς ήρθε σε επαφή με πολλούς κύκλους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και ανήκε στη σχολή, με τους οπαδούς της οποίας επικοινωνούσε.)

2. Και άλλοι συγγραφείς αποδέχθηκαν αυτές τις εικασίες για τον Ιησού, προσθέτοντας πολλές λεπτομέρειες για την ιουδαϊκή Ιστορία, χωρίς ωστόσο να μπορέσουν να ξεδιαλύνουν τις αναφερθείσες αντιφάσεις. Με τη μείωση της Ανάστασης του Ιησού σε μία ιστορικά ψηλαφίσιμη εξωτερική τελετουργία ανάστασης των όψιμων Αιγυπτίων και ενδεχομένως των Εσσαίων, και σε παραδόσεις προερχόμενες από αυτή την τελετουργία, ο αναγνώστης στερείται ακριβώς την ανανέωση που εισήγαγε ο Ιησούς σε αυτό το πλαίσιο. Και αυτό, ενώ δεν θα έβλαπτε τις παρουσιαζόμενες σε αυτά τα έργα σχέσεις μεταξύ ιστορικών ομάδων, όπως των Εσσαίων και των Ιπποτών του Ναού, εάν αυτό το αντιαναστάσιμο δόγμα παραλειπόταν. Το μόνο μυστικιστικά αντιληπτό τμήμα αυτού που επέφερε ο Ιησούς υπερέβαινε ήδη κατά την παλαιοχριστιανική εποχή την κατανόηση μερικών ιουδαιοχριστιανικών και γνωστικών κοινοτήτων. Επομένως είναι άτοπο να θέλει κανείς να αποδείξει με την αντίληψή τους πως αυτό που κατανόησαν ήταν ολόκληρη η αλήθεια. Διάφοροι είχαν κατανοήσει διάφορες όψεις της αλήθειας, γεγονός που φαίνεται τόσο στους πρώιμους Χριστιανούς που πίστευαν σε μία εκτενέστερη σημασία της Ανάστασης όσο και σε εκείνους που χρησιμοποιούσαν το προκλητικό κείμενο του κατά Φίλιππον Ευαγγελίου. Ο τόσο κατάλληλος για το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου Παύλος δεν ήταν σε καμία περίπτωση η μοναδική πηγή αυτών των παραδόσεων, οι οποίες επέμειναν στην πνευματικά όσο και υλικά μεταμορφωτική Ανάσταση. Άνθρωποι, οι οποίοι επιδεικνύουν ακόμα κάποιο σεβασμό προς τις ευρέως αποδεκτές παραδόσεις της εκκλησιαστικής ιστορίας, μπορούν να προσεγγίσουν την αλήθεια καλύτερα από εκείνους που απερίσκεπτα κηρύσσουν ανύπαρκτο οτιδήποτε δεν ταιριάζει στο σκεπτικό τους.
Όπου τέτοιες δραστηριότητες καταλήγουν σε μία διαρκή προσβολή του Ιησού Χριστού, αυτό μπορεί να έχει και πνευματικές συνέπειες, οι οποίες υπερβαίνουν τα όρια μίας καθαρά ανθρώπινης υπόθεσης.

3. Υπήρξαν επίσης εικασίες για περισσότερους υποτιθέμενους «Τάφους με τα οστά του Ιησού» στο Ισραήλ και αλλού. Στο χώρο της Μέσης Ανατολής, όπου δρουν τυμβωρύχοι (π.χ. ένα από τα ευρεθέντα οστεοφυλάκια ενός τέτοιου τάφου «εξαφανίστηκε»), όπου χιλιάδες τέτοια οστεοφυλάκια είναι αποθηκευμένα σε μουσεία και όπου πιθανά οστά αφαιρέθηκαν και παραδόθηκαν για επανενταφιασμό, κτλ. η απόκτηση αξιόπιστων πληροφοριών για πρόσωπα είναι σχεδόν αδύνατη. Εκεί ακόμα και τα εγχαραγμένα ονόματα δεν αποδεικνύουν τίποτα. Αλλά και ο υπολογισμός πιθανοτήτων δεν μπορεί να αποκλείσει ομοιότητες ονομάτων από διαφορετικές οικογένειες.
Μία ολική ιστορική έρευνα δεν θα ξεκινούσε από την προειλημμένη υπόθεση πως η Ανάσταση δεν μπορεί να έχει υπάρξει ποτέ με την παραδοσιακή έννοια. Αντάξιο του σήμερα δυνατού επιπέδου γνώσεων θα ήταν περισσότερο οι προφητείες που μπορεί να αναφέρονται στον Ιησού να κατανοούνται όχι μόνο ως πηγή υποκειμενικών ελπίδων για τον Ιησού πριν από 2000 χρόνια, αλλά να λαμβάνεται επίσης υπόψη πως μπορεί να υποδεικνύουν κάτι το παντελώς πραγματικό, το οποίο συνεχίζει να αντιστέκεται ακόμα εν μέρει στη διαλεύκανση, μέχρι αυτή να συμβεί.

Συμπληρωματικές σχετικές πληροφορίες (στα Αγγλικά): http://dukereligion.blogspot.com/2008/01/talpiot-tomb-controversy-revisited.html

* 4. Υπάρχουν και άλλες πολλές παρόμοιες εικασίες για τον Ιησού, οι οποίες κάθε φορά οδηγούν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Π.χ. η θέση ότι ο Ιησούς ήταν οπαδός της ελληνικής κυνικής φιλοσοφικής σχολής… Πέραν αυτού κάποιοι άλλοι επιχείρησαν να εξομοιώσουν τον Ιησού έως και με το Μωυσή, με έναν αιγύπτιο φαραώ, με τον Ιούλιο Καίσαρα ή με ένα βυζαντινό αυτοκράτορα.

** Εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι στα βιβλία του είδους δεν αναφέρεται ότι στο Κουμράν ανακαλύφθηκαν επίσης ευαγγελικά κείμενα του 1ου αιώνα, η σύγκριση των οποίων με τα σημερινά κείμενα αποδεικνύει ότι μας παραδόθηκαν απολύτως πιστά στο πρωτότυπο.

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Φυσικές επιστήμες και πίστη στο Θεό.

Για την υπεράσπιση των φυσικο-επιστημονικών απόψεων.

Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι χρειάζονται την εξωτερική υποστήριξη της παρατήρησης, μέτρησης, ζύγισης. Αυτή την ανάγκη αναγνωρίζει ο Χριστός στην περίπτωση του Θωμά, που θεωρείται ο "φυσικός επιστήμονας" μεταξύ των μαθητών, και αποτελεί το πρότυπο για πολλούς ανθρώπους της εποχής μας. Όταν του εμφανίστηκε η ευκαιρία να ελέγξει αν πραγματικά ο Χριστός βρισκόταν μπροστά του, εκείνος του είπε: "Μην είσαι άπιστος, πίστεψε". Δηλαδή ο Θωμάς όφειλε να δεχθεί αυτή την νέα εμπειρία μέσα από την βαθιά βίωσή της, έτσι ώστε να καταπολεμήσει τις ρίζες της αμφιβολίας του και να δει το φως: Το ότι ο Χριστός είπε αυτά τα λόγια σημαίνει ότι ο Θωμάς δεν ήταν σκεπτικιστής, ο οποίος βρέθηκε μπροστά σε υλικές αποδείξεις και αναγκάστηκε να πιστέψει, ίσως από το φόβο της τιμωρίας. Αλλά ότι και ο Θωμάς διατήρησε και μετέπειτα την ικανότητά του να διαμορφώσει ή όχι από μέσα προς τα έξω τις νέες πεποιθήσεις του. Ωστόσο όφειλε να νιώσει ότι υπήρχαν και άλλες δυνατότητες να πείσει τον εαυτό του, πέρα από την εξωτερική παρατήρηση. Ο Ιησούς γνώριζε τι ταίριαζε στον Θωμά. Δεν ήθελε να πιέσει κανέναν – γιατί αυτό θα σήμαινε καταναγκασμό. Και δεν υπάρχει λόγος να ωθήσουμε εκείνον που δεν είναι ώριμος να πιστέψει να καταλήξει στην πλήρη άρνηση.

Μια επιστήμη, που εξορίζει την εμπειρία= συσσωρευμένες εμπειρίες, όταν αυτές δεν ταιριάζουν με την παραδοσιακή εικόνα των πραγμάτων, δεν αξίζει τον χαρακτηρισμό επιστήμη. Οι πραγματικές διάνοιες, όπως ο Αϊνστάιν, δεν ασκούσαν επιστημονική εξουσία τέτοιου είδους, παρά προσανατόλιζαν την έρευνά τους στο ανεξήγητο. Ακόμη κι αυτή η αναζήτηση μπορεί να αποτελεί δρόμο προς το Θεό – όταν το κίνητρο είναι τίμιο, και όταν η επιστήμη δεν χειραγωγείται από οικονομικά ή άλλα αμφίβολα συμφέροντα.

Η επιφανειακή φυσικο-επιστημονική εργασία – με την παρατήρηση, την διατύπωση υποθέσεων και την επιβεβαίωση θεωριών – δεν επαρκεί συνήθως στα ζητήματα πίστης και πνευματικής αναζήτησης. Δεν υπάρχει πάντα ένα πλάσμα που θα μας παρουσιάσει μια υψηλότερη αναμφισβήτητη και αναπαραγόμενη αλήθεια, όπως ο Χριστός στους μαθητές του, ή θα μας δώσει τη δυνατότητα να την νιώσουμε (όπως αναφέρει ο Ιωάννης 1,51). Ωστόσο υπάρχουν ενδείξεις για επίπεδα στην ανθρώπινη ύπαρξη και πέρα από αυτή, που δεν προέρχονται από το γνωστό φυσικό φάσμα δυνάμεων και στοιχείων, παρά εκδηλώνουν σε αυτό τις επιδράσεις τους: ζωτικές δυνάμεις, ψυχικά ερεθίσματα, σκέψεις, συνείδηση… (ορισμένα παραδείγματα βρίσκουμε στο κυρίως κείμενο του Christuswege.net). Συχνά οι "προ-επιστημονικές" παραδόσεις των διαφόρων λαών αποδεικνύονται ως μια παλαιότερη μορφή εμπειρίας και επιστημονικότητας. Ακόμα και σήμερα είναι δυνατό, να αναπτύξουμε τέτοιου είδους διαδικασίες αντίληψης και αποτίμησης, όπως στο παράδειγμα των επιστημονικών παρατηρήσεων του Γκαίτε ή της αντιληπτικής, θεωρητικής εργασίας του Rudolf Steiner που στηρίζεται σε αυτόν. Επίσης οι νέες επιστημονικές θεωρίες, η κβαντική θεωρία, ή εκείνοι οι σύγχρονοι επιστήμονες που εργάζονται πάνω σε μια νέα βιολογία, μια νέα γεω- και αστροφυσική και γενικότερα σε ένα νέο επιστημονικό "παράδειγμα", δηλαδή αντίληψη του κόσμου, προχωρούν προς την ίδια κατεύθυνση, χωρίς ωστόσο να αναζητούν την κατάλληλη μεθοδολογία όπως ο Steiner.
Έτσι, κατ' αρχήν καταλήγουμε στο ότι οι έως σήμερα επιστημονικές γνώσεις α) μας γνωρίζουν ένα ελάχιστο τμήμα της πραγματικότητας
β.) ότι τα θεμέλια των φυσικών επιστημών σχετικοποιούνται όλο και περισσότερο: η ύλη αποδεικνύεται ότι είναι συμπυκνωμένη ενέργεια ή συμπυκνωμένο πνεύμα. Οι μορφές ενέργειας μπορούν να υπερβούν την ταχύτητα του φωτός έως το άπειρο (ταχιόνια…). Μπορούν να γίνουν "νεότερα", ο χρόνος σχετικοποιείται περισσότερο από ότι υποστηρίζει η θεωρία της σχετικότητας. Μπορούν να εξαφανιστούν από το χώρο μας και να εμφανιστούν ξανά από μια άλλη πραγματικότητα –με αποτέλεσμα να μειώνεται η απολυτότητα του χώρου, περισσότερο από όσο προβλέπει η θεωρία της "καμπυλότητας" του χώρου. Απομένει η δύσκολα αντιληπτή "πληροφορία" της κυβερνητικής επιστήμης, η οποία δεν αποτελείται από ύλη ή ενέργεια, και έτσι δεν είναι δυνατό να περιγραφεί με τα συνήθη μέσα. Ίσως μπορούμε εδώ να μιλήσουμε για "συνείδηση". .
γ.) Η κατάρρευση της παραδοσιακής εικόνας του κόσμου μας δεν αποτελεί με τη στενή έννοια απόδειξη της ύπαρξης του Θεού, παρά μια προεργασία γι' αυτή. Για ορισμένους αυτό είναι αρκετό, επειδή εμποδίζονταν να προχωρήσουν εξαιτίας της πεπαλαιωμένης υλιστικής αντίληψης του κόσμου, και τώρα έχουν την ευκαιρία να αναπτυχθούν ανεμπόδιστα προς το Θεό. Όμως, προσέξτε, το θέμα δεν σταματάει εδώ: Τι είναι αυτές οι "πληροφορίες" ή οι άλλες μη περιγράψιμες διαδικασίες στο σύμπαν; Τι/ ποιος δημιουργεί συνεχώς νέα ύλη και ενέργεια και την διαλύει ξανά; Τι/ποιος είναι που προσδιορίζει εδώ, όπως και στην ζωή, τα όρια μεταξύ της ζωής και του θανάτου και επιτρέπει την υπέρβασή τους, τόσο στον ξύπνο όπως και στον ύπνο; Τι/ποιος είναι που δρα διατρέχοντας συνεχώς το χώρο και το χρόνο στο σύμπαν; Είναι πράγματι ο άνθρωπος, που βιώνει την συνείδησή του στην ενέργεια, στον χρόνο και στο χώρο ως "μικρογραφία" εκείνου που το μπορεί πρωταρχικά (βλ. Γένεσις 1,26);
δ.) Επιπλέον, το χάος και το τυχαίο δεν αποτελούν απάντηση για όλα τα παραπάνω. Γιατί αυτός ο κόσμος και αυτά τα πλάσματα, και αυτός ο κόσμος των σωματιδίων, ακόμα και οι διαδικασίες της ζωής εμφανίζουν τόσο μεγάλο βαθμό τάξης μέσα στο χάος, πορείας προς κάποιον σκοπό και νόημα μέσα στο Όλο, όπως ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης. Στα τμήματα της αλυσίδας που θα έλειπαν, αν η εξέλιξη της ζωής ήταν τυχαία κλπ. Ήδη σε αυτή την επίγνωση κατανοούμε ότι είναι πιο δύσκολο να μην πιστέψουμε, παρά να πιστέψουμε σε μια αρχέτυπη διάνοια, που έχει καθορίσει την αρχή και το τέλος ενός "προγράμματος δημιουργίας", και έχει προσδιορίσει την πορεία του, θέτοντας τάξη και κανόνες. Είναι λοιπόν ευκολότερο πια, να καταλήξουμε με την λογική μας στην συνειδητοποίηση του έργου του Θεού, όπως οι μυθολογίες των αρχαίων λαών 800 χρόνια πριν το Χριστό κατέληξαν εκεί χάρη στο "δεξιό, μυθοποιητικό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας". (Οι "Θεοί" των διαφόρων λαών αντιπροσώπευαν συγκεκριμένες ιδιότητες του ενός Θεού. Μόνο όταν αυτή η σοφία ξεθώριασε εμφανίστηκαν οι ξεχωριστοί "θεοί" και η σύγχυσή τους με μια εξελιγμένη ανθρώπινη φύση, η οποία υπήρχε επίσης). Με τον ίδιο τρόπο πολλοί άθεοι επιστήμονες κατέληξαν κοντά στο Θεό, όπως οι
Max Thürkauf, Georg Todoroff, και άλλοι. .
ε.) Η πίστη με την έννοια της βαθιάς πεποίθησης είναι κάτι περισσότερο από την καθαρά διανοητική πίστη ότι κάτι είναι αληθινό.
στ) Εδώ ανήκουν και οι άνθρωποι, που ως μυστικιστές, αλλά και ως απλοί πιστοί μαρτυρούν άμεσες, μεταμορφωτικές εμπειρίες με τον Θεό και τον Χριστό. Και που μέσα από αυτή την επαφή βιώνουν με τον πιο πραγματικό τρόπο μέσα τους, το δημιουργικό πνεύμα του Θεού. Αυτοί οι δρόμοι μπορούν να οδηγήσουν με μοναδικό τρόπο, αργά ή γρήγορα σε μια επεξεργασία και κατανόηση της φύσης της εμπειρίας. Σε αυτό αποσκοπεί το κυρίως κείμενο του "Oι δρόμοι του Χριστού".

Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υπάρχει η Εγκύκλιος «Fides et Ratio» («Πίστη και ορθός λόγος») του 1998, ενώ ο Πάπας Βενεδίκτος ΙΣΤ΄ επιλήφθηκε επίσης του θέματος κατά την ομιλία του στο Regensburg το 2006: Σύμφωνα με τον Ποντίφικα, η πίστη χωρίς λογική και η λογική χωρίς πίστη δεν έχουν αξία, επειδή αποτυγχάνουν να συλλάβουν την ολότητα του ανθρώπου. Ο Michael Springer αντιτείνει στο περιοδικό «Spektrum der Wissenschaft» τον Ιανουάριο του 2007 πως κάθε κενό γνώσης δεν πρέπει κατ’ ανάγκη να παραπέμπει σε κάτι ορθολογικά ανεξήγητο ή στο Θεό – χωρίς αυτό να είναι το πρωτεύον θέμα μας, καθώς εδώ αναζητούμε συγκεκριμένα συμπεράσματα (βλ. παραπάνω). Παραδέχεται ωστόσο πως η πίστη ότι η επιστήμη μία ημέρα θα εξηγήσει τα μεγάλα κενά δεν είναι παρά μία απλή πίστη. Όπως έχουν τα πράγματα, σήμερα πρέπει ήδη να καταβληθεί αρκετός κόπος για να διατηρηθεί η δυνατότητα και μόνο του μεμονωμένου επιστήμονα να μην πρέπει ακόμα να πιστεύει στο Θεό (μία στάση, η οποία δεν είναι κατ’ ανάγκη αθεϊσμός, καθώς μπορεί επίσης να είναι αγνωστικισμός, δηλ. έλλειψη πίστης χωρίς οριστική άρνηση της ύπαρξης του Θεού). Αλλά και μία άλλη νέα αντίληψη, η οποία αναγνωρίζει την πίστη στο Θεό μόνο ως παροχή για την ηθική ασφάλιση του υλικού πολιτισμού, δεν ανταποκρίνεται από μόνη της στις παραπάνω απόψεις.
Update English / Deutsch.

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Συνείδηση, έρευνα του εγκεφάλου και ελεύθερη βούληση

Στην προσπάθειά τους να πάρουν αποφάσεις, ευφυείς άνθρωποι όλων των εποχών και πολιτισμών*) μάζεψαν εκτενείς εμπειρίες για την προέλευση διάφορων συναισθηματικών φορτίσεων πολύ πριν από τη σημερινή έρευνα. Οι πνευματικές και θρησκευτικές πορείες εξέλιξης αποτελούν μαρτυρία για την ικανότητα του ανθρώπου να μετεξελίσσεται πραγματικά επίσης σε αυτή την πάλη για ηθικές αποφάσεις, αντί να θεωρεί τα πάντα προκαθορισμένα. Ωστόσο, και στον τομέα της θρησκείας υπήρξαν κάποιοι που έτειναν προς τη μοιρολατρία, δηλαδή προς την πίστη σε μία προκαθορισμένη μοίρα.

Ακόμα και η σημερινή ικανότητα σκέψης είναι ως επί το πλείστον μόνο εν μέρει συνειδητή. Εάν κάποιος θέλει να αποκτήσει και να διατηρήσει τη συνείδηση των συναισθημάτων που επιδρούν στη σκέψη, πρέπει συνήθως να τα παρατηρήσει εντατικά και επί παρατεταμένο χρονικό διάστημα, για να αποκτήσει την απαραίτητη ευαισθησία για την αντίληψή τους. Ακόμα πιο ασυνείδητα είναι τα ερεθίσματα που επιδρούν στη βούληση· συνεπώς απαιτείται ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια για να αποκτήσει κανείς πλήρη συνείδησή τους, πόσο μάλλον για να μπορέσει να τα διαμορφώσει με πλήρη ελευθερία. Αυτό το ασυνείδητο της βούλησης ήταν π.χ. γνωστό ήδη στον Ρούντολφ Στάινερ, ανεξάρτητα από τη σύγχρονη έρευνα του εγκεφάλου. Αλλά ο Στάινερ γνώριζε επίσης αυτό που δεν έχουν διερευνήσει ακόμα οι φυσικές επιστήμες, ότι δηλαδή ο έλεγχος της βούλησης μπορεί κάλλιστα να εξασκηθεί. Πολλοί χριστιανοί βιώνουν στην πράξη ότι δυνατό είναι και κάτι πολύ περισσότερο: η «παράδοση» της ανθρώπινης βούλησης στο Θεό. Αυτό είναι μάλιστα σε κάποιο βαθμό δυνατό σε οποιοδήποτε στάδιο της ανθρώπινης εξέλιξης, δηλαδή επίσης ενώ ο άνθρωπος δεν έχει ιδιαίτερα βαθειά εικόνα του εσωτερικού του κόσμου, καθώς υπάρχει μία υπέρτατη δύναμη που συνοδεύει και βοηθά τον άνθρωπο στο δρόμο προς αυτή την κατάσταση. Και αυτός ο δρόμος ασφαλώς οδηγεί αργά ή γρήγορα σε μία όλο και πιο συνειδητή ζωή. (Αυτή πρακτική ουδεμία σχέση έχει με τις απαιτήσεις υπακοής μίας εκκλησίας προς τους πιστούς της.)

Με αυτό το γνωστικό υπόβαθρο, τα ευρήματα κάποιων σύγχρονων νευρολόγων επιτρέπουν την εξαγωγή διαφορετικών συμπερασμάτων από αυτά που παρουσιάζονται σε κάποια επιστημονικά περιοδικά. Έτσι, κάποιες μετρήσεις σχετικά με την κίνηση των χεριών υπό πειραματικές συνθήκες έδειξαν ότι η ετοιμότητα κίνησης εμφανίζεται ήδη στο νευρικό σύστημα, ενώ υποκειμενικά δημιουργείται ακόμα η συνειδητή πρόθεση για κίνηση του χεριού. Στη συνέχεια, ο συμμετέχων στην έρευνα νόμιζε ότι είχε αρχίσει μία κίνηση η οποία στην πραγματικότητα δεν άρχισε παρά 0,01 χιλιοστά του δευτερολέπτου αργότερα.**) 
Αυτό αρχικά δεν επιβεβαιώνει παρά το ότι – όπως προαναφέρθηκε – η συνειδητή σκέψη του ανθρώπου συνήθως δεν αποτελεί τη μόνη προέλευση των πράξεών του, αλλά ότι η πολυπλοκότητα της φύσης του επηρεάζει τις αποφάσεις του. Το ότι διαπιστώθηκε η ύπαρξη ενός τέτοιου «δυναμικού ετοιμότητας», δεν σημαίνει όμως σε καμία περίπτωση ότι ο άνθρωπος είναι προκαταδικασμένος να ακολουθήσει κάθε ασυνείδητο κίνητρο της βούλησής του. Αυτό θα ήταν ένα εσφαλμένο αντίστροφο συμπέρασμα. Δεν υπάρχει συνεπώς καμία κατάρριψη της Ελεύθερης Βούλησης, όπως νόμισαν κάποιοι. Θα ήταν όμως ορθό να υποθέσουμε με βάση την εμπειρία (μία «έρευνα πεδίου» που πραγματοποιείται εδώ και χιλιετίες) ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν αρκεί η νόηση από μόνη της για την άσκηση της «ελεύθερης βούλησης». Η σκέψη και οι καλές προθέσεις δεν μπορούν παρά να είναι ένα πρώτο βήμα προς έναν πιο υπεύθυνο ρόλο του ανθρώπου. Για να φτάσει έως εκεί, ο άνθρωπος θα πρέπει να ασχοληθεί επίσης διεξοδικά με τα έως τότε υποσυνείδητα συναισθήματα και τις ασυνείδητες ωθήσεις της βούλησής του που υιοθετεί από συνήθεια. Τότε, θα συνειδητοποιήσει πιο γρήγορα το «νευρωνικό δυναμικό ετοιμότητας» καθαυτό. Είναι συνεπώς κάλλιστα δυνατό να επιδιώκει κανείς μία πιο υπεύθυνη ζωή. 

Πέραν αυτού πρέπει να λάβει κανείς υπόψη ότι όταν π.χ. μετρώνται τα ηλεκτρικά δυναμικά στα άκρα των νεύρων, μιλούμε για «αιτίες» μόνο με την κλασική έννοια των φυσικών επιστημών. Από την οπτική γωνία των θεωρητικών επιστημών μπορούμε κάλλιστα να τα θεωρήσουμε «αιτιατά», ως πιάνο στο οποίο η ψυχική και πνευματική διάσταση παίζει από κοινού με τη βούληση. Αυτό δεν μπορεί να εξεταστεί από τις φυσικές επιστήμες σε αμιγώς βιολογικό επίπεδο, Όπως η Βιολογία δεν μπορεί να αποφανθεί για το αν στον πολύπλοκο ανθρώπινο οργανισμό είναι παρόν το Θείο***). Μπορεί όμως να προσεγγίσει πολύ καλά από τη δική της οπτική γωνία τέτοια ερωτήματα. Θα μπορούσε π.χ. να προσπαθήσει να διαπιστώσει μέσω μετρήσεων τι είναι διαφορετικό στον άνθρωπο, όταν π.χ. προσπαθεί με την προσευχή να αντισταθεί σε μία ανεπιθύμητη ώθηση της βούλησης****). Αλλά δεν μπορεί από μόνη της να κρίνει τι «είναι» η προσευχή για τους πιστούς.

*) Βλ. όμως τις διαφορές στα αρχαϊκά, μαγικά, μυθικά, νοητικά κ.ά. εξελικτικά στάδια της ανθρώπινης συνείδησης – όπως παρουσιάζονται στις σελίδες Γενικές Απόψεις για τις Φυσικές Θρησκείες και Θρησκεία ως «επανασύνδεση» με το Θεό. Η προέλευση των ανθρώπινων ωθήσεων σε κάποιους καιρούς εντοπιζόταν περισσότερο στο εξωτερικό περιβάλλον, ενώ σε άλλες περισσότερο στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Οι σημερινές δυνατότητες ανάπτυξης της συνείδησης βάσει των σταθμών στη ζωή του Ιησού παρουσιάζονται στο Μέρος 1 του κυρίως κειμένου. Σήμερα ο άνθρωπος μπορεί π.χ. να μάθει να αναγνωρίζει και πάλι πιο έντονα τις σχέσεις του με τον περίγυρό του, το περιβάλλον και τη Γη συνειδητά – σε αντίθεση με τον πιο ενστικτώδη τρόπο που είχε παλαιότερα. Με αυτό τον τρόπο, εκτός από κοινωνικές και οικολογικές γνώσεις, προκύπτουν επίσης γενικές θρησκευτικές-φιλοσοφικές απόψεις για την κοινωνία.

**) π.χ.στο «Spektrum der Wissenschaft», Απρίλιος 2005. 

***) Βλ. επίσης τη σελίδα μας «Φυσικές επιστήμες και πίστη στο Θεό».

****) Βλ. επίσης τη σελίδα μας για την «Αντιμετώπιση της καθημερινής ζωής».

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Πληροφορίες: Ο Ιησούς Χριστός και το ζήτημα της διατροφής.

Η προϊστορία: Στο πρώτο βιβλίο του Μωυσή (Γένεσις), 29, αναφέρεται: Έπειτα μίλησε ο Θεός, "Σας δίνω όλα τα φυτά, που φέρουν σπόρους, και όλα τα δέντρα με τα φρούτα τους που περιέχουν σπόρους. Αυτά θα είναι η τροφή σας". Αυτό αντιστοιχεί στην γνώση ότι ο άνθρωπος κατ' αρχήν διαθέτει τα όργανα ενός χορτοφάγου (και όχι παμφάγου, όπως θα μπορούσαμε να υποθέσουμε, βάσει της κατά τα άλλα επαρκούς κατηγοριοποίησης των ζώων σε αρπακτικά, παμφάγα και φυτοφάγα). Μετά τον (εντοπιζόμενο αρχαιολογικά στην Εγγύς Ανατολή) κατακλυσμό, είπε στον Νώε (Γένεσις 9,3): "Όλα τα ζωντανά θα είναι η τροφή σας. Μόνο το κρέας όπου υπάρχει αίμα δεν πρέπει να τρώτε". Έως αυτό το σημείο, όλα αναφέρονται σε μια εποχή πριν την δημιουργία των σύγχρονων εθών, αφορούν λοιπόν, αν η πηγές είναι ορθές, και όλους πλην των μεταγενέστερων Ιουδαίων. .
Μετά την φυγή από την Αίγυπτο αυτό επιβεβαιώνεται στο 5ο βιβλίο του Μωυσή (Δευτερονόμιο), 14,3-21 και προστίθενται περισσότερες λεπτομέρειες. Από ότι φαίνεται, μετά τον κατακλυσμό επιτρέπονταν όλα με την εξαίρεση των πιο βλαβερών διατροφικά ουσιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, στα κείμενα εντοπίζουμε σύγχρονες διατροφικές απόψεις. Ωστόσο υπήρχαν περιπτώσεις, όπου τονίζεται η αξία των φυτικών τροφών, χωρίς αυτό να είναι δεσμευτικό για όλους. Βλ. Δανιήλ, 1,8.

Επίσης υπάρχει πολλαπλή σύνδεση με το εκτενές και σήμερα μη κατανοητό ζήτημα της ζωοθυσίας και της κατανάλωσης του κρέατος της θυσίας. Ήδη ο προφήτης Ιοσέ (6,6) λέει: "Αγάπη θέλω, όχι θυσίες, πίστη στο θεό και όχι πυρά". Αυτό είπε και ο Χριστός: "μάθετε τι έστιν έλεον θέλω και ου θυσίαν" (Ματθ. 9,13 και 12,7). Σχετικά με τον Λουκά 22,11, όπου ο Χριστός ρωτά πού μπορεί να φάει το αρνί του Πάσχα – που ωστόσο δεν εμφανίζεται στον Μυστικό Δείπνο που ακολουθεί- υπάρχουν πρωτο-χριστιανικές απόκρυφες γραφές (που δεν συμπεριλήφθηκαν στον βιβλικό κανόνα των 400), όπως το Ευαγγέλιο των Ευιονέρων. Εκεί λοιπόν αναφέρεται το εξής: "Μήπως επιθυμώ να φάω μαζί σας σε αυτή την γιορτή του Πάσχα το αρνίσιο κρέας;" Η αραμαική γλώσσα χρησιμοποιεί λίγες λέξεις, και επιτρέπει πολλαπλές ερμηνείες, όταν λείπει ο τονισμός της γλώσσας. Αυτό επιτρέπει διάφορες μεταφράσεις, που αξιοποιούνται ανάλογα με την άποψη που θέλουμε να υποστηρίξουμε. (Οι πρακτικά εξαφανισμένες – καθότι αργότερα σε μεγάλο βαθμό εξισλαμισμένες – ιουδαιοχριστιανικές κοινότητες αποτελούσαν πραγματικό και σημαντικό τμήμα της πρώιμης Χριστιανοσύνης, ακόμα και διέφεραν σε κάποιες θεωρήσεις τους, όπως στο παραπάνω παράδειγμα, από τις άλλες αναπτυσσόμενες εκκλησίες.)

Οι Πράξεις των Αποστόλων 15,19 αναφέρουν την ομιλία του ηγέτη της κοινότητας Ιακώβου, ο οποίος λέει για τους εθνικούς (που προσηλύτισε ο Παύλος) ότι "αυτοί οι εθνικοί που πίστεψαν στο Θεό, δεν πρέπει να βαρύνονται με μεγαλύτερο φορτίο. Πρέπει μόνο να αποφεύγουν να μολύνονται από το κρέας των θυσιών και την ακολασία, και μην τρώνε ούτε πνιγμένα ζώα ούτε αίμα". Αντίθετα, ο πρωτο-χριστιανός ιστορικός της εκκλησίας Ευσέβιος, στις απόκρυφες (βλ. Παραπάνω) Πράξεις των Αποστόλων αναφέρει ότι ο Χριστός, ο Ιωάννης, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος κλπ. ζούσαν κατά κανόνα χωρίς κρέας. Ο Ματθαίος 15,11-20/ Μκ. 7,17-21 μας δείχνει ωστόσο ότι ο Χριστός έδινε περισσότερη σημασία όχι στο "εισερχόμενον εις το στόμα" παρά στο "εκπορευόμενον εκ του στόματος". Ωστόσο αυτό είχε σαν αφορμή τις ερωτήσεις των Φαρισαίων κατά το νίψιμο των χεριών που προηγούνταν πάντα του γεύματος. Πρόκειται για το ίδιο σύνολο αξιών, που εκφράζεται με το παράδειγμα των παρωπίδων στα μάτια μας. Δηλαδή αναφέρεται στην στροφή προς τον εαυτό μας και τα χαρακτηριστικά μας, αντί για το φόβο από τις εξωτερικές επιδράσεις. Έτσι, δεν υπάρχει κανόνας κατά της κατανάλωσης κρέατος.
Σύμφωνα με τον Λουκά 10,8 ο Ιησούς συνιστούσε στους μαθητές να τρώνε στις περιπλανήσεις τους αυτά που τους πρόσφεραν οι οικοδεσπότες τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι η τροφή δεν έχει σημασία. Απλά ότι ακόμα και σήμερα, στον αραβικό πολιτισμό, η καλόπιστη άρνηση να δεχθούμε ένα είδος τροφής ή ποτού μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες αντιδράσεις, αν δεν φερθούμε διπλωματικά. Εκτός αυτού, οι μαθητές είχαν την ικανότητα να αφομοιώνουν χωρίς επιπτώσεις ακόμη και βλαβερές ουσίες (Μάρκος 16,18). Έτσι δεν είναι σκόπιμο να δώσουμε σε αυτά τα λόγια ευρύτερη σημασία από ότι είχαν και να τα γενικεύσουμε.

Στην κάθαρση του σώματος βασίζεται σε ακόμα υψηλότερο βαθμό από τις βιβλικές απόψεις περί διατροφής η θρησκευτική νηστεία, με την οποία επιτυγχάνεται υψηλότερη ανοικτότητα σε ψυχικές και πνευματικές εμπειρίες. Αυτό είναι μεν ιδιαίτερα εδραιωμένο στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία – τις Παρασκευές ως αναφορά στη Μεγάλη Παρασκευή και κατά τη Σαρακοστή, η σημασία της νηστείας απέκτησε ωστόσο νέο κύρος επίσης εκτός αυτής της Εκκλησίας, αφότου επί αρκετό καιρό δεν λαμβανόταν και πολύ στα σοβαρά. Πέραν της διατροφής αποτελεί επίσης εθελοντική εξάσκηση της αντοχής σε στερήσεις. Επίσης φέρνει στο νου τη σκέψη πως πολλοί άνθρωποι στον κόσμο πεινούν. Μπορεί να φτάσει μέχρι και την πλήρη αποχή από την τροφή («inedia») για περισσότερες εβδομάδες, η οποία απαντάται από τους μυστικιστές του Μεσαίωνα έως τη σύγχρονη εποχή. Συμβαίνει τόσο με χριστιανικό όσο και με άλλα υπόβαθρα – σήμερα κάποιοι την ονομάζουν «τροφή φωτός» – και υποδηλώνει πως το πνεύμα μπορεί να κυριαρχήσει την ύλη πολύ πιο έντονα, από ότι μπορεί να εξηγηθεί έως τώρα επιστημονικά. Προϋπόθεση αποτελεί ο απέχων ή η απέχουσα από τη διατροφή να γνωρίζει πως «καθοδηγείται» από το Θεό ή και να συνοδεύεται από έναν ειδικό για να αποφύγει κινδύνους. (Αυτή παράγραφος δεν πρέπει να κατανοηθεί ως σύσταση υπέρ αυτού του δρόμου.)

Το σώμα είναι ένα εργαλείο, και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται με ευθύνη.
Κατά τα άλλα, τα ζώα είναι από βιβλικής άποψης επίσης πλάσματα του Θεού όπως και εμείς. Δεν είναι «αντικείμενα», τα οποία μπορούν να δέχονται την όποια μεταχείριση έχουν ακόμα εν μέρει σήμερα (η οποία τουλάχιστον περιορίζεται από τη νομοθεσία περί προστασίας ζώων).
Η απόφαση για το είδος της τροφής που μας ταιριάζει ανήκει στον καθένα μας προσωπικά.

Όποιος αναζητεί πληροφορίες για τις σύγχρονες διατροφικές δυνατότητες μπορεί να ανοίξει π.χ.την ιστοσελίδα http://www.ivu.org (Η ιστοσελίδα * δε φέρει ευθύνη για άλλες ιστοσελίδες, και δεν είναι πάντα σύμφωνη με το περιεχόμενό τους).

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Ο Ιησούς Χριστός και η θεραπεία - σήμερα.

Οι Ιησούς με τους μαθητές και τους οπαδούς του έγιναν αντιληπτοί από πολλούς ως ένα κίνημα για την θεραπεία του σώματος και της ψυχής. Επειδή σήμερα αυτό δεν είναι αυτονόητο, πρέπει να το εξετάσουμε περισσότερο.

Η θέληση να γίνουμε καλά.

Ο Ιησούς έκανε πρώτα σε έναν απροετοίμαστο άνθρωπο μια σημαντική ερώτηση: "Θέλεις να γίνεις καλά;" (Ιωάννης 5,6). Ο Χριστός μιλά στην ψυχή. Ο ασθενής περιγράφει τα εξωτερικά εμπόδια στην προσπάθειά του να γίνει καλά. Ωστόσο, η ερώτηση τον βοηθά να συνειδητοποιήσει αν θέλει πραγματικά να γίνει καλά. Αυτό είναι η σημαντικότερη προϋπόθεση μιας ορθά νοούμενης θεραπείας. Όσο το υποσυνείδητο εμποδίζει την θεραπεία και την επιδίωξη της για οποιοδήποτε λόγο, είναι δύσκολο να δεχθούμε βοήθεια. Θα μπορούσαμε ίσως τότε, με κάποιο τρόπο, να προσφύγουμε στις πρώτες βοήθειες, ή να αντιμετωπίσουμε ένα σύμπτωμα. Όμως η θεραπεία είναι κάτι ευρύτερο, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν ο ασθενής την βιώσει ως δύναμη αυτό-θεραπείας του, ως μέρος του εαυτού του. Θεραπεία δεν προσφέρουν μόνο οι επαγγελματίες της υγείας και οι ψυχολόγοι, που είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με τον ασθενή, αλλά και οι αξιόπιστοι "θεραπευτές", και οι άνθρωποι που ενθαρρύνουν την θεραπεία μέσω της πίστης ή της προσευχής.

Η δύναμη της πίστης.

Ματθ.. 9,22 : Μια γυναίκα που αναζητεί την θεραπεία αγγίζει τα ρούχα του Ιησού και θεραπεύεται. Ιησούς:"Η πίστη σου σέσωκέ σε". Όποιος έχει την εμπειρία της πίστης, την βιώνει πραγματικά στην σχέση του με το Θεό, κάνοντας έτσι δυνατή την θεραπευτική διαδικασία. Στην ιατρική, το αποτέλεσμα του πλασέμπο είναι ενδεικτικό για την δύναμη που έχει η ανθρώπινη πίστη (όπου για παράδειγμα ο άνθρωπος λαμβάνει ζάχαρη, πιστεύοντας ότι πρόκειται για φάρμακο). Σε αυτή την περίπτωση όμως η αντιστροφή της πορείας της ασθένειας δεν είναι ουσιαστική, όπως συμβαίνει στην θεραπεία που στηρίζεται στην πίστη. Ο Ιησούς αποτελεί την αρχέτυπη εικόνα ενός με την ευρύτερη έννοια σωματικά, ψυχικά και πνευματικά υγιούς ανθρώπου.

Αποσπάσματα από το κεφάλαιο "Το ζήτημα των Θαυμάτων" του κυρίως κειμένου μας: Ο Ιησούς δεν προσφέρει, όπως κάποιοι σύγχρονοι θεραπευτές απλά μια "κοσμική ενέργεια" την οποία νιώθουμε να μας πλημμυρίζει, αλλά και την πίστη στην δυνατότητα της θεραπείας χάρη σε αυτόν, χάρη στον Θεό, μέσω του ορατού ατόμου του Ιησού.
Ακόμη και σήμερα υπάρχουν περιπτώσεις θεραπείας, όπως την επετύγχαναν οι μαθητές με τη προσευχή. Και, όσον αφορά το εσωτερικό του ενωμένου με τον Χριστό ανθρώπου, που επιθυμεί την θεραπεία και την τελείωση του ανθρώπου, σύμφωνα με τον Χριστό, μπορεί να επιτύχει περισσότερα από ότι ο ίδιος (Ιωάννης 14,12-13).
Η ίδια η πνευματική θεραπεία και η συνδεόμενη με αυτή ψυχική-πνευματική πρόοδος δεν προκύπτουν ως αυτονόητα, όσο κι αν ο άνθρωπος προετοιμαστεί και προσπαθήσει γι' αυτές.
Οι θεραπείες αποτελούσαν συχνά "σημάδια", μικρές πράξεις που αντιπροσώπευαν τα μεγαλύτερα και πιο θεμελιώδη. Στην θεραπεία του εκ γενετής τυφλού το Σάββατο, ο Χριστός απάντησε ότι το αίτιο της αρρώστιας δεν ήταν οι αμαρτίες, αλλά η αποκάλυψη των έργων του Θεού. Βλ. Ιωάννης 5,6-9, Ιωάννης 6, Ιωάννης 9,3 κ.α.
Σήμερα, χάρη στις πολλές εμπειρίες και βιώματα στα όρια της επιστήμης μπορούμε να δεχθούμε το γεγονός ότι ο Ιησούς κατείχε την δύναμη να επηρεάζει τις φυσικές δυνάμεις. Η αποδοχή αυτού το φαινομένου έχει ζωτική σημασία για την σύγχρονη εικόνα μας για τον άνθρωπο και την συνολική, χριστιανική θεραπεία.

Το άγγιγμα των χεριών.

Όχι πάντα, αλλά συχνά, ο Ιησούς ή οι μαθητές τους άγγιζαν τους ασθενείς για να τους θεραπεύσουν. Αυτή η πρακτική συνεχίζει να υπάρχει ως σήμερα. Ο άνθρωπος που τοποθετεί τα χέρια του στο κεφάλι ή στους ώμους, απαγγέλλει μια προσευχή, που μερικές φορές συνοδεύεται από ολόκληρη την κοινότητα. Αυτό ενισχύει την αίσθηση και την συνείδηση, είναι ένα κανάλι προς την βοήθεια του Θεού. Μπορεί να γίνει νοητό ως μια συμβολική πράξη. Ωστόσο, βάσει των γνώσεών μας για τις σύγχρονες προσπάθειες πνευματικής θεραπείας – στις οποίες περιλαμβάνονται και οι συνειδητοί χριστιανοί- γνωρίζουμε ότι η θεραπεία είναι πραγματική. Στον πρώιμο χριστιανισμό αναφέρονταν στο "πνεύμα", την ζωτική πνοή ή το Άγιο Πνεύμα 8) που μεταδιδόταν στον πάσχοντα. Αυτή η πρακτική χρησιμοποιούνταν στις παρακλήσεις για θεραπεία καθώς και στην ευλογία, και συνδεόταν εν μέρει με άλλες προσπάθειες. Βλ. Π.χ. Ματθ. 19,13, Μκ. 8-23, Μκ. 10,16 (Ευλογία των παιδιών), Λουκ. 4,40-41 (θεραπεία και εκδίωξη των πνευμάτων), Λουκ. 24,50 (Ευλογία των μαθητών), Πράξεις Αποστόλων 6,6 και 19,12 καθώς και 28,8.
Η παράκληση για θεραπεία δεν συνδέεται απαραίτητα με το άγγιγμα των χεριών. Είναι δυνατή και από απόσταση, αν και αυτό είναι δυσκολότερο να επιτευχθεί.

Ψυχικές bbαθήσεις.

Η υγεία της ψυχής και η υγεία του σώματος συνδέονται μεταξύ τους. Μια καλή "ψυχολογική" ή "πρακτική" συμβουλευτική μπορεί να βοηθήσει στην θεραπεία των ψυχοσωματικών παθήσεων – όταν εφαρμόζονται συνετές συμβουλές και επανορθώνονται τα λάθη που έχουμε κάνει.

Αποσπάσματα από το κεφάλαιο "Ο ιερός ζήλος και … συναισθήματα" του κυρίως κειμένου*)): Ο Χριστός ζούσε πάντα υπό το "θετικό βλέμμα του θεού" και με κατανόηση για τους ανθρώπους. Στον απλό άνθρωπο όλα σχεδόν τα συναισθήματα αναμειγνύονται με προβληματικά ερεθίσματα του υποσυνείδητου και αντιδράσεις σε αυτά – που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και σε ένταση , όμως είναι όμοια στις βασικές τους δομές. Το να εντοπίσουμε αυτούς τους μηχανισμούς και τις αντιδράσεις μας, να τις εξετάσουμε, αντί να τις απωθούμε, και τελικά να τις ελέγξουμε, δηλαδή να τις παραδώσουμε στο Θεό είναι μια μακρά μαθησιακή διαδικασία.
Δεν είναι αποτελεσματικό να θέλουμε να αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα με μιας. Θα ήταν αποτελεσματικότερο, να αναζητήσουμε μεμονωμένα είδη εμπειριών , και να διακρίνουμε συνειδητά, αν πρόκειται για παρωπίδες στα δικά μας μάτια ή στων άλλων (Ματθ. 7,1-5), και ποιος ευθύνεται γι΄ αυτές. Ορισμένες χριστιανικές σχολές θα τόνιζαν περισσότερο το πρώτο, επειδή το να εξετάζουμε τις δικές μας προβληματικές πράξεις και να τις διορθώνουμε μόνοι μας είναι δυσκολότερο και πρέπει να διδαχθεί. Στην ψυχολογική πρακτική τονίζεται περισσότερο η αντίθετη εκδοχή, του θύματος. Στο τέλος θα παρατηρήσουμε ότι και οι δύο πλευρές παίζουν κάποιο ρόλο.

Μια πρακτική που μπορούμε να εφαρμόσουμε είναι: 1. Π.χ. να εξετάσουμε εσωτερικά το αντιληπτό ως αρνητικό ερέθισμα (π.χ. άγχος, μίσος και οργή, αδιαφορία και αλαζονεία, υπερβολικές αμφιβολίες….). 2. Αντί να ανησυχούμε, να μείνουμε μια στιγμή ήρεμοι, για να συνειδητοποιήσουμε για τι πρόκειται. Έπειτα 3. να παραδώσουμε αυτό το σωματικά αντιληπτό πρόβλημα στο Θεό με την προσευχή **). 4. Να περιμένουμε ήσυχα το πρώτο σημάδι ανακούφισης. i.
Αυτό γίνεται αντιληπτό σε ορισμένες ασκήσεις διαλογισμού ***) π.χ. σαν ανοδικό ρεύμα και υπό ορισμένες περιστάσεις ως καθοδικό προς το μέρος μας ρεύμα ανανεωτικής δύναμης. Επίσης είναι δυνατό, να εκδιώξουμε με την εκπνοή μας το αρνητικό συναίσθημα, παραδίδοντάς το στο Θεό. Και με την εισπνοή να λάβουμε την θετική ενέργεια της χάρης του Θεού (βλ. τον ρόλο της εισπνοής και εκπνοής για τους μοναχούς του Αγίου Όρους στο κεφάλαιο "Η σιωπή στην έρημο" του κυρίως κειμένου)

Διανοητικά προβλήματα.

Απόσπασμα από το κεφάλαιο "Η μεταμόρφωση" του κυρίως κειμένου: Υπάρχει η "θετική σκέψη" και οι θετικές "υποβολές" (διαβεβαιώσεις). Θα μπορούσαν ακόμη, αν δεν τις εφαρμόσουμε εγωιστικά και με μεγαλομανία ή με τεχνικές χειραγώγησης, να φέρουν τη σκέψη σε μια κατάσταση, που μοιάζει με εκείνη που προέρχεται από το Θεό. Θα μπορούσε λοιπόν να μας βοηθήσει να ανοιχτούμε. Από την βιβλιογραφία αυτών των πρακτικών λείπει ωστόσο ο στόχος και έτσι καταλήγουμε σε αυτό-εξαπάτηση.

"Προβλήματα της μοίρας".

Από π.χ. τις σύγχρονες προσπάθειες πνευματικής θεραπείας υπάρχει η εμπειρία, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν είναι δυνατή ή δεν επιτρέπεται η θεραπεία. Αυτό μοιάζει με ένα επίπεδο των "προγραμμάτων". Μπορεί για παράδειγμα ο ασθενής να χρειάζεται να μάθει ακόμα κάτι από την ασθένειά του. Κι αυτό ωστόσο επιδέχεται λύση στην ένωση με το Θεό. Βλ. και το ανωτέρω απόσπασμα "Η θέληση για θεραπεία".

Νομικά ερωbήματα.

Η γνήσια χριστιανική θεραπεία με άγγιγμα των χεριών προστατεύεται στην Γερμανία από την κατοχύρωση της ελεύθερης άσκησης της θρησκευτικής πίστης. Ωστόσο, εκείνοι που την προσφέρουν εκτός του οικογενειακού ή ιδιωτικού κύκλου ως υπηρεσία, οφείλουν να ενημερωθούν για το νομικό καθεστώς. Αν εφαρμόζετε πρακτικές που μπορούν να θεωρηθούν από τρίτους ως διάγνωση ή άμεση θεραπεία- ακόμη κι αν είναι δωρεάν ή προϋποθέτουν μια απλή δωρεά – θα πρέπει να περάσετε στην Γερμανία τις εξετάσεις πρακτικής ιατρικής ή να έχετε ιατρικές σπουδές, π.χ. πνευματικοί θεραπευτές των οποίων οι πρακτικές αποκλίνουν από τις κλασσικές χριστιανικές, διαθέτουν όμως πολλά κοινά σημεία με αυτές- μπορούν να διαγνώσουν τις ασθένειες με τα χέρια κλπ). Ακόμη κι αν στόχος μας είναι η μη γραφειοκρατική αντιμετώπιση αυτών των ανορθόδοξων μεθόδων θεραπείας, το "Dachverband Geistiges Heilen"****) συνιστά επίσης σε κάποιες περιπτώσεις την διεξαγωγή εξετάσεων στην πρακτική ιατρική. Θεωρητικά επιτρέπεται μια απλοποιημένη μορφή ψυχολογικής υποστήριξης ή πνευματικής θεραπείας. Το αν αυτή η απλοποιημένη μορφή μπορεί να εφαρμοστεί παντού, είναι ένα άλλο ζήτημα. Στην Αγγλία για παράδειγμα, οι "πνευματικοί θεραπευτές" είναι γενικά αποδεκτοί και εργάζονται σε νοσοκομεία.

Ανεξάρτητα από τα νομικά ερωτήματα, ο αναζητών την ίαση πράττει καλώς εάν καταβάλει και ο ίδιος προσπάθειες, όπως μέσω υγιεινής διατροφής, δίαιτας, φυσιοθεραπείας ή κατά το δυνατόν επαρκούς ύπνου - και εάν προσεύχεται.

*) Το κυρίως κείμενο εξετάζει αυτά και άλλα ζητήματα από μια ευρύτερη άποψη – συγκεκριμένα σε ότι αφορά τις δυνατότητες ανθρώπινης ανάπτυξης γενικότερα, καθώς και την "θεραπεία'" με την στενότερη έννοια.
**) Γενικά για την καλύτερη δυνατή εσωτερική στάση κατά την προσευχή βλ. επίσης την σελίδα "Μια προσευχή για την Ειρήνη…"l
***) Βλέπε την σελίδα "χριστιανικός διαλογισμός"

****) World Federation of Healing - πολλές ομάδες σε όλο τον κόσμο. http://www.wfh.org.uk
Μεταξύ των διαφόρων ενώσεων δεν υπάρχει καμία που να περιλαμβάνει μόνο χριστιανούς θεραπευτές. Αυτό είναι κατανοητό, εφόσον αυτό το τμήμα της χριστιανικής παράδοσης έχει χαθεί. Σήμερα ωστόσο μετατρέπεται σε αξιοπερίεργο. Ωστόσο, μια απλή, αποτελεσματική βιβλική πρακτική εντατικής παράκλησης για θεραπείας συναντάται περιστασιακά στις ευαγγελικές ελεύθερες εκκλησίες, όπως στους Βαπτιστές ή στην Εκκλησία της Πεντηκοστής. Ακόμη σε ορισμένους τόπους προσκύνησης των καθολικών, όπως η Λούρδη, συντελούνται θεραπείες μέσω της προσευχής και της πίστης.
(Η ιστοσελίδα μας δεν ευθύνεται για ιστοσελίδες τρίτων, και δεν υποστηρίζει πάντα το μεταβαλλόμενο περιεχόμενό τους).

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

  

Σχετικά με τη Χριστιανική Ευλογία

Ως πιστοί Χριστιανοί μπορείτε και εσείς να δώσετε ευλογία σε πρόσωπα και πράγματα, με την προϋπόθεση να τηρείτε την πίστη και να ακολουθείτε το θέλημα του Θεού.*) Η δυνατότητα προσφοράς ευλογίας δεν περιορίζεται στους ιερωμένους (Αριθμοί 6:23 - 7:1) . 

ΜΠΟΡΕΙΤΕ, και ως κοσμικοί, να δώσετε ευλογία. Δεν υπάρχουν κανόνες ούτε είναι ανάγκη να μιλήσετε δυνατά. Το μόνο απαραίτητο είναι η κατάλληλη εσωτερική διάθεση με την εξής έννοια: «Η ευλογία του Κυρίου ας είναι μαζί σας κατά το θέλημά Του.» Ο Θεός θα ευοδώσει την ευλογία σας. Αυτή η πρακτική σπανίζει στις μέρες μας, αν και μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο βοήθημα. 

Πολλά χωρία της Αγίας Γραφής αναφέρονται στο θέμα της ευλογίας. Μερικές χαρακτηριστικές αναφορές σε διάφορες εκφάνσεις της ευλογίας είναι: Ζαχαρίας 8:13, Πράξεις των Αποστόλων 3:26, Προς Εφεσίους 1:3, Πέτρου Α’ 3:9-12, Προς Εβραίους 6:7. Μερικά ακόμη χωρία: Κατά Ματθαίον 5:44 ή Κατά Λουκάν 6:28, Προς Ρωμαίους 12:14, Γένεσις 9:1, Δευτερονόμιον 11:26, Ψαλμοί 115:13, Παροιμίαι Σολομώντος 11:25.

*) Είναι αυτονόητο: Όταν, για παράδειγμα, ευλογούνται όπλα, οι άγγελοι δυσαρεστούνται´με τέτοιου είδους «ευλογίες»...

 Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Η Διαμαρτυρία ως πιθανό συστατικό στοιχείο της χριστιανικής πρακτικής.

Μερικοί χριστιανικοί κύκλοι, ιδιαιτέρως αυτοί που διακρίνονται για την ισχυρή τους πίστη, δημιουργούν τη μονόπλευρη εντύπωση ότι οι Χριστιανοί προτιμούν να υποτάσσονται στη μοίρα τους και, αντιθέτως, δεν συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση των εξελίξεων που διαδραματίζονται στον κόσμο, και ασκούν την κριτική τους κρατώντας τις δέουσες αποστάσεις από τα γεγονότα: Μπορούν φυσικά να προσευχηθούν για μια καλύτερη πορεία των πραγμάτων ή ακόμα και να προσπαθήσουν να κάνουν κάτι γι' αυτό. Αλλά το γεγονός ότι μπορούν να «εκφράσουν με πίκρα τη διαμαρτυρία τους» στον Θεό – βλέπε τους Ύμνους Διαμαρτυρίας της Παλαιάς Διαθήκης – το συναντούμε σπάνια, με εξαίρεση τη λογοτεχνική του μορφή («Δον Καμίλλο και Πεππόνε»), εξάλλου και στις εκκλησίες σπάνια διδάσκεται επίσημα. Πιο συχνά απαντά στις προσωπικές προσευχές. Αν συγκριθεί η ιουδαϊκή πρακτική στο τείχος της Ιερουσαλήμ με την παραπάνω θεωρία – χωρίς να γίνεται ανάλογη υπόθεση για τους Χριστιανούς - τότε φαίνεται ξεκάθαρα ότι πρόκειται για ένα συστατικό στοιχείο της πίστης που έχει υψίστη σημασία.

Ακόμα και στην περίπτωση που οι ιδιαίτερες χριστιανικές αξίες και υποσχέσεις - σύγκρινε με την Επί του Όρους Ομιλία, Ματθαίος 5:5 «Οι ταπεινοί θα κληρονομήσουν τη βασιλεία επί της γης» - αντιπαραβάλλονται με το στόχο ανάπτυξης που εξακολουθεί να επικρατεί στον κόσμο, θα μπορούσαμε να φθάσουμε στη σκέψη ότι εδώ ενδεχομένως θα έπαιζε κάποιο ρόλο το γεγονός ότι οι Χριστιανοί δεν τα καταφέρνουν καλά με τέτοιου είδους υποσχέσεις. Δεν πρόκειται για μη δεσμευτικές εκδηλώσεις ευσπλαχνίας, που υφίστανται ούτως ή άλλως και μπορούν να εμφανιστούν ή και όχι. Είναι υποσχέσεις. Πότε θα εκπληρωθούν αυτές οι υποσχέσεις, εξαρτάται και από την ωριμότητα των ανθρώπων, πιο συγκεκριμένα από τις προσευχές τους.
(«Η Βασιλεία των Ουρανών βιάζεται», Ματθαίος 11:12.)

Δεν ήταν πια ξεκάθαρο ποιος ή τι ήταν ο στόχος της διαμαρτυρίας αυτής. Ήταν άλλοι άνθρωποι; Ή μήπως ήταν - σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνουν κάποιοι θεολόγοι - σατανικές δυνάμεις, που μπορεί και αυτές σε κάποιο βαθμό να παρασύρουν τους ανθρώπους; Όλοι φέρουν κατά πάσα πιθανότητα το δικό τους μερίδιο ευθύνης. Στο σημείο αυτό όμως παρουσιάζεται συχνά η ιδέα «το κακό επετράπη» (με κάποιες ανθρώπινες σκέψεις «επειδή…»). Ωστόσο, αυτή η «θεϊκή διακυβέρνηση» που μπορεί να «επιτρέψει» κάτι ή όχι, και η οποία καθορίζει στη συνέχεια τους κανόνες του παιχνιδιού του Κυρίου, είναι αποκλειστικά και μόνο ο Ύψιστος; Θα ήταν πολύ απλοϊκό να πιστέψει κανείς ότι ο Θεός ευθύνεται αποκλειστικά για το κακό στον κόσμο ή για κάθε μορφή «ανοχής» απέναντι στο κακό. Στους πρώτους αιώνες μ.Χ. μιλούσαν και έγραφαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, που και σήμερα ακόμη χαίρουν αναγνώρισης ως εκπρόσωποι της μίας ή της άλλης εκκλησίας, για τις αγγελικές ιεραρχίες σύμφωνα με την παράδοση των γραφών ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους. Οι Γνωστικοί μιλούσαν επίσης για τους λεγόμενους «Άρχοντες» που παρουσίαζαν συχνά προβληματικό χαρακτήρα. Και σε άλλους πολιτισμούς γίνονται αναφορές σε τέτοιες εμπειρίες και με το δικό τους χαρακτηριστικό τρόπο: Π.χ. Το Θιβετιανό Βιβλίο των Νεκρών είναι γεμάτο με συστάσεις σχετικά με το πως πρέπει να αντιμετωπίζουν αυτές τις υπάρξεις μετά τον θάνατό τους. Ακόμα και για τα κυριότερα πράγματα που ξεπερνούν τις ασήμαντες κατηγορίες που εξαπολύονται ανάμεσα στους ανθρώπους από τον έναν στον άλλον, θα μπορούσε κάποια μέρα να αποδειχθεί ότι εδώ δεν υφίσταται ο αποφασιστικός ρόλος μίας εντελώς αλάθητης «θεϊκής διακυβέρνησης» του Υψίστου, ακόμα και του Χριστού – η οποία ωστόσο, αν συγκριθεί με τον άνθρωπο ή με άμεσες αρνητικές δυνάμεις, βρίσκεται αναμφισβήτητα σε εξαιρετικά «υψηλή» θέση. Αυτή η προσέγγιση αποτελεί επίσης μία συμβολή στο παλαιό φιλοσοφικό ζήτημα περί «Θεοδικίας», δηλ. της σχέση του Θεού με το κακό του κόσμου (τη «δικαιολόγησή» Του).

Συμπέρασμα: Από τη μία πλευρά, είναι δυνατό να εκφράζουμε το παράπονό μας στον Θεό, γιατί Αυτός είναι και θα είναι πάντα ο πιο κατάλληλος συνομιλητής μας. Από την άλλη όμως, δεν έχει κανένα νόημα να εκφράζουμε στον Θεό παράπονα που αφορούν Αυτόν. Η διαμαρτυρία αυτή μπορεί επίσης να συνίσταται στο να ζητάμε από τον Θεό να κατανοήσει το συνονθύλευμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, ακόμα κι αν στις περιπτώσεις αυτές αισθανόμαστε, για παράδειγμα, αντί για λύπη, θυμό για την αδικία (Ματθαίος 5:6). Αφού λοιπόν η λύση επαφίεται στη θέληση του Θεού, η διαμαρτυρία μας αποκτά κατά κανόνα την ιδιαίτερη μορφή εντατικής προσευχής. Η αγάπη και η εκτίμηση στον Θεό και τον Χριστό είναι, ωστόσο, άρρηκτα συνδεδεμένες με αυτήν την διαδικασία. Αυτό εξάλλου μας προστατεύει από τον κίνδυνο να περιπέσουμε σε καθαρό αρνητισμό, ο οποίος δεν θα οδηγούσε πια στον Θεό, αλλά μάλλον κάπου αλλού.

Ένας άλλος δρόμος είναι να αφήσουμε κατ’ αρχάς αυτά τα αισθήματα να καταλαγιάσουν, έτσι ώστε να μπορούμε να προσευχόμαστε παραδοσιακά και απλά και να απευθυνόμαστε στον Θεό για όλα μέσα σε πνεύμα Ευχαριστίας και Παράκλησης. Αυτή είναι σίγουρα η πιο δέουσα στάση απέναντι στον Θεό, και αυτός είναι ο κατάλληλος τρόπος προσευχής. Ωστόσο, επιτρέπεται να προσευχόμαστε και με την έννοια που προαναφέρθηκε παραπάνω, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει η επιτακτική ανάγκη και το αίτημα είναι απόλυτα ειλικρινές (αυθεντικό).

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

 Ένας χριστιανικός δρόμος για την αντιμετώπιση της ζωής

- Όποιος αναζητά να βελτιώσει τις προσωπικές του ατέλειες για να κατακτήσει μελλοντικά πολλά υποσχόμενες ιδιότητες λαμβάνοντας ως μέτρο και βοήθεια του τον Ιησού, (σύγκρινε τη σελίδα: "...Ηθική": δεν βλάπτει, αλλά βοηθά...), θα πρέπει ακολούθως να συνειδητοποιήσει τα προσωπικά του μειονεκτήματα καθώς και τα λάθη και τα παραπτώματά του, αντί να ρίχνει το φταίξιμο στους άλλους για τις διαθέσεις του, τα προβλήματα και τις ζημιές που προκαλεί (σύγκρινε: Κατά Ματθαίον, κεφ. Ζ,1 Μή κρίνετε ίνα μη κριθήτε. 2 εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν. 3 τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλώ του αδελφού σου, την δε εν το σώ οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς;...).
Η πορεία αυτή, στο μέτρο του δυνατού και με όσο το δυνατό περισσοτέρη εσωτερική γαλήνη, (σύγκρινε το Κεφάλαιο του κυρίως κειμένου "Η σιωπή στην έρημο"), και ευσυνειδησία συνιστά αντικείμενο παρατήρησης ή καταγράφεται, όπως για παράδειγμα συμβαίνει κατά τη διαδικασία τελειοποίησης ενός προϊόντος, και αναζητούνται δυνατότητες βελτίωσης ενώ παρακολουθείται ο βαθμός επιτυχίας. Δηλαδή είναι απαραίτητη η προσωπική ενασχόληση με το θέμα: επί τούτου μπορεί να γίνει χρήση σχετικών προσευχών που ενδεχομένως δύναται να ενισχύσουν την πίστη, ωστόσο σε περίπτωση σοβαρής και ολοκληρωμένης ενασχόλησης η πορεία αυτή συμβαδίζει εν τέλει με την διόρθωση του τρόπου σκέψης και του τρόπου αντιμετώπισης των γεγονότων, με τη συνεχή επαγρύπνηση όσον αφορά αρνητικά συναισθήματα και τελικά με την αλλαγή της συμπεριφοράς. Η όλη διαδικασία γίνεται ακόμα πιο απλή όσο κανείς επιλέγει να αντιμετωπίζει όλο και περισσότερα καθημερινά γεγονότα με τέτοιο τρόπο ώστε να τα μεταφέρει έπειτα μεμονωμένα μέσω της προσευχής στο Θεό... (σύγκρινε το κεφάλαιο "Ο ιερός ζήλος, απόψεις σχετικά με τα συναισθήματα".)
Ωστόσο ιδιαίτερα βαθιά ριζωμένες καθημερινές συνήθειες αλλάζουν πολύ δύσκολα, καθώς έχουν εδραιωθεί σε ένα επίπεδο της προσωπικότητας μας, το οποίο δεν αντιλαμβανόμαστε συνειδητά. Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο να έχει κανείς μεγάλη πείρα στην αναγνώριση υποσυνείδητων ή ασυνείδητων καταβολών, (ωστόσο είναι δυνατή και η άμεση επιτυχία όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τους καπνιστές οι οποίοι αποφασίζουν από τη μια στιγμή στην άλλη να σταματήσουν το κάπνισμα. Σύγκρινε το κεφάλαιο "η Μεταμόρφωση του Χριστού").
Η πρακτική αυτή της «μελέτης και της συνειδητής επεξεργασίας με τη βοήθεια της προσευχής» είναι ένας καθ’ αυτό πνευματικός δρόμος, ο οποίος μπορεί να επιφέρει αποτελέσματα και να συνοδέψει κάποιον σε όλη του τη ζωή. Ωστόσο και η εντατική ενασχόληση με αυτή την πρακτική μπορεί να αποφέρει ουσιαστική πρόοδο σε μικρό χρονικό διάστημα. Για «τα βαθύτερα επίπεδα» των καταστάσεων που πρέπει να εξεταστούν ίσως να χρειαστεί περισσότερος χρόνος αν και μπορείτε κιόλας να διαπιστώσετε την πρόοδο που κάνατε.

- Επίσης θα προκύψουν και προτροπές της συνείδησης... (σύγκρινε κατά Ματθαίον. 5,5 και 5,9 ...).

(Η πρακτική αυτή μπορεί να εφαρμοστεί κατά πρώτο λόγο για τη βελτίωση συμπεριφορών, οι οποίες από ψυχολογική άποψη βρίσκονταν ήδη προηγουμένως στο πλαίσιο του «φυσιολογικού». Όσον αφορά τη βελτίωση καταστάσεων οι οποίες σήμερα θεωρούνται ως άρρωστες θα ήταν πολύ περισσότερο απαραίτητη η ενεργητική συνοδεία από ένα αντιστοίχως έμπειρο και ενδεχομένως ειδικά εκπαιδευμένο βοηθό. Σε τέτοιες περιπτώσεις η δυνατότητα αυτόνομης αντιμετώπισης των προσωπικών προβλημάτων περιορίζεται ακόμα περισσότερο σε σχέση με αυτή που έχει κάθε άνθρωπος ο οποίος καλείται να εξετάσει τις προσωπικές του αδυναμίες. Όταν λοιπόν αισθάνεται κανείς τόσο περιορισμένος ώστε να μην μπορεί να προβεί στην εξέταση των αδυναμιών του ακόμα και με την παροχή στήριξης μέσω τρίτου, υπάρχει η δυνατότητα αυτός ο τρίτος να συνεχίσει να προσεύχεται για το άτομο αυτό δρώντας συπληρωματικά με την κατάλληλη θεραπεία. Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι να αναζητήσει κανείς βοήθεια, καθώς και ο ίδιος ο Ιησούς θέτει τη θεμελειώδη ερώτηση: (Θέλεις να γίνεις υγιής;) Σύγκρινε τη σελίδα μας "..η θεραπεία".)

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Χριστιανικές απόψεις για την οικονομία και τα κοινωνικά ζητήματα.

Κατ' αρχήν ας τονίσουμε ότι ο άνθρωπος σύμφωνα με τις νεότερες οικονομικές έρευνες*) δεν είναι εκείνο το εγωιστικό πλάσμα, που θεωρούσε ως δεδομένο η φιλελεύθερη οικονομική θεωρία. Μόνο μία μειονότητα δρα βάσει των προσωπικών συμφερόντων. Για τους περισσότερους, άλλες αξίες, όπως η αμοιβαία συνεργασία παίζουν έναν εξίσου σημαντικό και συχνά αποφασιστικό ρόλο. Αυτός ο "αμοιβαίος αλτρουισμός" ωστόσο, δεν οδηγεί αυτόματα στην βελτίωση της κοινωνίας ως συνόλου, όπως άλλωστε και ο εγωισμός δεν την καταστρέφει. Για κάτι τέτοιο απαιτούνται συνειδητές, συνεπείς ηθικές επιλογές.

Εδώ θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ορισμένες ψυχολογικές και θρησκευτικο-ηθικές απόψεις. Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα ιδιώτης και κοινωνικό ον. Τόσο η υγιής – μετριοπαθής- αυτοσυνείδηση, όσο και η αλληλεγγύη με τους συνανθρώπους μας είναι δυνατό να αναπτυχθούν παράλληλα. Όπου εμφανίζεται στο προσκήνιο μόνο η εγωιστική πλευρά, εκεί η αλτρουιστική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί ή καταπιέζεται για παράδειγμα από την "σκληρότητα" των δυτικών κοινωνιών. Οι σοσιαλιστικές κοινωνίες τόνισαν μονομερώς την αλληλεγγύη και άφησαν την φιλελεύθερη, ατομικιστική πλευρά των ανθρώπων να ατονήσει- αποτυγχάνοντας έτσι να ανταποκριθούν τις ανάγκες του ανθρώπου. Εκεί όπου λείπουν οι ισορροπημένες συνθήκες, εμφανίζεται η κριτική. Έτσι είτε αντλούνται εγκαίρως διδάγματα από τα λάθη, είτε καταλήγουμε στην παρακμή. Αυτό ισχύει και για την σύγχρονη μορφή οικονομικής οργάνωσης, που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία των μεγάλων εταιριών. Ο Χριστός αντίθετα μας διδάσκει να λύνουμε πρώτα τα προβλήματα του οίκου μας. (Ματθ. 7)

Οι αξίες της Επί του Όρους Ομιλίας δεν είναι άμεσα εφαρμόσιμες στα κοινωνικά πράγματα (Ματθ. 5,7)**). Ωστόσο δεν είναι δυνατό να εφαρμόζουμε στην προσωπική μας ζωή την εντολή της αγάπης για τον πλησίων, ενώ στις επαγγελματικές και κοινωνικές υποθέσεις μας να δρούμε με αντίθετα κριτήρια. Μια σοβαρή ηθική ***) οφείλει να εφαρμόζεται σε όλα τα πεδία, και να ισχύει για ολόκληρο τον κόσμό. Π.χ. η αξία της συμπόνιας και το ότι ο Χριστός στράφηκε πρακτικά προς τους φτωχούς, δεν συνδέεται μόνο με τις εκκλησιαστικές κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά και με ολόκληρη την κοινωνία – αλλά και με την συνεργασία μεταξύ των επιχειρήσεων. Αλλά και ο Ματθ. 22,21 έχει μεγάλη πρακτική σημασία, καθώς επιβεβαιώνει όχι μόνο την αξία της συμπόνιας, αλλά και τον δίκαιο χαρακτήρα της "δεκάτης", δηλαδή μιας δωρεάς ύψους 10%, εκτός της ρωμαϊκής φορολογίας για θρησκευτικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η θέληση προσφοράς βοήθειας με την έννοια του Ιησού βασίζεται ωστόσο σε εθελοντικές αποφάσεις. Δεν είναι δυνατόν να συναχθούν άμεσα από αυτήν συλλήψεις υποχρεωτικής ανακατανομής πλούτου. Ισχύει όπως πάντα η Δεκάτη Εντολή: «Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστί». Παρά τις προσπάθειες βελτίωσης της κοινωνικής θέσης πολλών, οι διάφορες ανθρώπινες μοίρες παραμένουν στα χέρια του Θεού.
Η παραβολή στον Ματθ. 25,14-30/ Λουκά 19 αναφέρεται σε γνωστά υλικά ζητήματα. Η περίσταση ωστόσο (στον Λουκά π.χ. η ηθική στάση του φοροσυλλέκτη, στον Ματθαίο η προηγούμενη παραβολή για την δύναμη της πίστης των παρθένων) δείχνουν ότι υπάρχουν σημαντικότερα ζητήματα, πέρα από τον πολλαπλασιασμό των υλικών αγαθών ή των χρημάτων. Αυτό εμφανίζεται ακόμη καθαρότερα π.χ. στον Λουκά 12/33, όπου οι ψυχικές αξίες τοποθετούνται πάνω από τις υλικές. Παρόλα αυτά, η υπεύθυνη στάση απέναντι στα υλικά αγαθά συνδέεται άμεσα με την ύλη. Ακόμη και όταν π.χ. συμβουλεύουμε τους άλλους να βοηθούν τους φτωχούς και μειονεκτούντες, η οικονομική και υλική υποστήριξη αποκτά αυτόματα αξία, αντί να θεωρείται γενικά ανάξια προσοχής. Έπειτα υπάρχει το ερώτημα, αν τα χρήματα ή η ιδιοκτησία μπορούν να αποτελέσουν αυτοσκοπό, ή οφείλουν να χρησιμοποιηθούν για κάτι ουσιαστικότερο – Ματθ. 6,24: πιθανότητα να υπηρετούν ταυτόχρονα τον Θεό και τον Μαμμωνά.
.
Για παράδειγμα, η απάτη και το ψέμα, η εφαρμογή σχεδίων που μπορούν να προκαλέσουν (όχι παράνομα) αρνητικές συνέπειες στους συνανθρώπους μας και στα άλλα πλάσματα, δεν συμβαδίζουν με την υπεύθυνη συνύπαρξη των ανθρώπων που δίδαξε και εφάρμοσε ο Χριστός. Ο Χριστός επίσης δεν διδάσκει την κυριαρχία των υλικών καταναγκασμών.

Η απαγόρευση της τοκογλυφίας είναι γνωστή από το Ισλάμ. Η Αγία Γραφή περιέχει παρόμοιες συμβουλές προς τους Εβραίους και τους Χριστιανούς. Στην Παλαιά Διάθήκη μάλιστα βρίσκουμε απαγορεύσεις :
Ιεζεκιήλ 18:8 και 9: «Δεν δανείζει επί τόκω ούτε λαμβάνει (κατ’ άλλη μετάφραση: υπερβολικά υψηλό) τόκο, αποστρέφει το χέρι του από την αδικία και κρίνει δίκαια ανάμεσα στους ανθρώπους. Βαδίζει σύμφωνα με τα διατάγματά μου και τηρεί τις εντολές μου, και σύμφωνα με αυτές ενεργεί: αυτός είναι άνθρωπος ευσεβής και θα έχει την αιώνια ζωή, λέγει Κύριος ο Θεός.»  
Βλ. επίσης
Έσδρας 7:24 (απαγορεύσεις επιβολής τόκων και φόρων σε ορισμένα επαγγέλματα). 
Στο χωρίο
Παροιμίαι Σολομώντος 28:8 διαβάζουμε την ήπια διατυπωμένη άποψη, ότι η κατοχή και εκμετάλλευση χρημάτων που αποκτήθηκαν με τοκογλυφία είναι σε τελική ανάλυση αδιάφορη, διότι τα χρήματα των πλουσίων τελικά θα ωφελήσουν τους φτωχούς. Σήμερα η επικρατούσα άποψη για τον πλούτο είναι πως αντιτίθεται στα συμφέροντα των φτωχών και στο κοινό καλό, αλλά αυτό ισχύει διότι δεν πληρούνται οι κοινωνικές προϋποθέσεις του βιβλικού χωρίου. Η επίτευξη του συστήματος αξιών αυτού του χωρίου εξαρτάται από τους σκοπούς για τους οποίους καταναλώνεται ο πλούτος.
Στην Καινή Διαθήκη βλ. σχετικά με την τοκογλυφία:
Κατά Ματθαίον 23:23 και 17:24.
Για τήν παρούσα ανάλυση ενδιαφέρουν κατά κύριο λόγο τα στοιχεία εκείνα που παρουσιάζουν ερμηνευτική βαρύτητα ακόμη και όταν εγκαταλείψουμε το πλαίσιο αναφοράς της Παλαιάς Διαθήκης. Για το λόγο αυτό δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες σχετικά με το χωρίο Δευτερονόμιον 23:20.

Η Αγία Γραφή προτρέπει τους πιστούς να μην κάνουν μη αναγκαία χρέη (Παροιμίαι κβ΄ 7), να σχεδιάζουν προνοητικά (Παροιμίαι κα΄ 5) και να μαθαίνουν διαρκώς με σοφία και λογική (π.χ. Παροιμίαι δ΄ 5-8). Υπάρχει επίσης η προτροπή για αποταμίευση, η αναφερόμενη «δεκάτη» θα πρέπει να αποταμιεύεται κάθε έτος για να μπορεί ο πιστός να ταξιδεύσει με αυτή σε θρησκευτικές γιορτές και να την διαθέτει για δωρεές (Δευτερονόμιον ιδ΄ 22-27). Ο Παύλος προέτρεψε τους Χριστιανούς να αποταμιεύουν κάθε εβδομάδα κάτι για να το διαθέτουν, εάν χρειαστεί, σε συγχριστιανούς τους που βρέθηκαν σε ανάγκη, ενώ συνιστά το χειρισμό των επίγειων αγαθών με μέτρο (Α΄ προς Τιμόθεον στ΄ 8) Ο Ιησούς θεωρεί δεδομένο πως π.χ. πριν αρχίσει η ανοικοδόμηση ενός κτιρίου πρέπει να υπολογιστεί εάν υπάρχουν αρκετά χρήματα (Λουκ. ιδ΄ 28). Μία βιώσιμη οικονομία θα ήταν και σήμερα επειγόντως αναγκαία ως θεραπεία και πρόνοια: Η ιδιωτική, χρηματοοικονομική και δημόσια υπερχρέωση αποτελεί την αιτία οικονομικών ασταθειών σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ιστοσελίδα Δρόμοι του Χριστού δεν ακολουθεί πολιτικούς στόχους, για αυτό και δεν παρέχει παρά γενικές απόψεις.

*) Βλ. Ernst Fehr, Διευθυντή του Ινστιτούτου για την Εμπειρική Οικονομική Έρευνα στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Συνέντευξη στο "Spektrum der Wissenschaft" Μάρτιος 2002, "Reziproker Altruismus...".
**) Από περισσότερο πνευματική άποψη οι αξίες αυτές αναλύονται στο κεφάλαιο Η επί του Όρους Ομιλία στο κυρίως κείμενο της σελίδας, μέρος 1 .
***) Βλ. Επίσης το κεφάλαιο
"Θεμέλια ηθικής".

 Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Γενικές χριστιανικές απόψεις για την κοινωνία και την πολιτική *).

Ματθ.. 22, 21; Mκ 12,13-17; Λουκ. 20,20-26: "Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, τα του Θεού τω Θεώ". Αυτή είναι μια ρεαλιστική στάση όσον αφορά την πληρωμή των φόρων στο ρωμαϊκό κράτος. Επίσης διαφαίνεται εδώ μια διάκριση μεταξύ των κρατικών και των θρησκευτικών λειτουργιών. Δεν υπονοείται η υποταγή στους κυρίαρχους. Πράξεις των Αποστόλων 5,29 "…πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις". Αντίστοιχα, ο Χριστός δεν δικαιολογεί κάθε αποτυχία με τους υλικούς καταναγκασμούς.

Από την μια πλευρά, η γενική κλίμακα αξίων της Επί του Όρους Ομιλίας (Ματθ. 5,7) δεν εφαρμόζεται άμεσα στις κοινωνικές υποθέσεις. Ωστόσο σίγουρα ο Χριστός δεν εννοούσε ότι μπορούμε να συμπεριφερόμαστε σε προσωπικό επίπεδο βάσει της αρχής της αγάπης προς τον πλησίον, και π.χ. στις ομάδες ή στα πολιτικά ζητήματα να εφαρμόζουμε αντίθετες αρχές. Η πραγματική ηθική **) πρέπει να εφαρμόζεται σε όλα τα επίπεδα και για ολόκληρο τον κόσμο. Π.χ. η χρήση άδικων μεθόδων προς τους επαγγελματικούς συνεργάτες έρχεται σε αντίθεση με την αλήθεια και την ευθύνη που διδάσκει ο Χριστός. Το ίδιο και η εξαπάτηση της κοινής γνώμης. Και η εφαρμογή σχεδίων που μπορούν να έχουν αρνητικές (όχι παράνομες) συνέπειες για τους συνανθρώπους και τα άλλα πλάσματα. Έτσι, για τη χριστιανική δραστηριοποίηση μπορεί να απαιτείται επίσης ανεξάρτητη σκέψη η οποία θα υπερβαίνει τα μονόπλευρα σχήματα «της αριστεράς» ή «της δεξιάς».

Το εδάφιο «[…] έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου» (Ματθ. ζ΄ 3-5) προφανώς δεν αποτελεί οδηγία να περιορίζεται ο καθένας παντελώς στην ατομική του ενασχόληση με τις δικές του αδυναμίες – εντύπωση, την οποία μπορεί να αφήνουν κάποιοι εκκλησιαστικοί κύκλοι. Προτρέπει μόνο να γίνει πρακτική ζωής το να αρχίζει κανείς πάντα με τον εαυτό του – για να μπορεί τότε να νουθετεί και να ασκεί κριτική πιο ελεύθερα όταν χρειάζεται, δηλ. χωρίς να προβάλλει τα προβλήματά του σε άλλους. Αυτό μπορεί με τη σειρά του να αναφέρεται τόσο στο προσωπικό περιβάλλον όσο και σε πολιτικούς.

Στον Ιερεμία 29,7 βρίσκουμε μια χρήσιμη προφητική συμβουλή: "Αναζητάτε το καλό της πόλης, εκεί σας οδηγώ, και να προσεύχεστε στον Κύριο. Γιατί όταν όλα πάνε καλά για την πόλη, όλα πάνε καλά και για σας". Αυτό κρίνει το δίλημμα μεταξύ του κοινού καλού με την ευρύτερη έννοια. Οι χριστιανοί παρακινούνται και στον Ματθ. 5,13, Ματθ. 13,33 κα να ενδιαφέρονται για την κοινωνία και να είναι το "άλας της γης". .
Ωστόσο μπορούν να υπάρχουν καταστάσεις, όπου οι χριστιανοί να αναγκαστούν να απέχουν από κοινωνικά νοσηρές καταστάσεις. Αποκάλυψη 18,4: "και ήκουσα άλλην φωνήν εκ του ουρανού λέγουσαν: έξελθε εξ αυτής ο λαός μου, ίνα μη συγκοινωνήσητε ταις αμαρτίαις αυτής, και ίνα εκ των πληγνώ αυτής μη λάβητε".

*) Αυτή η ιστοσελίδα δεν έχει πολιτικό χαρακτήρα. Δίνει απλά κάποια γενικότερα ερεθίσματα για σκέψη.
**) Βλέπε επίσης το κεφάλαιο "
Θεμέλια της ηθικής"
Βλέπει επίσης το κεφάλαιο
"Χριστιανικές απόψεις για την οικονομία και τα κοινωνικά ζητήματα".

 Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Χριστιανισμός και φιλοσοφία: για την ομιλία του Χάμπερμας "Πίστη και γνώση" *).

Ο φιλόσοφος καθ. Δρ. Jürgen Habermas ***), που έως σήμερα εθεωρείτο άθεος, αναγνώρισε την σπουδαιότητα των θρησκευτικών πεποιθήσεων ως πηγή αξιών και κοινωνικής συνοχής μιας κοσμικής κοινωνίας. Η εικόνα του ανθρώπου καθ' ομοίωσιν του Θεού, με το δικαίωμα και την ικανότητα της ελευθερίας, θα μπορούσε να έχει απήχηση ακόμη και στους "θρησκευτικά άμουσους"- όπως αποκαλεί και τον εαυτό του. Το κόσμος χρειάζεται την συμφιλίωση και την συγχώρηση, δηλαδή τις αξίες της θρησκείας. Αναφέρεται επίσης στο "μαρτύριο των αθώων κατατρεγμένων, ατιμασμένων και δολοφονημένων, που δεν μπορεί να επανορθωθεί σε αυτό τον κόσμο". "Η χαμένη ελπίδα για ανάσταση αφήνει πίσω της ένα αισθητό κενό" (στην κοσμική κοινωνία).  

Για τους φωτισμένους χριστιανούς ο Χάμπερμας δέχεται έναν σημαντικό ρόλο, ενώ κι εκείνοι με την σειρά τους μπορούν να κερδίσουν από τους μη θρησκευόμενους διανοουμένους.
- Η θρησκευτική συνείδηση οφείλει να επεξεργαστεί το ζήτημα της "ασυνεννοησίας" με άλλες θρησκείες και πίστεις.
Σημείωση: στην σύγχρονη Δύση παρατηρούμε μια πιο πολιτισμένη αντιμετώπιση των άλλων, που ωστόσο είναι ανεπαρκής. Απόψεις, που μπορούν να έχουν ζωτική σημασία για τον διαθρησκευτικό διάλογο μπορείτε να βρείτε διασκορπισμένες στο κυρίως κείμενο και σε ορισμένες πρόσθετες σελίδες, για την εκκλησία ή την ηθική.
- Οφείλουμε να δεχθούμε την επιστημονική "αυθεντία". Σημείωση: για την ιστοσελίδα μας, οι κυρίαρχες τάσεις στην επιστήμη δεν εκπροσωπούν απαραίτητα τις νέες τάσεις της επιστήμης, ή δεν τις αποδέχονται εξαιτίας οικονομικών ή άλλων συμφερόντων. Αυτή η μορφή "αυθεντίας" είναι λοιπόν αμφισβητήσιμη σε πολλά πεδία. Επίσης λείπει συχνά η διαεπιστημονική ειλικρίνεια, και ο απαραίτητος πλουραλισμός. Αυτό ισχύει ακόμη και για ζωτικά ερωτήματα, όπως η γενετική (στην οποία αναφέρεται και ο Χάμπερμας). Το ίδιο ισχύει σε όλες τις θετικές επιστήμες. Το πρόβλημα αναφέρεται σε πολλά σημεία του κυρίως κειμένου για τα βήματα των Ευαγγελίων. Ωστόσο είναι πράγματι απαραίτητος ο διάλογος μεταξύ της θρησκείας και της επιστήμης. Έτσι θα μπορούμε να πλουτίσουμε τις γνώσεις μας για τις νέες εξελίξεις στις φυσικές επιστήμες **), ακόμη και σε αυτές που δεν απολαμβάνουν τη γενική αποδοχή. Επίσης, η θρησκεία οφείλει να ασχοληθεί με εμπειρίες και γνώσεις που προέρχονται από την συνειδητή επεξεργασία βαθιών θρησκευτικών εμπειριών, αντί να ασχολείται μόνο με το θεολογικό νοητικό οικοδόμημα. Μόνο έτσι είναι δυνατή η συνεννόηση. Ο έως πρόσφατα διάλογος στη βάση των πεπαλαιωμένων επιστημονικών παραδειγμάτων (θεμελιώδεις προϋποθέσεις, κοσμοαντιλήψεις) και οι η κοντόφθαλμη οπτική των χριστιανών δεν επαρκούν. Αλλά και οι ανθρωπιστικές επιστήμες μπορούν να κερδίσουν πολλά από αυτή τη διαδικασία, επειδή ο άνθρωπος θα ξαναγίνει άνθρωπος, η ψυχή του θα ξαναγίνει ψυχή και όχι απλή νευροχημική εγκεφαλική λειτουργία. . 
- "Η θρησκευτική συνείδηση οφείλει να υπακούει στις επιταγές ενός κράτους δικαίου" Τονίζει τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε το αντίθετο. Σημείωση: αυτή η προσαρμογή των σύγχρονων χριστιανών στις αξίες της ελευθερίας είναι εν μέρει ένα ακόμη βήμα προς την πρώτη εκκλησία, πριν την χειραγώγηση του χριστιανισμού από το κράτος από το 325 μ.Χ. και έπειτα.

Ενώ λοιπόν οι χριστιανικοί και θρησκευτικοί κύκλοι προσπαθούσαν να προσαρμοστούν στην γλώσσα των κοσμικών θεσμών στην συναναστροφή τους με αυτούς, ο Χάμπερμας υποστηρίζει τώρα ότι και οι κοσμικοί, κύκλοι οφείλουν να προσαρμοστούν στην γλώσσα των χριστιανών και θρησκευόμενων ανθρώπων στην συναναστροφή τους με τους τελευταίους, αντί "να αγνοούν" απλά "αυτό που εννοούνταν". Οι κοσμικές πλειοψηφίες δεν δικαιούνται να λαμβάνουν πλειοψηφικές αποφάσεις σε ζωτικά για τους πιστούς ζητήματα, χωρίς να έχουν πρώτα εξετάσει σοβαρά, την γνώμη των άμεσα ενδιαφερόμενων. Σημείωση: πράγματι, οι φυσικοί επιστήμονες, οι πολιτικοί κλπ οφείλουν να προσαρμοστούν στον διάλογο με τους χριστιανούς, γεγονός που προϋποθέτει την αποδοχή όρων όπως "προστασία της πλάσης", "πλάσμα", ακόμη και "άνθρωπος" αντί για όρους όπως σύμπαν, βιόσφαιρα, οικολογία, ζωικό είδος, Homo Sapiens... .

Ο Χάμπερμας προτείνει ένα μεσολαβητικό "τρίτο μέρος" στο διάλογο μεταξύ θρησκείας και επιστήμης, μια "δημοκρατική φωτισμένη κοινή λογική" που θα χαρακτηρίζει μια "μετά-κοσμική κοινωνία", η οποία αποδέχεται τις θρησκευτικές ομάδες. Κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί ικανοποιητικά στην σύγχρονη Γερμανία, ή λειτουργεί μόνο στο βαθμό που οι μεγάλες εκκλησίες συμμετέχουν αναγκαστικά σε συζητήσεις. Στις Η.Π.Α. οι ατομικές θρησκευτικές αντιλήψεις και δράσεις απολαμβάνουν μεγάλης εκτίμησης. Ωστόσο, οι θρησκευτικές αξίες περνούν στην κοινωνία σε μια μορφή, που τελικά δεν είναι αναγνωρίσιμη.

*) FAZ/ SZ (15.10.2001 ή γερμανικό κείμενο στο διαδίκτυο.
**) Βλ. Επίσης τη σελίδα μας "Φυσικές επιστήμες και πίστη στο Θεό".

***) Σημείωση: Ο Χάμπερμας και άλλες Φιλοσοφικές Κατευθύνσεις

Ο Γιούργκεν Χάμπερμας, μαζί με τους Τεοντόρ Αντόρνο και Χέρμπερτ Μαρκούζε, ανήκε στη λεγόμενη Σχολή της Φρανκφούρτης, η οποία επηρέασε σημαντικά το φοιτητικό κίνημα του 1968 με την «κριτική θεωρία» της και στη συνέχεια συμπεριέλαβε τροποποιημένα φιλοσοφικά στοιχεία του νεομαρξισμού, του διαφωτισμού και του αθεϊσμού.
Από συντηρητική φιλοσοφική και θεολογική άποψη, η δριμύτερη κριτική της θεωρίας και της πράξης του κινήματος του 1968 ασκήθηκε από τον Γκούντερ Ρόρμοζερ από το 1969 και μετά. Ο Ρόρμοζερ είδε την «ουτοπία» της κριτικής θεωρίας ως υποκατάστατη θρησκεία (και κατά συνέπεια ως ανταγωνιστική της εκκλησιαστικής «σωτηριολογίας/εσχατολογίας»), και επιχείρησε να διασώσει, για παράδειγμα, το παλαιό δόγμα του Αυγουστίνου περί των «δύο (θεαρέστων) βασιλείων», δηλ. της θρησκείας και του κράτους.
Τόσο οι εκπρόσωποι της Σχολής της Φρανκφούρτης όσο και οι ιδεολογικοί τους αντίπαλοι (οπαδοί του χριστιανικού συντηρητισμού και του οικονομικού φιλελευθερισμού) διέπρεψαν, και ως ένα βαθμό συνεχίζουν να διαπρέπουν και σήμερα, στη μονομερή παράθεση επιχειρημάτων που στόχο έχουν να απορρίψουν σύνολη την «αντίπαλη πλευρά» παραβλέποντας όποιες ιδεολογικές λεπτομέρειες και αποχρώσεις. Με αυτό τον τρόπο όμως οι μεν έχασαν την ευκαιρία να ανακαλύψουν και να εκτιμήσουν τα βιώσιμα και αξιόλογα στοιχεία της παραδοσιακής τάξης πραγμάτων, οι δε δεν κατάφεραν να υπερβούν τις ιδεολογικές παραποιήσεις και να αναγνωρίσουν το δίκαιο αίτημα των κοινωνικών κινημάτων για χειραφέτηση. Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος σε αυτή τη συζήτηση τόσο στη Γερμανία όσο και σε άλλες χώρες του κόσμου, διότι πολλοί δεν ανέχονται πια να τυποποιούνται σύμφωνα με τα δεδομένα του 1968. Στην έρευνα ωστόσο δεν έχει γίνει ακόμη επαρκής πρόοδος, καθώς εξακολουθούν να δημοσιεύονται βιβλία, σύμφωνα με τα οποία οι «αντίπαλοι» ευθύνονται για όλα τα κακά του κόσμου ενώ οι ομονοούντες είναι άμεμπτοι.

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Γενικές χριστιανικές απόψεις για οικολογικά ζητήματα *).

Γένεσις 1:26-28 "Και είπεν ο Θεός: Άς κάμωμεν άνθρωπον κατ΄εικόνα ημών, καθ΄ομοιώση ημών. και ας εξουσιάζει επί …της γης… "**) αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση, - όπως ερμηνεύτηκε πρακτικά – ότι ο άνθρωπος δεν έχει καμιά ευθύνη απέναντι στο περιβάλλον. Πολύ περισσότερο εδώ γίνεται λόγος για το αρχικό όραμα ενός ανθρώπου, που τοποθετήθηκε τελευταίος στη κορυφή της Δημιουργίας με χαρακτηριστικά όμοια με του Θεού. Συνεπώς, πρόκειται για τη φυσική εξουσία του ανθρώπου, ο οποίος μπόρεσε να "βαπτίσει" τα άλλα όντα και μάλιστα μπόρεσε να τα αντιμετωπίζει με υπευθυνότητα. Στη Γένεσις 2:15 η ευθύνη αυτή κατονομάζεται έτσι: "Ο Θεός ο Κύριος πήρε τον άνθρωπο και τον έβαλε στον κήπο της Εδέμ, για να τον υπηρετεί και να τον φροντίζει". Αυτό το να τον "φροντίζει" αναφέρεται στην ζωντανή Δημιουργία, η οποία εξελίσσεται. Ο άνθρωπος αργότερα (πρβλ. Ιστορίες από τον Παράδεισο) απομακρύνθηκε από αυτήν την ενότητά του με τον Θεό και τη Δημιουργία του και έγινε εγωιστής. Κι αφού είχε καταστραφεί η βάση, ο άνθρωπος έπρεπε να επεξεργαστεί εκ νέου όλες τις πνευματικές βάσεις, αντί να αγωνίζεται για εξουσιοδοτήσεις στον παράδεισο.

Και στην Καινή Διαθήκη η Δημιουργία λαμβάνεται σοβαρά υπόψη: Στους Ρωμαίους 1:20 αναφέρεται ότι "τα αόρατα αυτού βλέπονται φανερά από την εποχή της κτίσης του κόσμου, καθώς νοούνται διαμέσου των δημιουργημάτων του, και η αιώνια δύναμή του και η θεότητα". Ρωμαίους 8:19 "Γιατί τα βάσανα της Δημιουργίας περιμένουν την Αποκάλυψη του Υιού του Θεού " (άλλη μετάφραση "την επιστροφή του ανθρώπου", δηλαδή την ολοκλήρωση του ανθρώπου.) Ρωμαίους 8:22 Γιατί γνωρίζουμε ότι στενάζουμε με τους στεναγμούς της φθοράς και του πόνου με τους οποίους στενάζει όλη η γη. Μάρκος 16:15 Και τους είπε: Να πάνε σε όλον τον κόσμο και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σε όλη τη Δημιουργία. (βλ. επίσης Κολοσσαείς 1:23).
Τώρα βοηθάει ο Ιησούς Χριστός. Ωστόσο, και αυτός δεν θεωρεί τον άνθρωπο υπεύθυνο για τους συνανθρώπους και τα άλλα δημιουργήματα, αλλά βοηθάει τους ανθρώπους "να ολοκληρωθούν όπως ο Πατέρας στον ουρανό " (
Ματθαίος 5:48), δηλαδή όπως έπρεπε να είναι από την αρχή – ώστε να μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη τους. Μόνο τότε θα γίνει και πάλι η Δημιουργία ένα. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι πρέπει να λάβουν αυτή τη βοήθεια. Η εξέλιξη του ανθρώπου χωρίς το Θεό ονομάζεται στους Ρωμαίους 1:20 ακόμη και "ασυγχώρητη".

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (για το χαρακτήρα της βλέπε Μέρος 2 του κύριου κειμένου) αναφέρονται μεταξύ άλλων οι καταστροφικές εξελίξεις, που μπορεί να αφορούν την ανθρωπότητα ή μέρος αυτής και την υπόλοιπη φύση. Αλλά πουθενά δεν αποδεικνύονται τα συμπτώματα αυτά σε μια περίοδο θεϊκών διορθώσεων ως θετικά ούτε καν οι σκοποί του Θεού και πουθενά στην αποκάλυψη δεν συγχωρούνται οι άνθρωποι, οι οποίοι συμβάλλουν στην εξόντωση των ειδών ή σε άλλες καταστροφές και πόσο μάλλον να παροτρύνονται να συμβάλλουν σε αυτό.***) Αυτός ο πολιτισμός αντιμετωπίζεται στην Αποκάλυψη ιδιαίτερα κριτικά.
Η Αποκάλυψη δεν αλλάζει ωστόσο το θετικό όραμα της υπόλοιπης Διαθήκης, π.χ. επί του Όρους ομιλία Ματθαίος 5 "
Μακάριοι οι πράοι, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη...").

Περί «δημιουργισμού», ο οποίος είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος στον αγγλόφωνο χώρο: Η σελίδα μας δεν πρεσβεύει κανένα είδος «-ισμού». Η δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου όντως επιτρέπει τη διαίσθηση θεϊκής σοφίας αντί απλής σύμπτωσης. Βλ. επίσης τη σελίδα μας «Φυσικές επιστήμες και πίστη στο Θεό». Επίσης επιτρέπονται αμφιβολίες για ορισμένα μη εξακριβωμένα αρχαιολογικά και παλαιολογικά χρονικά στοιχεία. Αλλά αυτοί που κατανόησαν πέραν αυτού τις επτά ημέρες της Δημιουργίας κατά τη Γένεση ως επτά 24ωρες ημέρες με τη σημερινή έννοια της λέξης, θα έπρεπε να αναγνωρίσουν πως αυτό δεν είναι παρά μία ερμηνεία μη αποφασιστικής σημασίας για την πίστη. Οι σημερινές ημέρες προϋποθέτουν την ύπαρξη (δηλ. την ολοκλήρωση της δημιουργίας) της Γης με τη σημερινή περιστροφή της, κατάσταση που δεν υπήρχε εξαρχής. Η ίδια η Αγία Γραφή αναφέρει: «μία ημέρα παρά Κυρίω ως χίλια έτη». Οι επτά ημέρες ασφαλώς σημαίνουν κάτι το πραγματικό, αναφέρονται ωστόσο σε «χρονικά διαστήματα» ή «κύκλους Δημιουργίας» χωρίς σαφώς καθορισμένη διάρκεια. Η θεώρηση των πλέον περιεκτικών διαδικασιών της Δημιουργίας ως των πλέον σύντομων μάλλον είναι εξίσου δύσκολο να υποστηριχθεί ενόψει νέων ευρημάτων, όσο και πολλές ιδέες που πρέσβευε μέχρι πρότινος η αρχαιολογία. Η Αγία Γραφή επισημαίνει πως ο Θεός αποκαλύφθηκε ήδη πριν από το Μωυσή σε ανθρώπους όπως τον Ενώχ και το Νώε. Η σημερινή ιστορία της Δημιουργίας μάλλον φτάνει έως μία αρχαία παράδοση τέτοιων – αληθινών – απαρχών, η οποία αποτυπώθηκε αργότερα δια της γραφής και μέρη της οποίας διατηρήθηκαν επίσης σε άλλους πολιτισμούς. Η έρευνα έχει αναγνωρίσει π.χ. μερικές εντυπωσιακές ομοιότητες με το σουμερικό έπος του Γιλγαμές, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η Γένεσις αντιγράφηκε από αυτό. Υπενθυμίζει ωστόσο πως ο Αβραάμ καταγόταν από τη Μεσοποταμία.

*) Αυτή η ιστοσελίδα δεν είναι πολιτική. Συνεπώς εδώ συζητούνται μόνο γενικά μέτρα και δεν αναφέρονται οδηγίες για επίκαιρα πολιτικά ζητήματα.

**) Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία ειδική μορφή μίας παν-εν-θεϊστικής προσέγγισης («Ο Θεός ανευρίσκεται επίσης μέσα στην πλάση») – η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με τον πανθεϊσμό («Ο Θεός είναι τα πάντα»). Η πλέον άμεση σχέση του Θεού με την πλάση προκύπτει ωστόσο με τη βοήθεια του ανθρώπου (πρβλ. επίσης Ιωάν. ιδ΄ 21, ιδ΄ 23, ιε΄). Αλλά ακόμα και αυτή δεν φαίνεται πρακτικά παρά μόνο στο μέτρο που ο άνθρωπος αποκτά όλο και περισσότερη συνείδησή της και πλησιάζει όλο και περισσότερο το Χριστό. Ωστόσο η χαρά που αντλείται από την πλάση μπορεί επίσης να οδηγήσει στο Θεό. Ένας τέτοιος μυστικισμός της πλάσης ενέχει ωστόσο και σημαντικές πλάνες, στο μέτρο που ο Θεός μειώνεται σε μία λέξη για υλικές υποθέσεις και επιθυμίες.

***) στις Η.Π.Α. π.χ. αυτό δεν είναι σαφές σε όλους.

****) Οι δυνατότητες εξέλιξης της συνείδησης παρουσιάζονται βάσει των σταδίων της ζωής του Ιησού στο Κύριο κείμενο, Τμήμα 1. Ο άνθρωπος μπορεί π.χ. σήμερα να μάθει συνειδητά – σε αντίθεση με τον παλαιότερο, ενστικτώδη τρόπο του – τους συσχετισμούς με τον περίγυρό του και το περιβάλλον, και να διακρίνει πάλι πιο έντονα τη Γη. Μπορεί να βρει το δρόμο προς μία «δικτυωμένη σκέψη» (ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε βάσει των έργων του Frederic Vester), ή μία «πολυπαραγοντική σκέψη» (ένας όρος που χρησιμοποίησε ο Dörner για τη μελέτη πολύπλοκων οικολογικών συστημάτων αντί για την άχρηστη παλαιά «γραμμική» ή «μονοαιτιακή σκέψη» = «1 αιτία > 1 αιτιατό». Βλ. επίσης τις σελίδες μας «Συνείδηση, έρευνα του εγκεφάλου και ελεύθερη βούληση», «Θεμέλια ηθικών αξιών», «Χριστιανικές απόψεις για την οικονομία και τα κοινωνικά ζητήματα», «Γενικές χριστιανικές απόψεις για την κοινωνία και την πολιτική», «Χριστιανισμός και φιλοσοφία…»

Δείτε επίσης τη σελίδα μας "Βάσεις ηθικών αξιών".

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

 

Αγέννητη ζωή *.

Η αρχή της ανθρώπινης ζωής. 
Η ανθρώπινη εικόνα συντηρητικών αλλά και κριτικών Χριστιανών συγκλίνει στο γεγονός ότι η ανθρώπινη ζωή αρχίζει ήδη από τη γονιμοποίηση. Η Βίβλος παρουσιάζει με πολλούς τρόπους την ανθρώπινη ζωή ως ενότητα. Από τη θεϊκή της αρχή – μέσω της μετάδοσης της ζωής στις γενιές – μέχρι τα διαφορετικά στάδια ηλικίας ή εξέλιξης του ατόμου. Δεν γίνεται υπόνοια για "ζωή χωρίς αξία ή χωρίς ανθρώπινη αξία" σε οποιαδήποτε φάση πριν από τη γέννηση ή σε οποιαδήποτε ηλικιακή φάση ή κατάσταση ασθένειας.
Ο Καθ. Bockle αναφέρει στο "Βιβλίο της Χριστιανικής Ηθικής" ιστορίες ορισμένων θεολόγων – των οποίων τα αυθεντικά κείμενα είναι εν μέρει δυσεύρετα – στις οποίες αντί για τη γονιμοποίηση, η εμφύτευση που συμβαίνει λίγο αργότερα είναι το ορόσημο.
Η σύγχρονη φυσική επιστήμη επιθυμεί τις περισσότερες φορές να είναι αμερόληπτη. Αλλά και επιστημονικά πορίσματα αποδεικνύουν ότι οι μεταβάσεις μεταξύ του σταδίου του γονιμοποιημένου ωαρίου και του ολοκληρωμένου ανθρώπου ρευστές. Αν και για την κοινωνία εξακολουθούν να υφίστανται όρια από τα οποία αρχίζει η ανθρώπινη ζωή, το όρια αυτά είναι αυθαίρετα. Λόγου χάρη, ο Εμβρυολόγος Erich Blechschmidt αναφέρει: ο "βιο-γενετικός νόμος" που είχε κάποτε υποστηρίξει ο
Haeckel , σύμφωνα με τον οποίο το έμβρυο επαναλαμβάνει ζωικά στάδια από την εξελικτική ιστορία, είναι πεπαλαιωμένη: κάθε όργανο αναπτύσσεται για το ρόλο του στον άνθρωπο. Οι αντιδράσεις του εμβρύου μπορούν σήμερα να παρατηρηθούν με τη βοήθεια υπέρηχων. Επίσης ο Καθ. ανθρώπινης γενετικής L. Lejeune τόνισε ότι ακόμη και τα γονίδια του γονιμοποιημένου ωαρίου περιέχουν το σχέδιο του ολοκληρωμένου οργανισμού του ανθρώπου. Θα λέγαμε ότι είναι το φυσικό αντίστοιχο αυτού του σχεδίου. Και από εγκεφαλικές έρευνες της νευρολογίας ανάπτυξης και της φυσιολογίας προκύπτουν ανάλογα συμπεράσματα. Ακόμη και στα πιο πρώιμα στάδια ανάπτυξης μπορούν με ολοκληρωτική και απροκατάληπτη έρευνα να ανιχνευθούν διαδικασίες συνειδητότητας και μνήμης.
Συνεπώς αυτή η αντίληψη υποστηρίζεται και εκτός των συνόρων του θρησκευτικού κύκλου.

Ένα άλλο ζήτημα είναι, ωστόσο, η πρακτική αντιμετώπιση τέτοιων αντιλήψεων. 
Η εντολή "Ου φονεύσεις" – Έξοδος 20 – γινόταν αντιληπτή την εποχή της Παλαιάς Διαθήκες υπό την έννοια "Δεν πρέπει να διαπράξεις φόνο", ενώ η διάκριση μεταξύ του φονεύω και του σκοτώνω έγινε αργότερα. Η εντολή αφορά όλες τις ανθρώπινες ζωές και για τους χορτοφάγους ακόμη και το ζωικό βασίλειο. Η σύγχρονη θεωρία ενός διαθρησκευτικού «παγκόσμιου ήθους» ** περιλαμβάνει ως βασική αρχή «έναν πολιτισμό σεβασμού προς κάθε ζωή». Σε κάθε περίπτωση όμως – όπως συμβαίνει με κάθε σοβαρή συμβουλή περί εγκυμοσύνης, ακόμη κι αν σκοπός είναι να ενθαρρύνει τη γέννηση του παιδιού και να προσφέρει βοήθεια – πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη η ατομική κατάσταση ζωής του εκάστοτε ατόμου με τις δυσκολίες, τους φόβους, τις τύψεις του, αντί να αφορίζουμε αδιάκριτα όσους σκέφτονται την άμβλωση. Η απόφαση αυτή για τις γυναίκες δεν είναι σε καμία περίπτωση εύκολη. Το πρόβλημα δεν πρέπει να αποδίδεται μονομερώς στις γυναίκες, καθώς αποτελεί και ευθύνη των αντρών και του περιβάλλοντός τους.
Για την ελαχιστοποίηση των αμβλώσεων, εκτός από την ατομική προσπάθεια απαιτείται κυρίως και από κοινωνικής άποψης η διευκόλυνση της ζωής με παιδιά, δηλαδή η επίλυση προβλημάτων που σήμερα αποτελούν εν μέρει λόγο για τις εκτρώσεις και η υποστήριξη των κοινωνικά αδυνάμων.

Τα νομικά ζητήματα *.
Ο Ιησούς Χριστός υπέδειξε στους ανθρώπους μια συνειδητή απόφαση όσον αφορά την ηθική συμπεριφορά, αντί να τους πιέσει να τηρήσουν τους κανόνες ή τα ήθη, όπως συνηθιζόταν στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Ωστόσο, οι κανόνες δεν μπορούσαν να τεκμηριώσουν τα ηθικά ερωτήματα, αν και προσπαθούσαν να το κάνουν σε όλους του τομείς της ανθρώπινης ζωής.
Οι νομικές διατάξεις, είτε αυτές είναι αυστηρές είτε ελαστικές, έχουν διεθνώς περιορισμένη επίδραση στον αριθμό των αμβλώσεων. Συνεπώς, όπως αναφέρθηκε ήδη, πρέπει να καταβληθούν διαφορετικού είδους προσπάθειες.

Ο συσχετισμός με τη γενετική τεχνική και ιατρική. 
Τόσο σε επιστημονικές έρευνες όσο και σε τεχνητές γονιμοποιήσεις υπάρχει διεθνώς μια "χρήση εμβρύων", για τον περιορισμό της οποίας γίνονται διάφορες προσπάθειες. Προς το παρόν η προ της εμφύτευσης διάγνωση (PID) είναι μια νέα προσπάθεια δημιουργίας νέων αιτιών έκτρωσης.

Συνέπειες σε άλλους τομείς. 
Όταν μιλάμε για προστασία της ζωής πρέπει τουλάχιστον να συμπεριλαμβάνουμε όλους τους κινδύνους στους οποίους είναι εκτεθειμένοι όσοι έχουν γεννηθεί ήδη – και ειδικά τους κινδύνους στους οποίους είναι εκτεθειμένη ταυτόχρονα η ζωή προ και μετά τη γέννηση. Οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι αφορούν τη μητέρα και το έμβρυο, και μάλιστα πολύ περισσότερο το ευαίσθητο έμβρυο. Αυτό συχνά παραγκωνίστηκε από τους προστάτες της ζωής. Αντίθετα, πολλοί που ενδιαφέρονταν για το περιβάλλον, δεν φρόντιζαν για το πρόβλημα των εκτρώσεων, πράγμα που έκανε π.χ. ο
Franz Alt ήδη το 1985.

*) Οι "Δρόμοι του Χριστού" δεν είναι πολιτική ιστοσελίδα. Δεν γράφουμε εναντίον κανενός και δεν υποστηρίζουμε πολιτικά πιστεύω, παρά μόνο δίνονται πληροφορίες για γενικά θέματα.
**) Βλ. επίσης την πρόσθετη σελίδα
"Βάσεις ηθικών αρχών".

 

Επιστροφή στα περιεχόμενα της σελίδας.

Στο επόμενο μέρος: Η Αποκάλυψη του Ιωάννη (12 κεφάλαια) και τελικό κεφάλαιο.   /   για το πρώτο μέρος και τα βήματα των Ευαγγελίων.   /   Μέρος 4: Παλαιά Διαθήκη, Συμβολές στο διάλογο με άλλες θρησκείες.

E-mail ways-of-christ.com  Αν είναι δυνατό, γράψτε μας στα γερμανικά ή στα αγγλικά. Διαφορετικά, χρησιμοποιήστε μικρές προτάσεις και κατονομάστε τη γλώσσα στην οποία γράφετε.

Επιστροφή στην αρχική σελίδα.

 

Παραπομπή σε άλλες γλώσσες και δικαιώματα.

Οι λοιπές ιστοσελίδες βρίσκονται στις εξής διευθύνσεις http://www.Christuswege.net  (γερμανικά) και http://www.ways-of-christ.net (αγγλικά). Για περισσότερες γλώσσες μεταφερθείτε στην Αρχική Σελίδα. Το γερμανικό και αγγλικό κείμενο της ιστοσελίδας περιέχει επίσης μια σελίδα με τίτλο "αλλαγές", καθώς και άλλες ειδικές σελίδες. Επιτρέπεται η εκτύπωση και αντιγραφή του ακριβούς περιεχομένου του κειμένου αυτού. Οι μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες δεν ελέγχονται πάντα.

Τα μικρά αποσπάσματα της Αγίας Γραφής που χρησιμοποιούνται – επεξεργασμένα από τον εκάστοτε μεταφραστή- συμπληρώνουν τα αντίστοιχα κεφάλαια του κυρίως κειμένου.
Αυτά τα χαρακτηριστικά σημεία δεν αντικαθιστούν την σχετική μελέτη και διαλογισμό ολόκληρου του κεφαλαίου ή τμημάτων της Αποκάλυψης. Για το σκοπό αυτό συνιστούμε να ανατρέξετε στην Αγία Γραφή ή στην Καινή Διαθήκη.