Drogi Chrystusa

Niezależna strona informacyjna
zawierająca poglądy oparte na wielu
dziedzinach badań i doświadczeń.

 do witryny: dalsze oferty i języki.

 

Drogi Chrystusa w ludzkiej świadomości i na ziemi.

Spis treści wszystkich części.

Część pierwsza: Rozdziały o kolejnych etapach Ewangelii:.

Aby uzyskać dostęp do kolejnych rozdziałów, należy najpierw całkowicie załadować stronę
1.  WPROWADZENIE w sens i używanie tego tekstu wraz z metodycznymi wskazówkami na temat medytacji i in.
2.  „Na początku było słowo" „a słowo stało się ciałem..."
3.  Jesus z Nazaretu: jego narodziny
4.  Czy można odnaleźć doniosłe wydarzenia w młodzieńczych latach Jezusa ?
5.  Uwaga na marginesie na temat rozważań o „dwóch chłopcach - Jezus"
6.  O chrzcie w Jordanie dokonanym przez Jana Chrzciciela
7.  Cisza na pustynii
8.  Kuszenie
9.  Wesele w Kanie Galilejskiej
10.(Poglądy na temat seksualizmu, sympatii, zrozumienia i miłości)
11.„święta żarliwość" (i poglądy na temat emocji)
12.O kazaniu na górze (Mt.5; z rozważaniami na temat rozumu)
13.Przemienienie Pańskie na górze Tabor (Mt.17)
14.Pytanie o „cuda"
15.Wskrzeszenie Łazarza

16.„Owce"
17.Chrystus i obmycie stóp oraz namaszczenie w Betanii
18.Ostatnia wieczerza, pojmanie i biczowanie
19.Ukoronowanie cierniową koroną i mowy pożegnalne
20.Ukrzyżowanie i złożenie do grobu
21.Problem pustego grobu, „zstąpienia do piekieł" i „wniebowstąpienia"
22.Zmartwychwstanie
23."Wniebowstąpienie“
24.Pięćdziesiątnica
25.Wizerunek Jezusa

Do drugiej części: Etapy objawienia św. Jana ; proszę tu kliknąć
(12 rozdziałów na temat objawienia)

Posłowie: Chrześcijaństwo
Tablica : Postawa chrześcijańska - "na świecie, ale nie ze świata", "trzecia droga"

Do trzeciej części: 11 rodziałów dotyczących różnych tematów i życiowych problemów – proszę tu kliknąć

Do 4. części: Stary Testament, i wkład w dialog z innymi religiami

Wskazówki na temat innych wydań i praw.
e-mail.

 

WPROWADZENIE w sens i używanie tego tekstu.

Od dwóch tysięcy lat, a uwzględniając wcześniejsze przepowiednie jeszcze kilka tysięcy lat wcześniej, ludzie ręczą za swoje różnorodne bezpośrednie doświadczenia z Jezusem Chrystusem. Mimo różnych charakterów, odmiennego religijnego, filozoficznego lub naukowego otoczenia, wykazują one niezależnie od siebie podobieństwa. Mowa jest o aktualnej w danym czasie realności Chrystusa, a także częściowo o możliwości przygotowania się do podobnych doświadczeń innych i siebie samego; oraz o nowych zdolnościach, które od 2000 lat wpłynęły dzięki Chrystusowi na rozwój ludzkości wykraczając poza znaczenie historyczno-kulturalnego pośrednictwa. Szczegóły tych nie tylko teoretycznie, lecz również praktycznie zrozumiałych stopni „wzrastania” omawia się tu dokładnie i w nowatorski sposób. Droga po stopniach, które przechodził również sam Jezus, może ujawnić ich znaczenie dla różnych dziedzin życia.

W 12 wieku opat Joachim de Fiore przepowiedział „ epokę Ducha Świętego”, w której tego typu stosunek pojedynczej jednostki do Boga stałby się niezależnym od instytucji dobrem ogólnym. W dzisiejszych czasach rozpowszechniają się na całym świecie liczne dążenia nie tylko poszukujące odpowiedniego uosobienia chrystusa w człowieku, lecz również traktujące indywiduum jako świadomą komórkę w „ciele Chrystusa”. Widziane częściowo w powiązaniu z tym „ponowne nadejście Chrystusa” i obecna „apokalipsa”, jako całościowe procesy, wskazują na coś znacznie bardziej złożonego, niż „reinkarnacja” z ludzkiego punktu widzenia.

Jakie można tu odnaleźć specyficzne możliwości rozwoju człowieka i ziemi, których nie było jeszcze przed ziemskim życiem Jezusa – oto pytanie na które próbujemy odpowiedzieć w poniższych rozważaniach.

Właśnie w czasach,

- w których z fenomenu Jezusa Chrystusa korzysta się w różnych teologiach i dogmatach, poprzez rozważania natury językowej, historyczno-krytycznej, archeologicznej i paleograficznej, religijno-socjologicznej, psychologicznej, przez nauki przyrodnicze, polityczne itd.

- w których, jak w czasach prachrześcijaństwa, obok starych ugrupowań materialistycznych, powstały inne ugrupowania o zróżnicowanym charakterze duchowym, które to nawiązują w płynny sposób do chrześcijaństwa, bądź też odgraniczają się od niego,

- w których pojawiają się zagmatwane zjawiska, jak np. wielu rzekomych ucieleśnionych Chrystusów w teraźniejszości i w których w imię Chrystusa dzieje się wiele problematycznego i negatywnego - może być interesujące zbadanie tego, co w tej skomplikowanej rzeczywistości mogłoby istotnie być specjalnym dziełem Chrystusa.

Nawiązujemy tu do własnych doświadczeń, jak również do innych źródeł mistycznych i innych. Zastosowany punkt widzenia ma charakter międzydyscyplinarny i nawiązuje do wielu dziedzin nauki i doświadczeń, a więc nie tylko do teologii. Ze spirytualnego punktu widzenia nie może być mowy o odbiegającym od świadomości politycznej pseudo-uduchowieniu. Dogmatów mechanicznego myślenia nauk przyrodniczych ostatniego stulecia nie można oczywiście w tym kontekście zaakceptować jako ograniczenia punktu widzenia. To samo odnosi się do wschodnich wyobrażeń, które wychodzą z założenia, że nie istnieje nic czego nie było jeszcze w staroindyjskich Wedach, a Jezus jest tylko „ewentualnie nauczycielem trzeciej kategorii” tego samego. Takie przeświadczenie nie znajduje uzasadnienia w przytoczonych w tekście dla porównania lub uzupełnienia, odsyłaczach do książek itd., a więc ani te książki, ani teologiczne wiadomości nie są konieczne aby zrozumieć. (To samo dotyczy planowanej listy książek dla osób zainteresowanych teologią, patrz: linki). Niczego nie należy rozumieć jako dogmatu lub zdania jakiejś zewnętrznej organizacji religijnej. Nic też nie jest skierowane ani przeciwko jakiemuś kościołowi, bądź też społeczności wyznaniowej, ani przeciwko np. apostolskiemu wyznaniu wiary. Ludzie o innych tradycjach religijnych lub światopoglądowych, pozytywnie zainteresowani nowymi dociekaniami z dziedziny chrześcijaństwa, mogą też odkryć coś w tym tekście, który nie jest ani dogmatyczny, ani też materialistycznie spłycony. Dlatego można też znaleźć wskazówki na temat stosunku światopoglądu chrześcijańskiego do innych dążeń. Częściowo w podobny sposób, w jaki Ewangelia św. Jana wyjaśniała językiem zrozumiałym dla ówcześnie poszukujących specyfikę chrześcijaństwa, ten tekst ukazuje z różnych punktów widzenia dzisiejsze drogi. Także styl tych tekstów pozostawia wolność. Badania naukowe to bowiem coś innego niż misja. Ci chrześcijanie, którzy wolą wybrać dla siebie prostą wiarę bez dogłębnych rozważań, mogą nauczyć się z tych tekstów jak można lepiej i bez powstawania nieporozumień, nawiązać dialog z ludźmi ze swojego otoczenia, którzy reprezentują inny światopogląd.

Tekst przemawia jedynie poprzez swoją treść.

„Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale nie zdołacie jeszcze tegounieść. Jeśli jednak nadejdzie ten, którego znacie jako Ducha Prawdy – poprowadzi on was ku wszelkiej prawdzie” (św. J. 16:12-13). Tym duchem jest zainspirowany niniejszy projekt.

 

Wskazówka metodyczna.

Kolejnych 37 rozdziałów kieruje się według chronologicznych etapów w Ewangeliach i w Objawieniu św.Jana. Polecamy zapoznanie się z nimi również w tej kolejności przy pomocy m.in. Ewangelii św.Jana i Objawienia św.Jana.
Studiowanie Biblii, tzn. czytanie tekstów, obróbka językowa i zrozumienie powiązań jest tylko
jedną z metod. Podczas lektury możliwe jest, że rozdziały tekstu, i w nie mniejszym stopniu Bóg, doprowadzą do głębszego zrozumienia.

Witryna składa się z dłuższego, ciągłego tekstu, do którego rozdziałów można też dostać się przez spis treści. W celu dogłębniejszego tłumaczenia polecamy wydrukowanie tekstu. Jest to w zależności od ustawienia przeglądarki i drukarki, ok. 120 stron.
Osoby zainteresowane dodatkowo całościową metodą obróbki mogą – włączając nie wykorzystywane strefy duszy – po przestudiowaniu danego rozdziału poddać go skoncentrowanej obserwacji czytając np. Ewangelię św. Jana i medytując nad nią. (św. Jan wzgl. jego uczniowie zajmowali się w szczególności głębszym duchowym znaczenien rozwoju wydarzeń.)

Dokładniejsze informacje na temat techniki medytacji.

Rysunki (.pdf, 169 kB)

Wróć do spisu treści tej strony.

 

„Na początku było słowo (po grecku: Logos) ... i słowo stało się ciałem" (św. J. 1).

Takie opisy nie były skierowane przeciwko widzeniu Jezusa* jako człowieczego wzoru, lecz podkreślały jego głębszą więź z Bogiem i stworzeniem świata. Rodzaj tej więzi jest później różnie rozumiany. Uznanie jej jednak z założenia za niezrozumiałą i nieautentyczną, jest niedopuszczalną sztuczną ingerencją. Tego typu interpretację można spotkać w Ewangelii św. Jana 1, J. 5, J. 6, 69, oraz 7…., św. Mateusza 16, 16, w Liście do Kolosan i w Liście do Efezjan itd. Można ją też odnaleźć u dawnych nauczycieli kościoła, u mistyków takich jak Jakob Boehme, u Rudolfa Steinera (Helsingfors 1912), a poza tym ożywa ona również w „naukach ezoterycznych” chrześcijańskiego mędrca „Daskalosa”, jak również w książkach amerykańskiego teologa Matthew Fox’a„Wielkie błogosławieństwo” i „Wizja kosmicznego Chrystusa” („Der Große Segen" i „Vision vom kosmischen Christus").

W kościele katolickim i częściach kościoła ewangelickiego próbowano zakonserwować niknącą bliskość w stosunku do tej płaszczyzny przez teoretyczne dogmaty. Inne odłamy kościołów ewangelickich, które bardziej uwzględniały socjalną działalność Jezusa, sądziły, że należy zrezygnować z boskich aspektów istoty Jezusa. W naukach pochodzenia hinduistycznego porównuje się z tym pojęcie „awatar” różnych stopni. Pod tym pojęciem rozumie się ludzi, którzy nie są na ziemi po to, by samemu się rozwijać, lecz po, to by przyczynić się do rozwoju jakiegoś narodu lub ludzkości. Tak, jak kropla „boskiej doskonałości”. Różnice między następującymi po sobie „awatarami” zanikają jednak w takiej interpretacji, podczas gdy pojmowanie żydowskie lub chrześcijańskie podkreśla „Boga historii”, aspekt dalszego rozwoju i szczególną rolę „Mesjasza”.

Należy tu wspomnieć, że Koran uznaje Jezusa Chrystusa w wielu miejscach jako wysłanego od Boga proroka, a także jako „słowo“ boże, „stworzonego jak Adam“. Ma on więc w dobrze pojętym islamie dużo większe znaczenie, niż u tych nowoczesnych teologów chrześcijańskich, którzy zredukowali go do postaci socjalnego reformatora! Jedynie nauka o Jezusie jako o Synu Bożym, w ramach późniejszej nauki o Trójcy świętej, rozumiana przez chrześcijan z czasów Mohameta już w bardzo ziemski sposób, nie została zaakceptowana przez Koran. Nie było wtedy już chrześcijan, którzy umieliby wyjaśnić ten punkt widzenia w sposób na tyle autentyczny, aby mogli go zrozumieć również ludzie o innym światopoglądzie. (Patrz: specjalna strona „Jezus i islam”).

Należy w tym miejscu podkreślić, że ta strona tajemnicy Chrystusa wywodzi się nie ze spekulacyjnego sposobu myślenia, lecz ze skrajnych doświadczeń wizjonerskich, co widać np. u Jakuba Boehme, który jednak dysponował rzadką umiejętnością zrozumiałego dla innych przekazu własnych doznań. Wszystkie doznania natury duchowej wymagają wprawdzie (samo-) krytycznej przeróbki, lecz ocena jej wyników nie uwzględniająca istnienia takiej płaszczyzny doznań, nie jest właściwą metodą i do niczego nie prowadzi.
Ludzi z wyraźnie rozpoznawalną mistyczną lub duchową misją ciężko zrozumieć również wówczas, gdy są postrzegani wyłącznie historyczno-krytycznie przez swoją pozorną socjalizację z jednoczesnym pominięciem ich niezależnego, wewnętrznego, duchowego rozwoju.

*) Jezus, jako człowiek istniejący w historii, jest relatywnie dobrze udokumentowany. Kronikarze z 1. stulecia naszej ery, np. Józef i Tacyt, potwierdzają jego istnienie. W samych biblijnych Ewangeliach przy większości wydarzeń podano czas i miejsce. Np. dzięki podaniu wielu władców i urzędników (np. ‎‎‎Łuk 3:1, 2, 23) można zidentyfikować rok, w którym Jezus wygłaszał swoje nauki. 3:1, 2, 23) można zidentyfikować rok, w którym Jezus wygłaszał swoje nauki. Te same dane można było później znaleźć również w historiografii. Stąd biblijne sprawozdania mają charakter nie tylko czysto mitologicznych opowiadań. Niezawarte w Biblii "apokryfy", tzn. dalsze Ewangelie chrześcijańskie i inne teksty z pierwszych stuleci przywiązują często mniejszą wagę do dokładnego sprawozdania, koncentrują się za to na konkretnych interpretacjach poszczególnych wydarzeń przez ówczesnych autorów.

 Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie wyciąg z Ewangelii św. Jana, początek pierwszego rozdziału.

Medytacja nad Ewangelią jest opisana we wstępie we „wskazówce metodycznej“. Użyto specjalnie tego tekstu aby nastawić się na Chrystusa tak jak nastawia się czuły odbiornik, zamiast nawiązywać kontakt z rzekomo chrześcijańskimi siłami.

  Wróć do spisu treści tej strony.

 

 Jezus z Nazaretu: jego narodziny.

Po omówieniu zagadnienia kolejności w Ewangeliach przejdźmy teraz do bardziej ludzkich wydarzeń. Narodziny Jezusa wiąże się tradycyjnie ze świętami Bożego Narodzenia, nawet jeśli w tym święcie nie wszędzie można jeszcze coś z tego zauważyć – Łk.1,26; Mt. 1,18. Należy zadać sobie pytanie, dlaczego wobec centralnego znaczenia późniejszych „trzech lat nauki” Jezusa, w dzisiejszych czasach teologowie tak wiele wysiłku wkładają w kwestionowanie niepokalanych narodzin. Podczas gdy wczesny uduchowiony gnostycyzm zakładał, że Jezus posiadał tylko „urojone ciało”, o tyle inne kierunki są zdania, że Jezus musiał przejść wszystkie fazy ludzkiej formy życia, aby dać wyraz określonej modelowej miarze. Jeśli jednak motywem miałoby być poszukiwanie prawdy, można by życzyć sobie w tej dyskusji więcej otwartości. W czasach pojawiania się nowych punktów widzenia związanych z transformacją seksu i miłości, zaczerpniętych częściowo ze wschodnich kultur i przypominających stare praktyki stosowane w świątyniach, przejęcie prawdziwego rdzenia tego przekazu nie powinno stanowić żadnych trudności.
Buddystom przypisującym Buddzie także nadzwyczajne okoliczności narodzin nie sprawiałoby żadnych trudności ani przyjęcie „niepokalanych narodzin” Jezusa, ani też dziewiczości w sensie duchowym, jak to np. można znaleźć u Steinera. Koran mówi o Jezusie jako o posłańcu bożym, którego Bóg stworzył z Marii „jak Adama” – tak samo jak Biblia opowiada o aniele, który zwiastuje narodziny Jezusa z dziewicy.

Mogłoby okazać się, że pojawia się już tu charakterystyczna cecha Jezusa polegająca na tym, że nie pasuje on do żadnych tradycyjnie przyjętych schematów myślenia. Takie specyficzne właściwości można jednak lepiej zauważyć w późniejszych latach jego życia. Natkniemy się również przy tej okazji na znaczenie możliwości „ponownych narodzin” *) w życiu dzięki Chrystusowi.

Od początku życie i działania Jezusa rozgrywają się równolegle z biegiem historii świata. Widać to już w chwili spisu ludności zarządzonego przez cesarza rzymskiego imperium, kiedy to rodzice Jezusa wyjechali do Betlejem, miejsca, które stało się proroczo istotne i w którym narodził się Jezus. Zostało to zawarte w literaturze teologicznej podczas rozważania globalnego znaczenia Jezusa.

Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie wyciąg z Ewangelii św. Jana 3,5-8... : Ponowne narodziny.

  Nie jest to przypowieść, lecz jedno z tych „trudnych do zrozumienia" miejsc w Biblii, mających absotutnie precyzyjne i bardzo szczególne znaczenie dla tych, którzy mają wystarczające doświadczenie i wiadomości aby móc je zrozumieć. Jezus nie powiedział do nikogo nic, czego nie można by pojąć i wykorzystać. W ramach rozdziałów naszego tekstu głównego, np. „Chrzest”, „Cisza na pustynii” i „Przemienienie Pańskie” i w innych, można uzyskać informacje, które mogą pomóc w zrozumieniu „ponownych narodzin”.

Również dla poszukujących nie tylko ściśle w tym kierunku dawały tę możliwość święta Bożego Narodzenia, szczególnie w dawnych, spokojniejszych czasach. Święta „roku kościelnego”, a w tym przypadku zwłaszcza czas adwentu - stwarzają dla ogółu nastrój plastycznego uduchowienia narodzin Chrystusa, podobnie jak okres postu przygotowuje duchowo na czas Wielkanocy. W ten sposób można było dowiedzieć się czegoś w ciągu tych lat, ale niekoniecznie w pełni zrozumieć, co w dzisiejszych czasach odwracających uwagę od tych zagadnień, można jedynie przeżyć w wyniku intensywnej medytacji, bądź dłuższych faz modlitwy.

Boże Narodzenie jest w szerszym znaczeniu świętem miłości przypominającym o tym, że Jezus został darowany ludzkości. Nie zmienia to jednak głębszego sensu, ponieważ wszystkie etapy w życiu Jezusa można zrozumieć. Proszę też porównać rozdział „A słowo stało się ciałem” w głównym tekście.

Od nowo narodzonych chrześcijan w rozumieniu dzisiejszych niezależnych kościołów itd.
- nadal oczekuje się, że będą oni wzmacniać swoją codzienną wiarę, aby stale się doskonalić.
- Muszą teraz ponownie zastanowić się nad wszystkimi aspektami swojego życia, większość z nich wiele w nim zmieni.
- Zgodnie z cytatem „Oto czynię wszystko nowe” (Ap 21, 5) należy już dzisiaj przemyśleć wszystko od podstaw...

Pytanie:
Czy mogę - o ile jeszcze tego nie doświadczyłem - zażyczyć sobie wewnętrznej odnowy od Boga jako źródła wszystkiego?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Czy można znaleźć coś ważnego w latach młodości Jezusa?

Również temu zagadnieniu przypisuje się, tym razem w niektórych nowoczesnych spirytualnych pismach, po części nieproporcjonalnie duże znaczenie. Biblia przytacza jedynie błogosławieństwo starca Symeona i zdumienie nauczycieli wobec dwunastolatka – Łk. 2,29-51. Najbardziej autentyczna z niebiblijnych „Ewangelii dzieciństwa“ – dostępna we fragmentach i Nowych Opowiadaniach (te ostatnie wydane przez wydawnictwo Lorber, w języku niemieckim) - „Ewangelia św. Jakuba”, zawiera wprawdzie szkice wydarzeń i spotkań. Nie można w niej jednak znaleźć niczego, co w myśl jednej z nowoczesnych tez potwierdzałoby, że Jezus nauczył się wszystkiego od esseńczyków lub od częściowo spokrewnionej z nimi komuny qumrańczyków, według innej teorii w egipskich lub greckich świątyniach, a według jeszcze innej w Indiach itd. Można by pokusić się o użycie w oparciu o wzkazówki kreatywnej fantazji, o ile nie prowadziłoby to do tworzenia nowych i pochopnych dogmatów. W ten sposób powstałby jedynie nikły zarys postaci Jezusa, który spotkał się w sposób intensywny nie tylko z tym czy tamtym, lecz z wszystkimi ważnymi duchowymi kierunkami tamtych czasów i rozwijał to, co musiał rozwinąć z wewnętrznej potrzeby i co nie musi zgadzać się z tym, czego według innych należy się koniecznie nauczyć. Jest to podstawowe doświadczenie, które można dokładnie zrozumieć, i które jest niektórym dobrze znane. Rozbija ono jednostronne psychologiczne wyobrażenie o „znaku” i zachowaniu. Dla wybitnych indywidualności i mistyków jest ono wręcz typowe. Może ono ujawnić się już we wczesnym dzieciństwie....

 R. Steiner przedstawia w tzw. „Piątej Ewangelii" scenę, w której dla Jezusa stało się absolutnie jasne przed chrztem w Jordanie, że w nowym świecie oderwany od świata zewnętrznego tryb pracy ezoterycznych zakonów takich jak esseńczycy, może być bezproduktywna. Ich zapał w odniesieniu do praw wraz z licznymi cielesnymi i etycznymi/duchowymi przepisami oczyszczającymi, zabezpieczał ich przed negatywnymi wpływami, ale ich otoczenie było tymi niebezpieczeństwami, w tym większym stopniu, zagrożone. Przynajmniej w późniejszym okresie życia Jezusa można odnaleźć podstawowy impuls „bycia na świecie, ale nie ze świata” i uwzględnienie świata we własnym rozwoju. Należy do tego również fakt, że Jezus naucza w końcu wszystkich tego, co przedtem podlegałoby tajemnicy, co nie przeczy temu, że niektóre nauki zostały najpierw przekazane lepiej przygotowanym uczniom.

Jest to w stosunku do starych, opartych na ścisłym zachowaniu tajemnicy, tradycjach-misteriach istotnie nowy wątek historyczny. W dziwny sposób coś podobnego pojawiło się później także np. w nowych kierunkach bubbyzmu-Mahayana, w których nagle silnie podkreśla się współczucie dla wszystkich istot. Jednak prawdziwe możliwości dostępu rzeczywiście wszystkich do spirytualnych głębi, pojawiły się dopiero w naszych czasach. Nikt nie może powiedzieć, że nic jeszcze o tym nie słyszał. Ponieważ jednak współczesna ezoteryka z dworcowego kiosku jest jeszcze bardzo powierzchowna, należy wyjść z założenia, że ta tendencja jeszcze nie jest w pełni zrealizowana. Oczywiście jest zrozumiałe, że np. zwyczaj zachowywania w tajemnicy praktykowany przez bibliotekę watykańską ma w tym kontekście raczej charakter „przedchrześcijański”.

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Uwaga na marginesie na temat rozważań o „dwóch chłopcach-Jezus“.

Należałoby wspomnieć tu Steinerowskie wyjaśnienie różnych danych dotyczących pochodzenia, pojawiających się u św. Mateusza i św. Łukasza jako „dwóch chłopców-Jezus”. Ponieważ nie zaprzeczono tam temu, że boska natura Chrystusa manifestuje się w jednym tylko człowieku, jest raczej zabawne, jak intelekt antropozofów i teologów wykreował tu „główny punkt sporu numer jeden lub dwa”. Chodziło tu o coś innego, a mianowicie o pytanie towarzyszenia przyjmowaniu przez Chrystusa postaci ludzkiej oraz jego otoczeniu przez siły mędrców różnych kultur: (...). Ponieważ duchowe przedmioty badań mogą być jeszcze bardziej zróżnicowane, niż można ująć w ziemskich wyobrażeniach - konkretne dane zaczerpnięte z literatury są niekoniecznie bardziej adekwatne niż takie ogólne punkty widzenia.

Wróć do spisu treści tej strony.

 

O chrzcie w Jordanie dokonanym przez Jana Chrzciciela.

Pierwotna forma chrztu wodą nie była ani aktem symbolicznym, ani deklaracją członkowską jakiejś wspólnoty religijnej. Zanurzenie, przez osobę doświadczoną w tym względzie, a w tym przypadku przez Jana Chrzciciela, graniczyło często z utopieniem i było tym samym prawdziwym przeżyciem z pogranicza światów. Pod tym względem była ona podobna do starożytnych „wtajemniczeń” wzgl. „prób wtajemniczających”. Jednak w tym przypadku ewentualne przeżycia psychoczne nie stanowią ani celu samego w sobie, ani też nie są metodą pokonania strachu przed śmiercią - lecz chrzest przypieczętowywał wezwanie do „pokuty”, a dokładniej tłumacząc, do „nawrócenia” do woli Boga Stwórcy, którego „królestwo niebieskie” miało się „zbliżać"- Mt. 3, J.1.

Gdy Jezus prosi o chrzest, św. Jan nie czuje się na siłach aby mu pomóc. Zgadza się on, ale nie panuje nad wydarzeniami, lecz może jedynie przyglądać się, jak w Jezusie następuje większa przemiana niż ta, w której on mógł pośredniczyć. O ile przewidział on już możliwość przeżycia wyższej formy chrztu ogniem ducha przez Tego, który idzie za nim, o tyle może teraz zobaczyć jak „Duch Boży” zstępuje na Jezusa. Chrześcijańscy ezoterycy widzieli w tym wydarzeniu właściwe „narodziny Chrystusa w osobie Jezusa”. Nie wymaga to jednak pojawiającego się niekiedy wyobrażenia Jezusa i Chrystusa jako istot, które przedtem nie miały ze sobą nic do czynienia.

Ogólnie rzecz biorąc można traktować chrzest, a w szczególności „chrzest ducha“ – pojęcie to stosuje się w różnoraki sposób np. w niezależnych kościołach – jako wstęp do „powtórnych narodzin” człowieka – J. 3. Stosowane w chrześcijańskich dążeniach bardziej popularne pojęcie „ponownych narodzin” nie będzie tu stosowane ze względu na niebezpieczeństwo mylnego interpretowania go jako reinkarnacji. Nie oznacza to oczywiście, że pojęcie reinkarnacji nie pojawia się w Biblii – należałoby w związku z tym tematem dokładniej przyjrzeć się np. Ewangelii św. Mateusza 11,14.

Zamiast prób rozstrzygnięcia teologiczno-teoretycznych sporów o charakter chrztu, można by skierować zainteresowanie raz na to, czym takie „powtórne narodziny" mogłyby w praktyce stać się dla człowieka. Może on rozpocząć na nowo całe swoje życie, odczuwać i przeanalizować je wychodząc z zupełnie innej płaszczyzny swojej istoty, a mianowicie z tej płaszczyzny, która jest zwrócona ku Bogu. Bóg może przyjąć „postać ludzką”, a człowiek może dzięki temu bardziej upodobnić się do jego „wizerunku”, bądź też jak to wyrażają mistycy – „iskra Chrystusa” w sercu wypełnia się życiem i zaczyna rosnąć w człowieku. Człowiek podchodzący do tego medytacyjnie może to zaobserwować w wizji dziecka, które prawdziwie się rozwija lub dziecka z matką jako wizji duszy. W odróżnieniu od ulotnej wewnętrznej wizji stworzonej na próbę – można tu mówić o wyższym stopniu obrazującym wewnętrzny rozwój człowieka, który można w niesamowolny sposób wyzwolić. To wewnętrzne dziecko może później „dorosnąć" i stać się jeszcze trochę później, stale świadomie obecnym.

U osób o mniejszych zdolnościach do imaginacji, ten sam fenomen może uwidocznić się bardziej w formie wewnętrznych uczuć i wrażeń natury myślowej lub po prostu przez zmiany w życiu. Dzieła sztuki jak np. „madonna sykstyńska” powstały zapewne też w oparciu o wizje i mogą być dlatego pomocne w odnalezieniu dojścia do wewnętrznych realiów. (...)

(...) Porównaj również medytacyjne obserwacje takie, jak np. te w Ewangelii św. Jana zgodnie z „metodycznymi wskazówkami” wspomnianymi we wstępie.

Dalszą ważną cechę charakterystyczną dla drogi w sensie Jezusa można ujrzeć w tym, że rozwój i jego miara zostały powierzone poszczególnemu człowiekowi. Może on rozwijać się, wychodząc niejako z samego siebie, w ramach swojego własnego życia i nie korzystając z pomocy żadnej instytucji pomagającej w uzdrawianiu. Nie wyklucza to oczywiście wzajemnego braterskiego doradzania. Droga ta ma służyć jako wzorzec do „naśladowania”.

Ten „wewnętrzny“ sposób przeżywania nie miał jednakże stać się zastępstwem za modlitwę do „zewnętrznego” Boga: „Pozostańcie we mnie, a ja w was” – J.15.

Po rozpoczęciu przez Jezusa nauczania i po „chrzcie ducha” związanym z przeżyciem Pięćdziesiątnicy, nie było absolutnej konieczności aby kontynuować sam chrzest w wodzie. Już u samego Jezusa stał się on jedynie zewnętrznym znakiem nowej, dojrzałej już od wewnątrz fazy rozwoju. O ile ruch chrzcicieli nauczał jeszcze „żałujcie i dajcie się ochrzcić", o tyle uczniowie Jezusa głosili, po połączeniu z tym ruchem, „wierzcie”, tzn. otwórzcie się na siłę wiary i „dajcie się ochrzcić". Było to ustępstwo na rzecz zwolenników Chrzciciela. W każdym razie punkt wyjścia był teraz pozytywny. Obie strony chrzciły dorosłych, którzy się na to świadomie zdecydowali. Nie wyklucza to oczywiście, że dla nowrodków mogło istnieć od 2000 lat coś w rodzaju błogosławieństwa jako „prawa z urodzenia”. Jednak byłoby tu celowe rozróżnienie tego od właściwego chrztu, oraz od kwestii przynależności do jakiegoś określonego kościoła. W ten sposób dotyczące tych zagadnień spory mogłyby się same rozwiązać.

Jako nieodzowne w dawnym Izraelu nawiązanie do wszechobecnej interpretacji zapowiedzianego nadejścia Mesjasza jako króla - chrzest rozumiano również jako wkroczenie do nowego królestwa. Nie miałoby jednak większego sensu wyjaśnianie ówcześnie żyjącym ludziom, że nie chodzi tu jednak ani o żadne mocarne królestwo, ani też o organizację kościelną lecz raczej o wspólnotę tych wszystkich, którzy przyjmowali Boga za swojego ojca, a co za tym idzie, siebie samego w swojej duszy za narodzonego za sprawą tego ojca syna lub córkę. Ta pewność w połączeniu z wzajemnym braterskim stosunkiem tych „synów“ i „córek“ pomiędzy sobą oraz pomiędzy sobą samym a synem człowieczym i boskim Jezusem, jako starszym bratem - tworzyły centralny trzon nauk, które oferowano ludziom do naśladowania. W dawnym Izraelu istniały już wprawdzie obok wyobrażeń o niedostępnym Bogu, wyobrażenia Boga jako ojca, ale raczej bardziej w charakterze ojca Abrahama i pochodzącego od niego narodu. Tylko za pośrednictwem narodu Bóg był ojcem pojedyńczej jednostki. Jedynie nieliczne pojedyńcze osoby mogły wówczas dotrzeć do tego przeżycia Boga jako bezpośredniego ojca indywiduum, które to przeżycie umożliwił ogółowi dopiero Jezus. Chodzi tu o indywiduum, które na swojej drodze życiowej daje się prowadzić przez wpływ Boga na jego duszę i posiadające w każdej chwili możliwość komunikowania się z nim, a także przeczuwającego, dzięki temu związkowi z Bogiem, ponadczasowość swojej własnej istoty. Zaznaczy się to wyraźniej w dalszym przebiegu drogi Chrystusa. Jest to coraz bardziej widoczne w dalszej drodze Jezusa, ale korzenie tego można odkryć już tutaj.

(...)

Liberalni teolodzy interpretowali chrzest Jezusa jako przeżycie powołania. Z punktu widzenia tradycyjnej teologii kalendarzowa i prorocza integracja stała się natomiast jednym z tematów w historii świata (np. Łuk 3:1-4 wraz z odniesieniem do Izajasza 40:3-5; ): w proroctwie istotne jest zbawienne działanie Boga.

Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie wyciąg z Ewangelii św. Mateusza 28,18-20; z uwagami na temat chrztu w teraźniejszości.

Dzisiaj chrzci się najczęściej przez pokropienie wodą lub przez zanurzenie w niej.
Kościoły uznają pomiędzy sobą z reguły przynajmniej chrzest i tym samym chrześcijaństwo wiernych. Wolne kościoły przykładają wielką wagę do tego, żeby przyjmować chrzest jako dorosły lub żeby przynajmniej odnowić go będąc już osobą dorosłą. Bardzo ważne jest tam też dodatkowo głębokie znaczenie ochrzczenia przez Ducha św. (Pierwotnie rzeczywiście chrzczono dorosłych, ale nie wykluczało to również udzielenia błogosławieństwa dzieciom. Owo błogosławieństwo miało jednak inny charakter niż chrzest.) Chrztu w pierwotnym znaczeniu nie rozumiano jako przyjęcia w poczet członków jakiegoś konkretnego wyznania tak jak to ma miejsce w dniu dzisiejszym, w szczególności w wielkich wspólnotach kościelnych.

Kościoły uznają też w wypadku wystąpienia takiej „konieczności” fakt, że tam gdzie nie ma do dyspozycji duchownego, chrztu może udzielić każdy chrześcijanin: „ Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna (Jezusa Chrystusa) i Ducha świętego. Amen”.

Pytanie:
Czy mogę - o ile jeszcze tego nie doświadczyłem - powierzyć moje życie w ręce Boga?

Wróć do spisu treści tej strony

 

 Cisza na pustynii.

Na początku swojej działalności jako Chrystus*, wzgl. Mesjasz – po hebrajsku – „namaszczony” – jest on sam. Należy do tego okresu chrzest i 40 dni na pustynii – np. Ewangelia św. Marka 1,12-13 – wraz z pokusami. Po tym czasie następuje powołanie uczniów.

Pustynia jest symbolem zewnętrznego i wewnętrznego odosobnienia, które tym bardziej umożliwia uzyskanie pełniejszej świadomości i silniejsze połączenie z ogarniającym wszystko Bogiem. To przygotowanie do wszystkiego innego jest nieodzowne dla każdej poważnej drogi związanej z religią, a także dla każdego odnowionego związku z bożym podłożem, nawet jeśli nie stanowi ono całości tej drogi.

Nawet te kościoły, które mówią często o „głębi wewnętrznej“ i przeciwstawiają ją np. zewnętrznym demonstracjom pokojowym, nie zadają sobie trudu żeby pokazać ludziom rzeczywiście możliwą do praktykowania drogę do owej „głębi”. W nabożeństwach w ponad 30 różnych kościołach nigdzie nie można znaleźć w wystarczającym stopniu elementu ciszy, wewnętrznego skupionego spojrzenia na siebie samego, cichego oczekiwania po modlitwie. Śpiew, kazanie, modlitwy, śpiew, często jeszcze równocześnie z dekoncentrującym zbieraniem pieniędzy prawie bez przerwy – to prawie wizerunek ciągłego pośpiechu naszego dzisiejszego społeczeństwa, który w sposób świadomy lub nieświadomy odwraca uwagę ludzi od ich nie zbadanego wnętrza. Dopiero w ostatnim czasie, wobec poszukiwania przez ludzi – prawie obojętnie jakiego typu – doświadczeń, można tu zauważyć niewielki postęp. Oznacza to, że chociaż dla niektórych, odbywają się inaczej przeprowadzane kursy na koniec tygodnia lub podobne imprezy. Istnieją też w razie zapotrzebowania, stosowne możliwości w kółkach biblijnych albo w domu. Nawet wtedy jednak brakuje często odpowiedniego prowadzenia. A przecież jedni mogliby zauważyć, że silniejsze zbliżenie do Boga wymaga „cichej izdebki”, a inni, że ważne dla nich wartości takie, jak zdolność do samokrytyki, tolerancji i pokoju, także wymagają u swych podstaw wyłączenia się z zewnętrznej aktywności. Oczywiście nie wystarczyłoby zastosowanie się do tego w ramach nabożeństwa. Chodzi raczej o sugestię uznania tego za ukrytą często głęboko naturalną potrzebę.

Mistyk Jakub Lorber opisywał radę Chrystusa dla ludzi na temat „krótkiej drogi do powtórnych narodzin”, które w dzisiejszych czasach rozumiemy, aby uniknąć nieporozumień, jako „nowe narodziny”, co zostało już wyjaśnione w poprzednim artykule. Patrz też: „ O wewnętrznym słowie, głosie i ciszy” („Vom inneren Wort, Stimme der Stille") z wydawnictwa Lorber (w języku niemieckim):
„Taka jest praktyka: Jeśli ktoś ma być ponownie narodzony z Chrystusa, wtedy musi on rozpoznać swoje grzechy, a więc to wszystko, co go oddziela od Boga. To coś innego, niż dać je sobie wmówić. Wtedy musiałby on głęboko ich żałować i poważnie postanowić, że się nawróci. Poza tym musiałby on postanowić, że „całkowicie zerwie” ze światem – rozumianym jako egoistyczne powikłania, a nie jako aktywne życie – i że „odda mi sę całkowicie, a w swojej miłości odczuwać będzie wielką tęsknotę do mnie. W tej tęsknocie musi codziennie wycofać się ze świata i jego interesów i przez co najmniej siedem kwadransów za zamkniętymi drzwiami i oknami ani nie modlić się, ani nic nie czytać, lecz ma spędzić ten czas w absolutnym spokoju obcując ze mną w swym wnętrzu”. Po odpowiednio zapraszającym wezwaniu „udajcie się w spokój i rośnijcie w tęsknocie i miłości do mnie! Gdy przez krótki czas będziecie tak ćwiczyć, zaprawdę mówię wam, zobaczycie wkrótce błyskawice i pioruny a dopiero potem w łagodnych świętych bólach - Ojca!....Patrzcie, oto jest najkrótsza i najwłaściwsza droga do prawdziwych powtórnych narodzin, dzięki którym zyskać możecie życie wieczne. Każda inna droga jest dłuższa i mniej pewna, bo jest wiele złych dróg,....kto nie jest na nich „dobrze opancerzony” i „w pełni uzbrojony”, ten nie dotrze do celu (temu trudno będzie dotrzeć do celu)."
Można prosić o oczyszczenie i natchnienie światłem przez jego Ducha.

Jogowie np. wiedzą, że ludzie sądzą, iż „nie mają czasu”. W takim przypadku polecają oni skrócenie wykonywania swoich poleceń odpowiednio od kilku godzin, przez pół godziny, aż do 11 minut, tzn. aż do momentu gdy nikt już nie może twierdzić, że brak mu czasu. Także najkrótszy moment wyciszenia - przy czym nie oddala się wtedy innych myśli, uczuć i odczuć, lecz obserwuje się je nie zajmując się nimi – odnosi swój skutek, szczególnie jeśli łączy się to z ukierunkowaniem na Boga. Nie zastępuje on jednak dłuższego wyciszenia. W kościele wschodnim – np. na górze Athos – stosuje się jako pomoc w koncentracji „Kyrie (wdech) eleison (wydech), tzn. Panie zmiłuj się”, patrz: np. Kreichauf: „Jako pielgrzym na górze Athos" („Als Pilger auf dem Berg Athos") (w języku niemieckim).

Poważnym wyzwaniem jest też np. zachowanie ciągle milczenia podczas trwania ścisłej ok. sześciodniowej medytacji Zen na siedząco (Zen-Sesshin), rozpowszechnionej również częściowo w klasztorach chrześcijańskich. Również poza okresami medytacji np. podczas posiłków itp. Po około trzech dniach, wielu niedoświadczonych w tym względzie nie może tego wytrzymać, aby w czwartym dniu, co można porównać z działaniem głodówki, odetchnąć i zrozumieć korzyści, których nie można w wystarczający sposób opisać słowami.

Cisza prowadzi do otwarcia się. Zwrócenie się do Boga stanowi w tym przypadku ochronę tej otwartości.Po medytacji konieczne jest ponowne przestawienie się na inne warunki, w których ewentualnie korzystniej jest być mniej otwartym.

Byłoby jednak ważne, żeby także do życia codziennego wnieść trochę więcej ciszy, aby nauczyć się osiągać coraz mocniejsze wyczucie swojej świadomości. Dla poszczególnych osób oznaczałoby to umiejętność przywracania sobie wprowadzającego ład i łagodzącego doświadczenia spokoju, w odstępach związanych z emocjami lub po skomplikowanych przeżyciach, bądź też kiedy tylko byłoby to po nich możliwe. Chodzi tu o wchłonięcie treści, ale nie zastanawianie się nad nią w pierwszym momencie oraz o odprężenie części ciała w określonej kolejności – wszystko to jednak miałoby odbywać się przy zachowaniu pełnej świadomości człowieka jako całości, a nie w sensie skupienia się na uczuciu zadowolenia i błogości.

Ten sam punkt widzenia oznaczałby dla spotkań, pracy, obrad itp. - rezygnację z męczącego ciągłego przechodzenia od jednego tematu bezpośrednio do następnego, na rzecz włączania chociaż krótkich przerw, które nie służyłyby jednak jedynie odprężającym rozmowom itp., lecz przede wszystkim temu, żeby o ile to możliwe i potrzebne, rozważyć i przeanalizować wydarzenia oraz zyskać w każdym razie umiejętność świadomej umiejętności przestawiania się na inny temat. Podobnie jak w dziedzinie żywienia poleca się świadome spożywanie poszczególnych potraw. Można zresztą znaleźć wiele punktów stycznych pomiędzy zasadami z dziedziny dietetyki i duchowym „odżywianiem”.

Proces, który można nazwać „uspokajaniem-się-po-przeżyciach“ i który umożliwia odzyskiwanie siły w teraźniejszości i na przyszłość nie jest więc żadną płytką ucieczką od problemów. Stwarza on bowiem punkt wyjścia umożliwiający dopiero owocne przetwarzanie wszystkiego. Także wobec problemów świata zewnętrznego nie traci się dzięki temu czasu, lecz raczej się ten czas oszczędza, ponieważ proces ten sprawia, że wszystko idzie szybciej i łatwiej. Nawet wiele duchowo myślących osób nie zauważyło do tej pory, co tracą nie starając się o ów wewnętrzny spokój.

Już samo to najprostsze duchowe doświadczenie jakim jest cisza, kryje w sobie w gruncie rzeczy tajemnice najwyższych duchowych szczytów. Szczyt ten zakłada jednak, że prowadzi do niego droga. Właśnie Chrystus podkreśla najpierw prostotę istoty ludzkiej, którą trzeba w pierwszej kolejności odsłonić aby doprowadzić ją później ku coraz dalszym i bardziej skomplikowanym horyzontom. Jednak w tej zawiłości znów ukazuje się owa leżąca u podstaw prostota.

Np. w skoncentrowanej ciszy, właśnie wypracowany lub osiągnięty, wewnętrzny postęp może się bardziej umocnić w sensie umiejętności, która nie może być „zjedzona przez mole", patrz: Ewangelia św. Mateusza 4. Może ona wkomponować się w mozaikę innych postępów osiągniętych w ramach bytu. Cisza może iść tak daleko, że „życie” elementów danych nam na podobieństwo boże, może być odczuwalne. Jest to sposób aby przeżyć w nas „ponowne narodziny z Boga". Odrobinę tej możliwości mamy, gdy w trakcie tego wyżej omawianego spokoju nasza głowa staje się bardziej wolna, być może w połączeniu ze zrozumieniem,a siła naszego serca bardziej uchwytna i stopy bardziej odprężone. Wtedy coś jest „załatwione”, obojętnie o jaki najdrobniejszy aspekt naszego życia nam chodzi. Bez tego nic nie jest „załatwione”, ważne rzeczy nie są przerobione i „tkwią”, co może nie tylko prowadzić do problemów ze snem, w którym możemy zajmować się nimi tylko w ograniczonym zakresie, lecz również do problemów natury zdrowotnej i innej.

* Chrystus to właściwie tytuł. We wczesnym chrześcijaństwie stosowano różne pisownie słowa“Chrystus“, które prezentowały jednocześnie różne warianty interpretacji jego znaczenia. Najbardziej znana jest grecka wersja "Christos", która odpowiada hebrajskiemu oznaczeniu "Messias" = "Namaszczony" . Istniał jednak też grecki "Chrestos" = Dobry, Święty; a rzadziej również, "Chrystos", od greckiego "chrysos" = złoty (lśniący).

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Pokusy i powołanie uczniów.

Również sam Jezus musiał uczyć się w ramach swoich ludzkich właściwości i ukierunkowywać je coraz silniej na Boga. Po 40 dniach na pustynii pojawił się „diabeł“* – np. Mt. 4, 1-11.

Także w mniejszej skali pojawiają się siły negatywne, które – jak wszystkie siły – mogą ujawniać się w jakiejś postaci w naszym wnętrzu lub w życiu. Po pierwsze należy tu wymienić pozostałe i usamodzielnione tendencje w samym człowieku, bez udziału integrującego serca, a co za tym idzie, Boga. Do tego usamodzielnienia się, w pierwszej kolejności myślenia, a w dalszej także woli, odnosi się „ jedzenie z drzewa poznania”.

Z jednej strony są to cechy znieczulające i związane z presją materialną. Jeśli są one głęboko zakorzenione w podświadomości, wówczas można się im co prawda przeciwstawić i rozpoznać ich istotę, ale zwalczyć je dogłębnie jest bardzo trudno. Świadoma umiejętność rezygnacji i możliwość posiadania zamiast jego przymusu, a także twórczy, etyczny stosunek do nich, jest jednocześnie treningiem w celu przezwyciężania tych sił.

Natomiast odwrotne życzenia prowadzą do ucieczki i obojętnego, szyderczego odcięcia się od problemów materialnych oraz ewentualnie ucieczki w sferę duchową. Czasami można przeoczyć, że jest to druga strona tego samego „negatywnego” medalu powiązana w myśl „zasady wahadła” z drugą stroną. Ta druga sfera jest dziś już bardziej widoczna i łatwiejsza do naprawienia. Środkami wspierającymi tę zmianę są współczucie i dający poczucie wolności dar miłości.

Jedną z właściwości, którą można znaleźć w związku z obydwoma, jest żądza władzy. Przeobrażenie tej iluzji wymaga odwagi do bezwarunkowej prawdomówności i opartej na niej tolerancji oraz wolnej solidarności w obcowaniu z innymi.

Ogólnie rzecz biorąc brakuje we szystkich tych sferach silnej i jednocześnie altruistycznej indywidualności osób zainteresowanych, która mogłaby wypełnić te sfery w miejsce negatywnie ukierunkowanych tendencji.

W Ewangelii św. Mateusza Jezus poddawany jest tym odwracającym uwagę impulsom, zwanym w tym miejscu „szatanem” wzgl. „diabłem”. Nie odsyła on po prostu do danego przeciwieństwa, lecz odsyła do czegoś wyższego, co stoi ponad negatywnymi siłami: do „słowa Bożego”, do „Pana Boga” i do „Pana Boga, jedynego do którego należy się modlić i któremu należy służyć". Chrystus stoi ponad dualizmem ciemności i światła i przezwycięża je poprzez swoją trzecią, nadrzędną drogę, co widać też w wielu innych wydarzeniach.

(...) Patrz też: 4 część rozdziału "Ζαρατούστρα", np. 2 część tablicy „postawa chrześcijańska...“).

R.Steiner opisał dwie główne siły negatywne jako odrębne duchy, takie jakie można przeżyć w świecie duchowej kontemplacji. Jak już wspomniano, jest wprawdzie wskazane aby zwrócić uwagę na obydwa sposoby działania, ale poza granicami duchowej kontemplacji nie jest zupełnie uzasadnione, jeśli antropozofowie negatywnie osądzają te chrześcijańskie wyobrażenia o jednej negatywnej istocie, że skupiają one w sobie obie strony. Tendencje występują często w tak przemieszanej formie, że w końcu tendencje „antyboskie” można traktować jako całość, której przeciwstawić można nie kilku bogów, lecz Boga Chrystusa wraz z wszystkim, co działa po jego myśli.

Istnieją jednak inne duchowe kierunki, które rzeczywiście przymykają oko w związku z tym i uważają za boskie wszystko, co podąża w kierunku duchowych wyżyn.

Postępowi teologowie ewangeliccy natomiast, podobnie jak niektóre inne duchowe prądy, przymykają od razu dwoje oczu i negują wyobrażenie o negatywnych istotach, uzasadniając to tym, że pojawiają się one rzadko i tylko w niektórych miejscach Biblii. Nie uwzględniają oni jednak, że nie chodzi tu o żadne wyobrażenia, lecz o konkretne doświadczenia, które miały miejsce nie tylko w starożytności.
Niektóre mniejsze grupy chrześcijańskie, będąc pod wpływem pojęcia „Władca świata” np. J. 14:30, przyjmowały, że ten świat „należy” w pełni do niego, a ludzie mogą mu jedynie ustąpić miejsca, chociaż w rzeczywistości NT przypisuje mu jedynie uwodzicielską i zaborczą rolę. J 12:31: "Sąd odbywa się teraz nad tym światem; i władca tego świata musi pójść precz."

Bez strachu i innych negatywnych uczuć, siły negatywne nie mają bezpośredniej mocy. W tym sensie jest to może mechanizm obronny aby „nie wywoływać wilka z lasu" – również w obliczu straszenia ze strony kościoła. Percepcja duchowa mogłaby dziś wykazać, że rzekomy przyrost negatywnych cykli jest w rzeczywistości niedawno wzburzonym, ale już od dawna istniejącym i do tej pory pozostającym w ukryciu potencjałem. Natomiast naprawdę pozytywne zdolności mogą rzeczywiście wzrosnąć chociaż wywodzą się one od prawzoru, który już egzystuje.

Takie osobiste „czułe punkty“ stanowią jednak czasami płaszczyznę reflektującą pokrewne siły zewnętrzne. Ślady tego można odnaleźć we wszystkich społeczeństwach: z jednej strony na zachodzie przykładowo w sytuacjach, w których pieniądze i egoizm stanowią wartości nadrzędne, a w szczególności w przestarzałej jednostronnej formie pozbawionej zabezpieczenia socjalnego, w jednostronności nacjonalizmu i faszyzmu - zwłaszcza wobec ich arogancji i obojętności w stosunku do reszty świata - oraz w niszczących praktykach „religijnych” , a z drugiej strony w skrajnościach stalinizmu – np. jego brutalnemu wyrównywaniu. Nie oznacza to jednak globalnego potępienia wszystkiego i każdego w takich społeczeństwach.

Jezus nie naucza tak bardzo bezpośredniego „wstrętu wobec zła“. Nie twierdzi on jednak z drugiej strony, że istnieje konieczność istnienia zła ani jako „przeciwwagi” (jak zakładają nauki wschodnie), ani też aby móc w przeciwieństwie do tego zła – lepiej rozpoznać bożą dobroć. Nie dla wszystkich jest wręcz potrzebne, a tylko czasami niezbędne - bezpośrednie zajmowanie się tym „negatywnym” aspektem. Przynajmniej dla niektórych ta droga polecana przez Mary Baker-Eddy w „Nauce chrześcijańskiej” ( „Christliche Wissenschaft"), może dobrze funkcjonować. Nie dowodzi to jednak w żadnym wypadku, że te przeciwstawne siły nie egzystują lecz jedynie, że można je w taki sposób pośrednio przekształcić. U Chrystusa nie ma też wiecznego potępienia, a wszystkie destruktywne siły można w lońcu przeobrazić, aż do ostatniego rozdziału Objawienia św. Jana, w której zwiastuje, że ciemności już nie będzie (patrz: odpowiedni rozdział).

Po tym czasie na pustynii następiło powołanie uczniów Ewangelia św. Jana 1, Ewangelia św. Mateusza 4, 18-22 i 10.

* W teologii tradycyjnie również w historii pokus bierze się pod uwagę symboliczny związek z historią ludzkości: pustynia z niebezpiecznymi, dzikimi zwierzętami jako odzwierciedlenie przekazanego świata raju Adama; i jako stan, który ma zostać zmieniony przez Jezusa jako "nowego Adama". 1. pokusa dotyczy przemiany kamieni w chleb i stawia pytanie o to, co powinno być najistotniejsze: rzeczy materialne czy Bóg. (Gdy później spożywanie chleba i przebudzenie dotyczyło wielu ludzi, nie dostrzegano już w tym kuszenia.) 2. pokusa nawiązująca do skoczenia z dachu świątyni dotyczy przezwyciężenia arogancji wobec ciężarów życia ludzkiego. Jezus przeszedł przez wszystko, co stanęło na Jego drodze (aż zostało to rozwiązane podczas Zmartwychwstania). 3. pokusa dotyczy władzy nad istniejącymi ziemskimi królestwami i oferowanego przez Boga "Królestwa Niebieskiego". (Jednak w dalszym rozwoju wypadków również istotne dla życia doczesnego, prorocze "Królestwo Pokoju" mogłoby doprowadzić do zmiany doczesnego dążenia do władzy przez Boga.)

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Wesele w Kanie Galilejskiej.

Tu – Ewangelia św. Jana 2, 1-12 – napotykamy przykład na to, jak pojawiają się problemy i to nie tyle z powodu niewłaściwych tłumaczeń lub „korekt” Ewangelii, które zlecił kościół, ale raczej po prostu dzięki jednostronnie emocjonalnym i zabarwionym patriarchalnie interpretacjom. To, że Jezus powiedział do Maryji „ Czego chcesz ode mnie niewiasto?” było później traktowane jako zwrot negatywny. Kto jednak wczuje się w tekst i widzi później, że Jezus robi wszystko co chciała Maryja, może łatwo dojść do wniosku, że to zdanie zawiera raczej element podziwu, który można by wyraźniej ująć w taki oto sposób: „ Kobieto, czegóż z tobą nie uczynię!”. Nie podawany pierwotny zwrot pochodzący z bardzo prostego niekiedy języka aramejskiego, może wychodząc z języka greckiego oznaczać: „Niewiasto, ja z tobą!”. Jak widać, bez wczucia się w kontekst, nawet jeszcze w czasach Jezusa nie zawsze można było właściwie rozpoznać dokładny sens.

Od tego miejsca aż po krzyż widać ten niekiedy twórczy związek przeżyć pomiędzy Jezusem i Maryją. Działa ona inspirująco, towarzyszy mu w przeżywaniu ważnych stacji jego życia i ulega w ten sposób także duchowej transformacji.

O ile w czasach nowożytnych pojęcie „oblubienica Chrystusa“ dla sióstr zakonnych przyjmuje się tylko w znaczeniu zewnętrznym, o tyle wskazywał on pierwotnie realny sposób przeżyć.

„Postać" Chrystusa w człowieku, o której wspomniano już w rozdziale o chrzcie w Jordanie, zlewa się z męskim aspektem duszy (Animus). Może on wejść w „wewnętrzny związek małżeński” z naszymi „żeńskimi” zakątkami duszy w aspekcie boskim. Może to też odbywać się w sferze alchemicznych przemian w stosunku do żywotności i ciała. Obraz Maryji mógłby w podobny sposób wejść w kontakt z żeńskim aspektem duszy (Anima)**.

Dla mężczyzn nasuwała się niekiedy też ta droga poprzez Maryję, wzgl. przez Maryje*. Obie płci mogą jednak wybrać drogę poprzez Jezusa, Maryję lub przez oboje, bo od duszy po hormony, nie ma żadnego człowieka, który teraz i na zawsze musi kierować się schematem reakcji charakterystycznych dla swojej własnej płci. Są jednak ludzie, dla który lepszy jest wybór jednej lub drugiej drogi. Na koniec jednakże pojawi się wewnętrzna całość (spójność). W kościele katolickim istniała, dziś już prawie zapomniana praktyka adoracji Serca Jezusa i „niepokalanego Serca Maryji". Ten rozwój wewnętrzny nie troszczy się o to, czy np. autor tego rozdziału jest nie-katolikiem, a co za tym idzie niewiele wie na temat Maryji, ale za to nie nabawił się uprzedzeń tak jak wiele osób, które praktykują ten zorientowany na zewnątrz kult maryjny.

Dopiero ten, kto idzie taką przeobrażającą drogą , mógłby bez wypierania się iść drogą sam. Ale nawet wtedy nie musi to być dla niego / dla niej droga samotna. To właśnie z perspektywy większej wewnętrznej wolności związek z inną płcią byłby możliwy, bądź nawet możliwy w doskonalszej formie.

W tym kontekście należy zintegrować w swojej osobowości także te fragmenty duszy, które otrzymuje się od ojca i matki

Elementy z dziedziny psychologii głębi można jak najbardziej połączyć z religijnym przeżywaniem. W inny sposób próbuje to zrobić Eugen Drewermann. Podstawowe doświadczenia religijne musiałyby jednak, przy dokładniejszej obserwacji, ukazać się na osobnej płaszczyźnie, z której to płaszczyzny oddziaływują one na procesy psychologii głębi. Istnieją dziś tendencje traktowania poszukiwań religijnych jako właściwy w gruncie rzeczy wszystkim ludziom – „całościowy, wykraczający poza granice popęd życiowy mający na celu poszukiwanie sensu”, patrz: Hubertus Mynarek: „Możliwości i granice wolności” („Möglichkeit oder Grenze der Freiheit"), 1977. Trzeba jednak rozróżnić nieuformowany w swojej istocie duchowy impuls od impulsu religijnego w ściślejszym znaczeniu Re-ligio, nowego lub ponownego połączenia człowieka z bożym podłożem pierwotnym, „Ojcem”, co dla świadomie wierzących chrześcijan jest możliwe poprzez połączenie z Chrystusem.

Boga, jako największą tajemnicę świata, można z pewnością w mniejszym stopniu zgłębić przez ograniczenie się do jednej gałęzi nauki, sposobu przeżycia lub traktując go jako pojedyńczy fenomen, bo mogłoby to w najlepszym razie wyjaśnić tylko jedną ze stron tego zagadnienia. Należałoby raczej spróbować uznać kilka aspektów i przeanalizować je jako całość. Do tej pory miało to miejsce jedynie w bardzo małym stopniu. Jeśli wspomniany wyżej proces alchemiczny i dzięki temu m.in. także współużytkowanie lewej i prawej półkuli mózgowej (co jest w dzisiejszych czasach przedmiotem poszukiwań prowadzonych przy zastosowaniu wielu różnorodnych metod) , które chrześcijanie przechodzą na swój sposób stosując rezultat „ twórczego przekonania w miłości” – wtedy boje toczone między teologami należałyby wkrótce do przeszłości. Podobnie jak możliwa byłaby wtedy specjalizacja w różnych aspektach, która byłaby za taką uznana i nie roszczono by już prawa do wyłącznej racji. Doszło by wreszcie do rzeczywistej wymiany pomiędzy ludźmi.

Kto wtedy mógłby odczuwać w sensie uniwersalnej zasady „miłuj bliźniego swego jak siebie samego“, mógłby z czasem więcej osiągnąć już jedynie dzięki temu. Kto stara się jednocześnie o tę miłość do samego siebie i do bliźniego może jednak zauważyć, że właśnie tego trzeba się najpierw nauczyć. Wewnętrzne „ doskonalenie się” może ze swej strony ułatwiać tę miłość. Pytaniem o „cuda", które można zadać sobie w związku z weselem w Kanie Galilejskiej, zajmiemy się jeszcze dokładniej w specjalnym rozdziale. Patrz: żeńskie aspekty boskie Marii-Zofii w późniejszym rozdziale „Pierwsze wydarzenie Pięćdziesiątnicy”.

Tradycyjna teologia interpretowała to wydarzenie jako zastępstwo kultu Dionizosa lub jako symboliczne nawiązanie do spotkania Izraela z Bogiem ("3. dnia..." 2.Mojż 19:16), jak również antycypację Wielkiego Postu, podczas którego wino ma głębsze znaczenie.

* Podczas, gdy Maria, Matka Jezusa jest uznawana jako matka duchowa tych, którzy chcą uznać jej przewodnictwo, Maria Magdalena jest, dla tych, którzy ją czczą, bardziej związana z życiem ziemskim.
Maria Magdalena (Maria z Magdalii) była Kobietą, która chodziła za Jezusem. Wielu uważa na podstawie tradycji, że była ona prostytutką, która zmieniła swoje życie przez Jezusa. Lecz Jezus powiedział: „Ona wiele umiłowała“. Niekoniecznie oznacza to sex, lecz – przynamniej także – zdolność do kochania (szeroko pojętego) ludzi, współodczuwania z nimi i bycie dla nich dobrym. Ona kochała Jezusa, to znaczy, darzyła go szacunkiem jako człowieka i podziwiała jako duchowego przywódcę. Zgodnie z literaturą mistyczną (Jakub Lober) oczyszczała ona swoje uczucia do Jezusa coraz bardziej w kierunku miłości duchowej. Taka była miłość, jej droga - coraz bardziej zrozumieć Jezusa i Boga. (Być może podobnie jak Klara, kobieta, która kochała mnicha Franciszka z Asyżu/św. Franciszka ur. ok. 1100r. – który ją najpierw odesłał, a później przyjął, kiedy jej miłość stała się czystą miłością duchową. (Jest o tym interesujący film po niemiecku i angielsku oraz polsku)
Jest specjalna tradycja, która odnosi się do Marii Magdaleny: Legenda „ O Świętym gralu” Józef z Arymateii i Maria Magdalena i inni uczniowie Jezusa zanieśli gral – pierwotnie była to miseczka, w której została przechowana krew Jezusa – do południowej Francji lub do Anglii. Niektóre cuda zostały przypisane do tego grala. (Gral jest także symbolem boskiej miłości).
Są także jeszcze nowe spekulacje odnośnie Marii Magdaleniy. Np. pomysł, że miła ona dziecko z Jezusem, które miało dać początek wczesnej europejskiej dynastii królewskiej (Merowingów) Nikt nie może potwierdzić Państwu takich spekulacji z nowoczesnych, sensacyjnie napisanych książek.

**) Wymienione terminy "Anima i Animus" nie należą do spraw wiary. Poza tym doświadczenie wielu ludzi, czy to chrześcijan, czy też i nie, dowodzi, że mężczyźni i kobiety mają w swojej psychice pierwiastki zarówno "męskie" jak i „żeńskie”, pochodzące po części od ojca i od matki, w których to dojrzewały; i które każdy może nauczyć się zintegrować ze swoją osobowością. Idea „Animus i Anima "nie musi zgadzać się z obecną rzeczywistością, ale jest ona próbą zrozumienia owej rzeczywistości w jej własnym kontekście przez psychologów badających ludzką głębię.

Pytanie:
Czy mogę polepszyć mój stosunek do płci przeciwnej z pomocą Boga?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Poglądy na temat seksualizmu, sympatii, zrozumienia i miłości.

Rozwój kościelnych poglądów na temat seksualizmu oraz przeciwnych im pozycji wewnętrz- i pozakościelnych sprawia wrażenie , że ludziom jest szczególnie ciężko w tym względzie w ogóle zorientować się, jak należałoby zgodnie z ludzką naturą lub z „chrześcijaństwem” postępować w tym względzie. Moralne zakazy z zewnątrz straciły już w latach sześćdziesiątych większą część swojej siły oddziaływania. Kościoły też nie były w stanie wyłonić z tradycji sensownego etycznie rdzenia, który można by zastosować w stosunku do naszego dzisiejszego społeczeństwa. Powstała z buntu przeciwko stłumionemu seksualizmowi „rewolucja seksualna” doprowadziła do kolejnego ekstremum w postaci nowej ideologii opartej o przymus seksualny, marnowanie energii życiowej i nie uwzględnianie tęsknoty do duchowo i mentalnie odpowiedzialnych związków, czego wynikiem mogą stać się ciągłe załamania aż po niezdolność do pracy. Dlatego w latach osiemdziesiątych pozostało w wyniku tego sposobu myślenia jedynie poczucie rezygnacji i także w tym przypadku nie udało się zachować, chociaż w części, sensownego centralnego motywu rozwiązań spoza tych skrajnych modeli. Może trzeba by doszukiwać się przyczyn takiego stanu rzeczy w „sposobie myślenia opartym na posiadaniu”. W oparciu o te trwające stulecia walki można wysnuć wniosek, że zarówno odpowiedzialności jak i wolności, szczególnie odnośnie każdego rodzaju związków pomiędzy mężczyznami i kobietami, nie można realizować lub harmonijnie łączyć pomiędzy sobą w oderwaniu od całościowo rozumianego rozwoju ludzi. Niektóre nieliczne związki partnerskie np.te , w których to się chyba istotnie udało, są dowodem na to, że można jednak zrealizować takie założenia.

Chrystus przemawia w każdym razie do istoty człowieka i jego możliwości rozwoju do stadium całości, doskonałości, co jest jedyną podstawą rzeczywistej wolności. Nie rozprawia on na temat dalszego rozpadu i tak już silnie naruszonych fragmentów ludzkiej osobowości, a więc też nie na temat ekstatycznego wyżywania się we wszystkim, lecz raczej o ponownej integracji wokół „mądrości serca".

Nie jest on jednakże zwolennikiem “przymusu okoliczności”, zewnętrznych form i ich przeceniania, bądź wręcz nadużywania takich pojęć jak odpowiedzialność, wierność i szczerość jako otoczki dla zawiści, zazdrości i chęci posiadania. Chodzi mu o ducha, który jest podstawą dalszych działań. Także w małżeństwie nie to jest automatycznie najlepsze, co poza nim uchodzi za niekorzystne.

Kochać Boga i bliźniego jak siebie samego, a więc siebie samego również. Ta reguła, którą Chrystus zastąpił logikę zakazów Starego Testamentu, opisuje najpierw postawę uniwesalną, która przenika i łączy te wszystkie trzy elementy. W tym kontekście miłość bliźniego jest czymś innym niż tylko troska o krewnych itd., chociaż może, rzecz jasna, w oczywisty sposób dotyczyć również krewnych. W związku z tą rolą człowieka polegającą na opartej na udzielaniu miłości pomocy tam, gdzie jest ona potrzebna - także miłość siebie samego nie jest egoistyczna lecz odnosi się ona po prostu do własnej osoby łącznie z ciałem jako narzędziem, dzięki któremu można służyć innym lub Bogu.

Najwyższa forma miłości jest bezwarunkowa. Proszę porównać nawet miłość do „wrogów", Ewangelia św. Mateusza 5, 43-48, co nie znaczy, że należy zrezygnować z mądrości.

W tym kontekście jest oczywiste, że np. spotykane niekiedy tezy traktujące po prostu seksualizm na równi z miłością lub próbujące postawić znak równości pomiędzy miłością własną a zaspokajaniem swoich potrzeb i fantazji, nie ma absolutnie nic wspólnego z założeniami Chrystusa. To, co ukazuje raczej wewnętrzną izolację poszczególnych sił i umieszcza wizje między ludźmi a innymi realnymi osobami - jest po prostu jedną z wielu niedoskonałości człowieka, z których można się wprawdzie czegoś nauczyć, ale które jednak nie nie mogą stać się celem samym w sobie.

Dzisiejsi Europejczycy mogą przeżyć coś z dziedziny przeobrażeń seksualizmu zwłaszcza wtedy, gdy dwoje ludzi nawiązuje najpierw duchowy i mentalny kontakt podczas wspólnych przedsięwzięć, a później uczy się obchodzić z przejawami antypatii lub sympatii. Te przejawy należy, chociaż z pewnością nie jako jedyny aspekt, uwzględnić w poszukiwaniach sensownych kontaktów ze światem zewnętrznym. Kontakty na płaszczyźnie cielesnej można by rozwinąć dopiero w następnej kolejności. Nie należą one automatycznie do każdego spotkania lub przyjaźni. Siły serca mogą wtedy pociągnąć za sobą energię seksualną, której nie trzeba w wybuchowy sposób natychmiast zaspokoić, jak to w dzisiejszych czasach, w oparciu o podłoże kulturowe, często się odbywa. Czułe nastawienie jest tu konieczne.

W wielu duchowych tradycjach nauczano, by zamiast ciągłego wyżywania seksualizmu – doprowadzić do tegoż transformacji umożliwiającej więcej niż jedynie jego freudowską „sublimację”. (...). Słabą stroną starszych wschodnich orientacji było m.in. to, że zaczynały one od seksualizmu, zamiast pozwolić ludziom spotykać się przez cały czas, co mogłoby oszczędzić dzisiaj różnych technik, bądź też, jak to przynajmniej w dzisiejszych czasach byłoby bardziej na miejscu, „zacząć od góry", a więc najpierw poznać się na płaszczyźnie duchowej i mentalnej. Słuszne jest z pewnością założenie wschodnich orientacji, że związek nie oparty wyłącznie na dążeniu do męskiego lub żeńskiego orgazmu, może doprowadzić do harmonijnego współistnienia tej dziedziny życia, zgodnie z istotą ludzką jako całością. Również w chrześcijaństwie pojawiały się już podobne założenia, które jednak tymczasem uległy zapomnieniu i dlatego muszą być na nowo wypracowane. Wiedzę na ten temat można np. odkryć w spuściźnie minezingerów i trubadurów.

To stare założenie, które Jezus aprobuje aż po negatywne interpretowanie pożądliwego spojrzenia np. na partnerkę innego, nie musi jednak wykluczać tych wyższych przesłanek leżących u podstaw radosnego spotkania dwojga obcych sobie ludzi – które częściej niż się to zakłada, ma w tym swój udział, co nie zawsze prawidłowo pojmują nawet sami zainteresowani: „Jeśli dwóch lub trzech spotyka się w moim imieniu, ja też jestem wśród nich” (lub w innym, także właściwym tłumaczeniu - „w nich”). Nie wymaga to wcale spotkania w ramach zgromadzenia kościelnego, a także żadnego specjalnego przygotowania, lecz może mieć miejsce wszędzie, gdzie „Duch Boży” doprowadza, obojętnie w jakim celu, do spotkania dwojga ludzi. Podchwycić to tam, gdzie dochodzi do spotkania mężczyzny z kobietą oraz wtedy gdy odczuwają oni do siebie wzajemnie sympatię, a do tego jeszcze zachować pełną świadomość stanowiącą punkt wyjścia – to musi być bardzo trudne, ale jest absolutną światową koniecznością. Przy tym nie musi tu chodzić ani o więzi, ani o seksualizm lecz o to, by zainteresowani mogli sami szczerze dowiedzieć się o co chodzi.

Już ziemskie życie Jezusa ukazuje jak bardzo jest on niekonwencjonalny. Mogłoby okazać się, że konwencje są niezbędnie konieczne tylko dopóty „nie jest on pomiędzy nimi”.

Koniecznym i dającym się samo z siebie korygować warunkiem odpowiedniego spotkania pomiędzy ludźmi, jest z natury analiza własnej indywidualności łącznie z „aurą” czyli oddziaływaniem. Nawet jako para pozostaną oni wtedy indywidualnościami, a zupełna rezygnacja z tej indywidualności na rzecz pary nie jest w żadnym razie celem Chrystusa.

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Święta żarliwość"** (i poglądy na temat uczuć).

W Ewangelii św. Jana 2, 13-25 po weselu w Kanie Galilejskiej opisano „oczyszczenie świątynii”. Jezus wypędza z wielkim zapałem handlarzy i bankierów przy użyciu bicza ze świątynii. Chce on w ten sposób wyraźnie zwrócić się przeciwko obłudnikom tego świata, którzy nazywają wprawdzie świątynię domem bożym, ale nawet tam nie myślą o niczym innym niż po prostu o targowaniu się. Ponieważ stosunki są takie, że nie może on oczekiwać niczego od funkcjonariuszy miejskich i duchownych, sam osobiście używa siły jako jedyny, który „ w domu swego Ojca” czuje się odpowiedzialny. Jest to akcja oporu socjalnego bez ranienia ludzi. „Być bardziej posłusznym Bogu niż ludziom” – oto także i w innych sytuacjach – jego, w żadnym przypadku nie uniżona, postawa. Także tam, gdzie mówi „dajcie cesarzowi co cesarskie” ( a Bogu co boskie), nie można odczytać postawy uniżonej, co często próbowano robić, lecz raczej dążenie do zaoszczędzenia uczniom utarczek z nieodpowiednimi siłami społecznymi. Zarówno religia, jak i polityka mają swoje odrębne granice. Służyć ludziom i „chcieć tego, co najlepsze dla miasta" nie jest również postawą uniżoną.

W tym kontekście można by zadać sobie pytanie o sposób radzenia sobie ludzi z porywami emocjonalnymi. Bo przecież nie każdy i nie każda potrafi utrzymać swoje emocje na wodzy na tak wysokim poziomie jak Jezus, który stale żył „w pozytywnie pojętej bojaźni przed Bogiem” oraz ze współczuciem dla ludzi i którego zapał wspierał się wyłącznie na świadomej dobrej woli. U normalnych ludzi wszystkie emocje są przynajmniej na początku, przemieszane z podświadomymi mechanizmami bodźca i reakcji – które to biograficznie uwidaczniają się w różny sposób i w różnym stopniu, ale u podstaw swojej struktury są bardzo podobne. Samodzielne wyłowienie wielu z takich mechanizmów na podstawie własnych reakcji, a nie w oparciu o prognozy innych oraz spojrzenie na nie i w ostateczności samodzielne poradzenie sobie z nimi dzięki takiemu sposobowi postępowania – to długi proces nauki.

Chociaż mamy tu do czynienia z psychiką, nie są tu szczególnie wskazane dla osób poszukujących Boga i prawdy, zwykłe metody oparte na psychologicznej analizie lub terapii:

Tam, gdzie w podświadomości znaleźć można owe jednostronne wzory interpretacji, które redukują problemy psychiczne do seksualizmu i przeżyć z okresu wczesnego dzieciństwa i gdzie „przyczyny” słabości stają się ich „usprawiedliwieniem” pozostania takim właśnie jakim się jest, zamiast tak jak to czynił Erich Fromm podkreślając potencjał rozwoju istoty ludzkiej, tam wszędze psychologia jest raczej hamulcem w drodze rozwoju duchowego.
Tam, gdzie psychologia, a więc „nauka o duszy” stymuluje spojrzenie na procesy duchowe i tam, gdzie pod pojęciem duszy (chociaż bardzo rzadko się to zdarza) rozumie się więcej niż chemiczno-elektryczne procesy zachodzące w mózgu, tam jej studiowanie mogłoby stać się bardzo przydatnym narzędziem pomocniczym. Mogłaby się ona dalece bardziej rozwinąć, jeśli byłaby gotowa przeanalizować wiadomości lub tezy alternatywnych kierunków psychologicznych. Niewiele to daje, jeśli w zwykły sposób chce się przerobić całe zespoły problemów od razu w całości. Byłoby skuteczniejsze odszukanie w takim zespole poszczególnych części składowych i świadome rozróżnianie przy tej okazji czy chodzo o „belkę we własnym oku”, czy o „źdźbło trawy w oku innego” i kto tak naprawdę ponosi odpowiedzialność. Niektóre szkoły chrześcijańskie bardziej podreślają to pierwsze, ponieważ trudniej jest i w ogóle trzeba się tego najpierw nauczyć, by spojrzeć na własne problematyczne czyny i ponieważ takie czyny naprawiają się raczej same; kościelna spowiedź ma więc w tym względzie oprócz aspektu duchowego również znaczenie terapeutyczne. W praktyce psychologicznej ta inna perspektywa, z punku widzenia ofiary, wysuwa się raczej na pierwszy plan. Na koniec stanie się jednak widoczne, że obie te strony w mniejszym lub większym stopniu brały w tym udział. Np. wschodnie nauki podkreślają związek obu w życiu jako źródło „karmy” / losu.

Tam, gdzie chodzi o likwidację skutków trudnego przebiegu dnia, mogłaby być pomocna metoda odkryta przez R. Steinera, polegająca na retrospektywnym spojrzeniu na dzień poczynając od wieczora wstecz aż do rana. Potem jest dużo łatwiej wrócić znów do teraźniejszości.

Można też stworzyć sobie rodzaj „odbicia duszy" notując cechy, które należałoby poprawić i osiągnąć i częste przeglądanie tych notatek. Jest to praktyka stosowana często w dziedzinie mistyki.

Postępy w dziedzinie duchowej powodują, że również np. dialog z wieloma innymi ludźmi może ulec poprawie. Wiele uprzedzeń i pochopnych opinii można by zarzucić w stopniu, w jakim człowiek stałby się lepiej zrozumiały dla siebie samego i gdyby potrafił odrzucić obciążający go balast. Wielkie znaczenie, jakie Jezus przypisuje „nie-osądzaniu” i temu „co wychodzi z ust”, nie jest moralnym wymaganiem niemożliwym do spełnienia, lecz wezwaniem do rozpoczęcia tego procesu nauki. (To wymaga często, by zamiast się kłócić, wyciszyć się i rozmówić się później ze sobą w spokoju. Patrz również rozdział „ Cisza na pustyni").

W związku z tym istnieją w Europie możliwości szkolenia, które mogą włączyć takie elementy jak znane z Jogi centra nerwowe lub centra świadomości (chakry), stosując inne nazewnictwo (antropozofia, uniwersalne życie i.in.). Tego typu starania nie są automatycznie „niechrześcijańskie” tak, jak to przypuszcza się ze strony kościoła, a tego rodzaju centra w człowieku były już znane chrześcijańskim teozofom średniowiecznym (J.G.Gichtel) i można je już obecnie rozpoznać jako istniejące w człowieku struktury energii. Podobnie, jak znajomość znanych w szczególności w Chinach, punktów akupunktury nie jest automatycznie „taoistyczna”, ponieważ w międzyczasie można udowodnić ich istnienie przy pomocy przyrządów pomiarowych, a ostatnio również przy pomocy badań histologicznych tkanki.

**) "Gorliwość" w tym znaczeniu należy odróżnić od "gorliwości bez poznania" (Rzym. 10,1-3).

W związku z tym tematem proszę zapoznać się ze specjalną stroną „Podstawy wartości etycznych“: Do trzeciej części.

Pytanie:
Czy mogę, z pomocą Boga, świadomiej analizować moje emocje?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

O kazaniu na górze  (z rozważaniami na temat rozumu).

Na temat nawrócenia odnośnie wartości dawnego ( a także dzisiejszego) społeczeństwa dzięki kazaniu na górze wiele już napisano. Patrz: Ewangelia św. Mateusza 5-7, 29. Jedni odnoszą je do działalności społecznych. Inni natomiast upiększają je jako „etykę postawy moralnej” i wolą to, co nazywają „etyką odpowiedzialności” opartą na starotestamentarnych groźbach kary, wojska itd. Niektórzy zaś próbują po prostu żyć zgodnie z nim. Także nie biorąc pod uwagę światopoglądu chrześcijańskiego, kazanie na górze jest bardzo wysoko cenione (np. przez Gandhi).

Także z punktu widzenia badań świadomości można zauważyć, że kazanie na górze jest skierowane przede wszystkim do tych ludzi, dla których świadomość jest czymś więcej niż tylko analizą ludzkiego rozumu i dla których życie nie kończy się na progu własnego domu. „Duchowo ubodzy”, a więc ci, którzy „wiedzą, że nic (albo niewiele) wiedzą” i są otwarci na ciągłą relatywizację, że Bóg wie więcej niż oni oraz że może on jeszcze nauczyć ich wielu rzeczy, są „błogosławieni” i „ich jest królestwo niebieskie”. Taką postawę można również traktować jako ciągły silny postęp w rozwoju, o wiele bardziej niż wiele innych postaw, które ludzie uważają za „mądre”.

„Ci, którzy cierpią“ nie zawsze muszą znosić jedynie swój własny los i w ten sposób przyczyniają się stanu ogółu, zamiast lekkomyślnego abstrahowania od wszystkiego. Niektórzy pomagają też żyjąc, nieść ciężar wielu powiązanych ze sobą istnień ludzkich, a na koniec także los narodów i ludzkości. Zamiast mężów stanu są to dziś często ugrupowania i któż daje im potrzebne zrozumienie, kto się modli za nich zamiast za potężnych, znanych i gospodarczo wielkich?

„Łagodni“ są najwyraźniej łagodni z wyboru (a więc nie są to po prostu strachliwi). „Oni będą posiadać świat” i tylko z ich ręki może on zachować się i dalej rozwijać.

„ Ci, którzy głodują i pragną sprawiedliwości“ – to nie zawiść, lecz właśnie poszukiwanie sprawiedliwości dla siebie i innych otwiera ludziom drogę na „górę”, dając im wcześniej czy później odpowiedź nawet jeśli niekoniecznie wypada ona tak, jak się tego spodziewali. „Miłosierni” wnoszą dobrowolnie, w bardzo wyraźny sposób, swoje siostry i braci do góry i są tam tym samym także wnoszeni przez Boga.

„Ci czystego serca" i ci, którzy w taki sposób zobaczyli swoje duchowe „okulary" lub, inaczej mówiąc, uprzedzenia i z nich zrezygnowali, ci „ujrzą Boga”. Oto bardziej wszechstronna wersja wyrażenia ”nie sądźcie”.

„ Miłujący pokój“, a więc ci, którzy ofiarowują pokój w sensie modlitwy o pokój Franciszka z Asyżu, pozwalają również innym zauważyć, że tu musi działać inna siła niż ta, która w innych sprawach decyduje o ludzkim życiu. Tak „będą się zwać synowie ( i córki) Boga".

„Ci, którzy są prześladowani za sprawiedliwość (umiłowanie sprawiedliwości)“ i którzy „za mnie“, tzn. za Jezusa, zostaną zniesławieni i będą prześladowani, będą też błogosławieni i taki był często ich stan wewnętrzny, podczas gdy ich zewnętrzna powłoka cierpiała. To nie znaczy, że cierpienie jest celem samo w sobie.

Ich rolę jako „sól ziemi“ i „światłość ziemi" ci, o których jest tu mowa, mają też pełnić. Właśnie w tym rozdziale Jezus nawiązuje do „praw” i proroków starego przymierza. Nawiązuje on wielokrotnie do minionych czasów, co przetwarza jednak na potrzeby nowych czasów, gdzie nie przepisy same w sobie, lecz ich źródła byłyby na pierwszym planie i gdzie każdy człowiek może od nowa sam tworzyć wewnętrzne zasady życiowe.

Kto „łaknie Królestwa Bożego“, temu wszystko inne „przypadnie“ w udziale.Także tu wyraźnie widać, że płaszczyzny rozumowego myślenia nie należy co prawda zniszczyć, ale ją otworzyć, aby można było przyjąć też to, co wywodzi się z tej wyższej, spirytualnej logiki. Nie ma tu jednak mowy o tym, że należy opuścić ziemskie przymusy okoliczności na rzecz delektowania się specjalnymi spirytualnymi stanami świadomości. Głębsze zrozumienie należy koniecznie skonfrontować z ziemską świadomością i życiem, aż do momentu gdy ziemia ulegnie przeistoczeniu. Zrozumiałość można zachować lub też dopiero stworzyć tam, gdzie człowiek znajduje się, w odniesieniu do określonych pytań, na skali sięgającej od niewiedzy poprzez spekulacje, przypuszczenia, teorię i przekonanie, aż do wiedzy i to właśnie jest bardzo ważna podstawa rozwoju. To jest więc różnica np. w stosunku do owej wyłącznej pogoni za szczęściem, która egzystuje w niektórych dawnych spirytualnych orientacjach.

To myślenie w wyższych kategoriach w kazaniu na górze (patrz też: następny rozdział) jest już z powodu swojej treści skierowane do ludzi, którzy chcą zastosować je nie tylko w celu nowej orientacji swojego indywidualnego sposobu rozumowania. Ten nadany kierunek dotyczy w pierwszej linii życia indywidualnego, a później stosunku do partnera lub „bliźniego”, którego w tym życiu można poszukiwać tak, jak to opisano w rozdziałach „Chrzciny” i „Cisza na pustynii”. W dalszej kolejności należy włączyć je do płaszczyzny budowania szczególnie związków męsko-żeńskich, aby zaraz potem rozciągnąć je na dodatkowe duchowe powiązania i wzajemne stosunki między ludźmi. Opisano to w rozdziałach „Wesele w Kanie Galilejskiej” i „....miłość". W tym przypadku, w kazaniu na górze, buduje się je na płaszczyźnie duchowej i etycznej, która jednak od razu otwarta jest dla dalszego rozległego duchowego ukierunkowania, które umożliwiłoby utworzenie wspólnoty na bazie związków pomiędzy ludźmi. Odpowiada to prawzorowi stosunku dźwięku do interwału, do triady, do gamy – aż do całości.

W teologii analizowano nawiązanie do starotestamentowych przesłań: np. Psalm 1 i Jr 17:7f. Według 4.Mojż 12:3 razem z Mt 11:20 Jezusa postrzegano jako Nowego Mojżesza. Na podstawie przepowiedni w Za 9:9f. "...a jego władza będzie od morza do morza" poruszono globalne znaczenie głoszonego Królestwa Bożego. Nie da się nie zauważyć, że podczas kazania na górze wielokrotnie przekształcał zasady ze Starego Testamentu w coś nowego: "...a Ja wam powiadam...". Tzn. On nie przemawia jak interpretujący Pismo rabin - przemawia ze swojej świadomości boskiego przekazu. Właśnie ta prorocza i mesjanistyczna właściwość była kontrowersyjna w przypadku osób związanych ze Starym Testamentem.

Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie wyciąg z kazania na górze, z Ewangelii św. Mateusza, 5: Błogosławienie i Sól ziemi.

Wróć do spisu treści tej strony.

 

 Przemienienie Chrystusa na górze Tabor (Ewangelia św. Mateusza, 17)

Wiele czynów Jezusa, począwszy od rozmowy z Nikodemem – Ewangelia św. Jana, 3 – przez kazanie na górze, aż do uzdrowienia niewidomych i do nakarmienia pięciu tysięcy na górze – stanowią w swojej symbolice zewnętrzny obrys tego, co w dalszej kolejności wewnętrznie obrazuje „przemienienie”. To przemienienie jest spokrewnione ze wschodnim pojęciem „oświecenia”. Duch doznaje oświecenia. Jednak w przypadku Jezusa i tych ludzi, którzy mogą zrozumieć te możliwości, odnosi się to do głębszej więzi z Bogiem rozumianym tu nie jako ogólny absolut, lecz także jako istota.

Samo „pozytywne myślenie“ mogłoby, jeśli byłoby praktykowane bez elementu egoizmu oraz manii wielkości, a także bez manipulacji technicznych, doprowadzić myślenie do takiego stanu, który byłby bliższy temu, co może nadejść od Boga – mogłoby ono więc na to otwierać. Jednak w literaturze zajmującej się tym zagadnieniem w większości brak jest takiej staranności, a w związku z tym mogłoby to zakończyć się oszustwem w stosunku do samego siebie.

Nie jest to jeszcze w żadnym razie „przemienienie”. W nim bowiem nie wplata się dodatku pozytywnych programów w charakterystyczną dla wszystkich ludzi bezładną różnorodność „programów" duchowych - co jest jak najbardziej ćwiczeniem możliwym do przeprowadzenia – lecz raczej wszystko jest rozwikłane dzięki umiejętności spojrzenia na duchowe pochodzenie i uwolnione od zniekształceń i mylących ocen wagi określonych zagadnień. Staje się wtedy widoczny wyższy boży porządek wszystkiego. Jeśli obserwuje się, jak dalece może przebiegać proces dojrzewania człowieka także w tym kierunku – wtedy przedstawia się ono jako pogłębienie psychicznych procesów oczyszczających tak, jak to opisano w rozdziale „Święta żarliwość". Wszystko rozświetla się wychodząc od podstawowych warstw zrozumienia. Zrozumienie - to nie to samo co myślenie i może pojawić się ono z udziałem myślenia lub bez. Nie można go wymusić, ale jeśli się już pojawi, wtedy daje ono wolność. Nie trzeba tu w dalszym ciągu ignorować świata myśli tak, jak to próbowały czynić niektóre kierunki.

Myślenie uwalnia się od instynktywnych wzorów reakcji i dające się kontrolować myślenie analityczne i syntetyczne staje się w łatwiejszy sposób narzędziem stojącej ponad nim świadomości rozsądku. Różnicowanie w procesie myślenia ulega dalszemu rozwojowi nie stając się „letnim” niezdecydowaniem. Można tu wtedy np. zrozumieć co jest właściwe i w jakich warunkach.

U samego Chrystusa należy wyjść z założenia, że nie musiał on pokonać tych wszystkich niejasności, które oddzielają normalnego człowieka od tej płaszczyzny. Jednak i on zyskiwał coraz większą jasność. Później prosił w tzw. modlitwie arcykapłańskiej o tę jasność, którą miał u Boga zanim powstał świat. (Ewangelia św. Jana, 17).

Niektóre teologie ukazują przemianę i uznanie Chrystusa przez Piotra na tle równoczesnego żydowskiego Dnia Pojednania lub późniejszego Święta Szałasów. (W Dniu Pojednania ksiądz wypowiadał jedyny raz w roku imię Boże w największej świętości świątyni.) Inni dostrzegali nawiązanie do wejścia Mojżesza na górę Synaj (2. Mojż 24:16)

   Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie wyciąg z Ewangelii św. Mateusza rozdział 17, 1-13:  Przemienienie Jezusa.

Pytanie:
Czy mogę na nowo uporządkować moje przemyślenia w myśl rozsądku przy pomocy Boga?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Pytanie o „cuda".

Jezus nie działał aby zaspokoić żądzę sensacji wielu ludzi, ani też w żadnym wypadku aby zmusić ludzi do wiary przez wydarzenia z zewnątrz. Jego cała droga jest przeniknięta wewnętrzną jasnością na temat tego, co musiał uczynić w danym czasie – a nie „z powodu tej lub innej przyczyny, aby osiągnąć ten czy inny efekt".

Uzdrowienia były często „znakiem“, drobnymi czynami, będącymi symbolem czegoś wielkiego, „zasadniczego“. Podczas uzdrowienia niewidomych od urodzenia w szabacie Jezus odpowiedział, że powodem nie są grzechy „lecz, że Dzieło Boże ma się objawić poprzez jego osobę”. Patrz: Ewangelia św. Jana 5,6-9; 6; 9, 3 itd. Patrz: w 3 części rozdział „Jezus i uzdrawianie”.

Jednocześnie pożądanym efektem ubocznym jest tu z pewnością zachwianie przestarzałych schematów myślenia i zastanowienie się nad głębszym sensem takich czynów. To, że są ludzie, którzy potrzebują do tego możliwości obserwacji, liczenia, pomiaru i ważenia Jezus uznaje w przypadku Tomasza, którego można traktować jako „typ przyrodnika" wśród uczniów (...). (Patrz: w 3 części rozdziału „Nauki przyrodnicze a wiara w Boga”). Jezus nie chciał nikogo zmuszać, co miałoby charakter sądu i nie można też odkryć u niego zamiaru prowokowania kogokolwiek, kto nie był jeszcze gotów zdecydować się, do odmowy. Także „Ewangelia św. Tomasza” jest warta, aby ją przeczytać – apokryficzny, precyzyjny zbiór sentencji Jezusa, bez względu na to, czy napisał ją sam św. Tomasz, czy też nie. Ten tekst uznawali też spirytualni chrześcijanie w Egipcie i gdzie indziej.

Wychodząc z takiego założenia „cudowne czyny”, których dokonywał Jezus nie były sednem jego działalności. Często dokonywał ich tylko po to aby pomóc, gdy go o to poproszono, nie w obecności tłumów i „grożąc” ludziom, aby nic na ten temat nie opowiadali.

Jeśli jednak w czasach dzisiejszych teologowie np. ze szkoły „teologii demitologizującej” Bultmanna nadal jeszcze wychodzą z założenia, że mogliby oni w ogóle zrezygnować z istnienia tych cudów, lub traktować je jako opisy symboliczne, wtedy trzeba im wyjaśnić, że kierują się oni mechaniczną wizją świata i człowieka z 19 wieku, i że w ogóle nie wzięli pod uwagę nowszych prądów naukowych. Te nowe tendencje naukowe w dziedzinie fizyki kwantowej, biologii i biofizyki, badań przyrodniczych i parapsychologicznych, astrofizyki itd. są bowiem na takim poziomie, że mogą one przynajmniej udostępnić pomoce poglądowe usuwające „niewyobrażalność" wydarzeń biblijnych. Nie musi to być poszukiwanie „dowodu na istnienie Boga", za który odpowiedzialne są raczej inne dziedziny niż nauki przyrodnicze.

W tym kierunku teologicznym za słuszne można uznać jedynie to, że nie zakłada on konieczności naukowej objektywności jako punktu wyjścia wiary.

Czasy stronniczości dawnego racjonalizmu minęły. Także dla duchów natury naukowej wiara stała się możliwa bez obawy przed zarzutem schizofrenii. W czasach, gdy ludzie wierzą bez zastrzeżeń w znane z parapsychologii zjawiska takie, jak zdolność niektórych osób do wyginania na odległość metalowych łyżeczek – pozostaje mimo wielu oszustw dość zjawisk nie ulegających wątpliwości. W tych więc czasach, byłoby po prostu absurdem nie przypisywanie takich zdolności właśnie - o tyle potężniejszemu - Jezusowi Chrystusowi. Jezus działał z innej potrzeby ducha, a nie z przyjemności w zginaniu łyżeczek, ale dziś w oparciu o różne doświadczenia, można stwierdzić, że Jezus mógł rzeczywiście przeniknąć wszystkie siły natury i że właśnie w dzisiejszych czasach jest bardzo ważne, żeby widzieć ten fenomen - dla naszego obrazu dzisiejszego człowieka, dla globalnego lub chrześcijańskiego uzdrawiania itd. Takie spirytualne spojrzenie na Jezusa nie jest sprzeczne z postrzeganiem Jezusa jako „syna człowieczego”, który chciał dać przykład płynący z zewnątrz – każdemu człowiekowi z osobna i jego otoczeniu lub wspólnocie. Często to właśnie akceptacja takiej pozornej sprzeczności prowadzi do negacji „cudów”. Ponieważ osoby te zakładają spontanicznie, że muszą odrzucić złe tendencje oddalające je od chrześcijaństwa w pojęciu ludzkim lub socjalno-krytycznym. W rzeczywistości jednak dopiero te obie, razem wzięte strony, dają pełniejszy obraz rzeczywistej radykalności Jezusa i jego związku z wolą oraz tym samym z siłą Stwórcy.

(...) Energia nie jest tu siłą nierealną; jest ona jednocześnie działaniem istoty Chrystusa. Np. We wschodniej Jodze traktuje się energię często w odizolowaniu. Także dzisiaj istnieją uzdrowienia, zawdzięczane w sensie pierwotnym modlitwie i ściśle połączone z powiązanym z Chrystusem wnętrzem człowieka, przy pomocy tego, który dąży do uzdrowienia i doskonalenia istoty ludzkiej, mogąc uczynić zgodnie ze słowami Chrystusa „więcej” niż on sam.

Spirytualne uzdrowienie samo w sobie i związany z nim duchowo-mentalny postęp pozostają jednak łaską, której nie można wymusić, niezależnie od tego ile wysiłku człowiek wkłada w przygotowanie się do nich.

Na temat „Dary Ducha Świętego” takie, jak dar uzdrawiania, „mówienie językami” i dary prorocze patrz też: List do Koryntian 12, 7-11; Dzieje Apostolskie 2, 17-20; i rozdział „Pięćdziesiątnica” w tym piśmie.

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Wskrzeszenie Łazarza.

Do tego miejsca wszystkie płaszczyzny istoty ludzkiej, którymi zajmowały się przez setki lat dawne szkoły misteriów, zostały na nowo opracowane przez Chrystusa. Dzięki temu może pojawić się „świadomość" własnego wnętrza człowieka w ramach życia cielesnego, duchowości i mentalności. Jednocześnie rozwija się też z drugiej strony zdolność do pojmowania, integrowania i rozszerzania coraz głębszych i starszych warstw podświadomości.

Drogę prowadzącą od sił duchowo-mentalnych aż po cielesną wolę życia można znaleźć np. w misteriach staroegipskich.

Podczas wskrzeszenia Łazarza – Ewangelia św. Jana 10.39 - 11*- zaznacza się dalsze pogłębienie. W pierwszym rzędzie, niektóre pozornie nieistotne szczegóły są za zaskakująco podobne do owych misteriów egipskich, które znały doświadczenie człowieka spędzającego trzy dni w stanie, który współczesna parapsychologia określa jako „Out-Of-Body-Experience”, a więc jako doświadczenie pozacielesne takie, jak sen na jawie, lecz przeżywany przy zachowaniu pełnej świadomości. Ciało spoczywało pozornie martwe. Człowiek miał później wewnętrzne przekonanie, że po śmierci będzie on w dalszym ciągu egzystował – jako istota duchowa. „Hierofant” musiał zwrócić uwagę na to, żeby probant powrócił najpóźniej po trzech dniach do stanu ziemskiej świadomości, bo w przeciwnym razie obudzenie nie byłoby już możliwe, a substancja cielesna zaczęłaby ulegać rozkładowi. A przecież właśnie to opowiadano o Łazarzu, który po czterech dniach już „cuchnął”. Głębiej więc, aż do substancji psychicznej musiała działać ta siła, która go „sprowadziła z powrotem”. Poprzez akcję Biblii przewija się tendencja demonstrowania tego, że duchowość chrześcijańską można rozpoznać również, a może wręcz szczególnie poprzez materialność oraz czyny zewnętrzne. Jest to tendencja, którą dopiero w czasach dzisiejszych można ponownie podchwycić po tym, jak mistyka ubiegłych stuleci np. dopiero oczyszczająco przeniknęła płaszczyzny duchowe.

Właśnie na takich doświadczeniach przebywania poza ciałem fizycznym, musiałyby opierać się nauki wszystkich religii na temat dalszego życia po śmierci, zamiast na filozoficznych spekulacjach nie odpowiadających zbytnio stanowi świadomości ludzi z czasów minionych i starożytności. Stosowna prezentacja znajduje się w książce Jean’a Gebser „Pochodzenie i współczesność" („,Ursprung und Gegenwart"). Odróżnia on archaiczny, magiczny i mityczny stopień świadomości od stopnia świadomości opartego na abstrakcyjnym myśleniu oraz od świadomości integralnej. Czy istnieje konieczność zerwania pomiędzy tymi stopniami – to już inna sprawa. W każdym razie można dziś rozpracowywać je. Również R. Steiner podkreśla nieporównywalność dawniejszych rodzajów świadomości. Jedynie ich reminiscencje można dziś znaleźć w różnych klasach wiekowych wzrastających dzisiaj jednostek.

Porównywanie ze starożytnymi rytuałami wtajemniczającymi nie ma zresztą oznaczać, że wskrzeszenie Łazarza było zaplanowanym z góry przez wszystkich zainteresowanych wydarzeniem rytualnym tak, jak to miało miejsce w Egipcie. Jezus przeprowadzał swoje działania często w oderwaniu od kultowych przepisów natury czasowej – np. Szabat, miejscowej – np. świątynia, czy też sytuacyjnej. Dopiero wychodząc od tej niezależności wykorzystywał on jednak czasami w pozytywny sposób określone warunki takie, jak np. święta Paschy, świątynię,.... Może on być pod tym względem wzorem tego, jak można obchodzić się z trendami np. przejęcie założeń astrologicznych, „centrów energetycznych”, zwyczajów. (Patrz: książki Marko Pogacnika „Metody ziemskiego uzdrawiania", „Systemy ziemskie i moc Chrystusa",...( "Wege der Erdheilung", "Erdsysteme und Christuskraft"))

W powiązaniu ze wskrzeszeniem Łazarza, Jezus i tworzące się wokół niego otoczenie, mocniej uwidacznia się w stosunku do świata zewnętrznego - jako całość. Można zauważyć w tym silniejszą świadomość Jezusa, obejmującą także krąg jego uczniów i wpływającą w ten sposób na szersze socjalne kręgi otaczające ich. Podobne poszerzenie świadomości może stać się również dzisiaj udziałem ludzi podążających za Jezusem, gdy ich grupowe działania oddziałują na świat zewnętrzny.

A teraz na temat Męki Pańskiej. Najwyższy kapłan nawiązuje w swoich słowach do powiązania tego, co ma się stać z Jezusem, a losem ludu (Ewangelia św. Jana 11). W wypowiedzianym przez siebie proroctwie zauważa, że Chrystus umrze za wszystkich, ale źle interpretuje, że Jezus zaszkodzi ludowi jeśli pozostanie przy życiu. Wymaga to świadomości, która potrafi niezależnie od myślenia, jednocześnie pojąć procesy i powiązania tego - a więc tego, co sobie trzeba zwykle najpierw przyswoić jako umiejętność. Nie jest ona zawsze zgodna z pojawiającymi się instynktownie obrazami. Można odkryć, rozwiązać i stworzyć najgłębiej leżące przyczyny. Żadne negatywne albo inne myśli będą półświadomie magazynowane i nie mogą rozwinąć się w formie skondensowanych struktur problemowych oddziałujących na głębokie, także cielesne warstwy. Również wstecz można te problemy powoli rozwiązywać, jeśli człowiek kieruje się tymi zasadami. Droga do wolnej, twórczej przyszłości – jest wolna.

Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie wyciąg z Ewangelii św. Jana 11: Wskrzeszenie Łazarza.

Papież Klemens z Aleksandrii był jeszcze w posiadaniu rozszerzonej, „tajemnej“ wersji Ewangelii św. Marka. Była ona w myśl jego słów "spirytualną Ewangelią dla użytku tych, którzy się doskonalili", służąc "większemu poznaniu". Zawierała ona fragmenty zapisków św. Marka i św. Piotra takie, jak Wskrzeszenie Łazarza, podczas gdy w Ewangeliach do użytku ogólnego – pominięto je. Jedynie św. Jan lub jego uczniowie otwarcie włączyli takie wydarzenia do Ewangelii. Klemens nazywa Chrystusa "Mystagogiem" lub "Hierofantem", tzn. tym który wprowadzał lub wtajemniczał - w odróżnieniu od dawnych „kultów misteriów” – w nowe misteria (Tajemnice Wiary) (Patrz: Prof. Morton Smith, "The Secret Gospel..."; jednak również on wyciągnął dość wątpliwe wnioski.)

Pytanie:
Czy mogę wyczuć, że Bóg pomaga przezwyciężyć życie i śmierć, a także świadomość za dnia i sen? 

Wróć do spisu treści tej strony.

 

„Owce".

Na pewien czas przed „obmyciem stóp"- związanych z Chrystusem ludzi nazwano „owcami” – Ewangelia św. Jana 10, 11-18 - a sam Chrystus został w innym miejscu nazwany „jagnięciem”. Podkreśla się tu istniejącą lub od nowa wypracowaną otwartość uczniów szczególnie na to, co pochodzi od Chrystusa, jak również taki sam stosunek Chrystusa do Boga. Chociaż już bardzo dojrzały – człowiek może znowu poczuć się w pewnym względzie naiwnie jak dziecko. Rzeczywisty postęp – nawet jeśli często trzeba pracować nad własną dumą - prowadzi raczej do skromności. Potęguje się też zrozumienie dla tego, że wszyscy ludzie odgrywają wprawdzie znaczącą rolę, ale ostatecznie niewielką w stosunku do Boga. Można mówić tu też o „pokorze”, ale w tym wolnym, duchowym znaczeniu, a nie w sensie poddańczej postawy wobec autorytetów ziemskich, które to nieporozumienie często w oparciu o to powstawało. Nie jest przypadkiem, że Chrystus mówi w tym samym rozdziale „Ja jestem drzwiami”. Kto otworzy swoją istotę lub swoje serce dla Chrystusa, dla tego jest i on otwarty jak drzwi, które prowadzą do Boga. Jest to warunek dla wszystkiego innego.

"Owce" przeciwstawia się też "kozłom" (np. Ewaneglia św. Mateusza. 25:32-33).

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Chrystus i „Obmycie stóp", oraz namaszczenie przez Marię z Betanii.

Reszta przekazów w Ewangelii ukazuje coraz bardziej symboliczne wydarzenia, pozbawione dokładniejszych, towarzyszących im nauk. Najpóźniej tutaj możemy odłożyć na bok te spreparowane, komercyjne „opowieści-wszystko-na–temat-Jezusa”, po przeczytaniu których nadal nic nie wiemy. Wprawdzie mogą tu okazać się pomocne pewne płynące z zewnątrz wiadomości, ale to decydujące można pojąć tylko dzięki obserwacji opartej na medytacji. Dla innych może to jednak być wyłącznie pretekstem dla indywidualnych starań o zrozumienie i ani żaden proboszcz, ani historyk nie może zrobić tego za nas.

Obmycie stóp jest opisane w Biblii jako oczyszczenie – Ewangelia św. Jana 13, 1-20. Ponieważ takie „ezoteryczne” pasaże nie były później w ogóle rozumiane, pozostawiono je w oryginalnej, nie ocenzurowanej wersji. Ten, do którego się to odnosi jest „całkowicie nieskalany” – nie chodzi więc o stopy, lecz o ich symboliczne znaczenie dla całego człowieka. Taki sposób myślenia był bardzo popularny w najróżniejszych kulturach. Te same funkcje możemy odnaleźć w ludzkim organizmie, a więc w mikro- i makrokosmosie i w naturze widzianej od zewnątrz, a więc w makrokosmosie. Stopy są zwrócone ku „ziemskości”, a ich ruchy są podporządkowane sile woli. Czy patrząc z zewnątrz, człowiek podąża tą czy inną drogą - musi on dokonać wyboru przy użyciu swej woli. Oczyszczenie owej woli i jej sprzecznych wybryków - oto treść „Obmycia stóp". Także w Ewangelii św. Mateusza 25, 31 Jezus przypisuje większą wartość dobremu uczynkowi niż chrześcijańskim deklaracjom.

Należy widzieć, że ten czyn i kolejne wydarzenia nie są jedynie powtórzeniem przekazanych już wcześniej impulsów odnośnie oczyszczenia rozmaitych obszarów istoty ludzkiej. Wszystko stoi pod tym nowym znakiem, że Jezus wie, iż „nadszedł jego czas” i że jego uczniowie mają dojrzeć by móc samodzielnie nieść dalej „to coś”. Już nie tylko ich osobiste zalety, jak w tym przypadku ich dobra wola, są po przeanalizowaniu ich wnętrza celem tak, jak to było do tej pory – lecz to wyższe nie egoistyczne „ja” w połączeniu z „osobą” może w coraz bardziej intensywny sposób zespolić się z tym Chrystusem, który przyjął naszą postać" – tak, jak „ja - mój".

To doświadczenie można by opisać najdokładniej w ten sposób, że przy przeprowadzaniu tej czynności we wnętrzu powstała czystość do tego stopnia, że teraz wszystko można sterować samemu z ukrytego we wnętrzu źródła i przenikając najróżnorodniejsze płaszczyzny istoty. Jednak na początku jest wola. Wyczuwanie i rozpoznanie udoskonali się w dalszym przebiegu w takim stopniu, że człowiek będzie mógł dokładniej wyjaśnić przyczyny swoich impulsów. Także Bóg kieruje się w naszym wnętrzu taką kolejnością, która na głębszej płaszczyźnie ilustruje wzrastanie dziecka. Nie znaczy to, że ten nowy odcinek rozwoju przebiega „bez głowy”. Ludzki rozwój etycznych odczuć i jasnego zrozumienia został już przedtem silnie „popchnięty”. Brakuje jedynie ich dalszego udoskonalania w sensie Chrystusa, zawartego już w ramach woli.

Innym sposobem przeżywania tych trudnych do opisania faz, mógłby stać się ich stosunek do postrzegania swojej własnej świadomości, tzn spojrzenia którym „anioł” lub „wyższe ja” mogłoby obserwować życie. To (anielskie) wyższe ja może się teraz bardziej uwidocznić w połączeniu z Chrystusem i tym samym również ulega przemianie. Doświadczenia z aniołami są dziś w niektórych ruchach spirytualnych czymś zupełnie oczywistym, podczas gdy chrześcijanie pomimo Biblii jeszcze nadal często wątpią, czy coś takiego w ogóle istnieje, nie mówiąc już o pytaniu, co może być prawdą w twierdzeniu o „własnym” aniele lub o znanym z tradycji ludowych „Aniele Stróżu”, lub o to jak taki związek miałby wyglądać.Chrystus ręczy jednak za uformowaną, uosobioną istotę ludzką i za zachowanie zdobyczy ludzkiego życia wobec otwierania się na bezosobowy świat sił „aniołów”. Dla Chrystusa człowiek, mający takie doświadczenie, nadal nie jest jeszcze doskonały. Z pierwszymi doświadczeniami na ten temat uczniowie mieli okazję zapoznać się już w Ewangelii św. Jana 1. Niektórzy zorientowani spirytualnie sądzą, że chodzi w ogóle tylko i wyłącznie o przeżycie spotkania z aniołem, a potem mogliby oni pożegnać się z życiem doczesnym. W międzyczasie badania tego zakresu wspierają się na już wypracowanej stabilności, by nie skończyć w labiryncie iluzji. Poza tym dopiero wraz z tą fazą pojawia się prawdziwa możliwość dogłębnego przeniknięcia ziemskiego życia przez ducha. Jako punkt odniesienia należy tu wspomnieć, że np. R. Steine,r jako badacz ducha ewolucji człowieka na ziemi, zakłada jeszcze długie jej trwanie, podobnie jak i niektóre inne kierunki. Nie jest chyba konieczne podkreślanie w tym miejscu, że inne praktyki, jak np. hipnotyczno-spirytystyczne „zaklinanie duchów” nie mają nic wspólnego z omawianym tu archetypicznym doświadczeniem z aniołami. Jest jednak w międzyczasie wiele poważnych inicjatyw ludzi, aby w swoim codziennym życiu nawiązać z nimi kontakt.

Podczas obmywania stóp nie zwrócono do tej pory uwagi na to, że ten fragment – np. Ewangelia św. Jana 12 – wiąże się wewnętrznie z tym, gdzie Maria z Betanii symbolicznie namaszcza Jezusa i wyciera jego stopy swoimi włosami. Czy symbolizuje ona tylko swoją osobę jako człowieka, czy również żeńskie aspekty Boga takie, które można by w innych miejscach Biblii przypisywać- choć na pewno nie w identycznej formie jak Maria z Betanii - Maryji, Matce Bożej i Marii z Magdali? Dlaczego poprzedza to owo znane obmywanie stóp? Dla tych – często sprzecznych – zadatków feministycznej teologii opartej na doświadczeniach, z pewnością uda się odnaleźć jeszcze niejeden nie odkryty, bądź tylko częściowo odkryty skarb. „Ostatnie namaszczenie” np. w kościele katolickim, można też traktować jako następstwo tego wydarzenia.

Ponadto jest godne uwagi to,że obmycie stóp nie jest jednorazową czynnością wykonaną przez samego Jezusa, lecz że również uczniów zachęca się wzajemnie do obmywania sobie stóp, podobnie jak Ostatnia Wieczerza złożona zostaje po prostu na ręce powstającej wspólnoty – w sensie kapłaństwa wszystkich. Wysubtelniona przez obmywanie stóp wola lub wola życia rozszerza się poza własną istotę na całe otoczenie, w pierwszej kolejności na sąsiada, któremu dana osoba obmywa stopy, a później także na współodpowiedzialność za innych i za wszystkich uczniów.

Obmycie stóp można też rozumieć jako posługę dla innego człowieka. Tylko poprzez obmycie stóp mają oni „swój udział w nim”, jak to określa Jezus. Podkreśla to w niejednym względzie daleko idące znaczenie tego kroku. W pierwszej kolejności chodzi tu szczególnie o ten obszar, o którym młodzi ludzie mówią: on/ona „chodzi ze mną”. Jednak nie chodzi o to aby mieć związek z kimś, lecz o to, żeby „być w (żywym) związku”. Obmycie stóp można jedynie zrozumieć jako „krok do przodu". Nie chodzi tu tak bardzo o zewnętrzny obraz takiego czynu. W sensie jednak alchemistycznej praktyki, stosującej zewnętrzne działania w charakterze pomocy poglądowej również dla wewnętrznych działań i procesów w człowieku, jest to działanie sensowne, ale tylko i wyłącznie w połączeniu z przynależną do tego postawą wewnętrzną. Takie teoretycznie prawidłowe podejście działającego proboszcza nie wystarczyła by, ponieważ konieczny jest udział samych zainteresowanych – o nich to bowiem chodzi. Tak też jest w przypadku Ostatniej Wieczerzy – teologowie spierają się o różne jej aspekty. Mogą oni nawet mieć na swój sposób rację, ale ten aspektu świadomej przemiany samych zainteresowanych, o których tu chodzi, nie uwzględniły w wystarczający sposób ani kościół katolicki, ani ewangelicki.

Podczas gdy w przy prostszych naukach było obecnych np. jeszcze 5000 ludzi, później 500 lub 70 – w obmyciu stóp brało udział tylko jedenastu uczniów, którzy wiele nauczyli się od Jezusa i byli na tyle przygotowani, że mogli skorzystać z okazji. Może jedynie Judasz jeszcze jeszcze nie był na to gotów. Nawet Jezus nie przekazuje wszystkich swych nauk od razu wszystkim, lecz czyni to stopniowo. Istnieje jednak możliwość, że pojedyncze osoby także posuwają się do przodu, jeśli zaczynają swoją kontemplację od razu od wydarzeń mających miejsce z ukrzyżowaniem. Tak próbowali postępować np. chrześcijańscy różokrzyżowcy. Obmycie stóp, biczowanie, nałożenie korony cierniowej, ukrzyżowanie i złożenie do grobu, zmartwychwstanie, wniebowstąpienie nazywano „chrześcijańskimi wtajemniczeniami”. Przetransponowane na nowsze czasy, wynikały z nich też senne widzenia siedmiu dni „Wesela Christiana Rosenkreutza” („chymischen Hochzeit des Christian Rosenkreutz" ) opublikowane w 1616 roku przez luterańskiego teologa J.V.Andrae i zakamuflowane jako satyra.

Takiego kroku nie można z pewnością zakończyć podczas pierwszego zetknięcia się z tym w zewnątrznej formie, w medytacji lub we śnie. Byt człowieka może rozwijać się wraz z jego wszystkimi zdolnościami w wielu kierunkach, dalsze kroki mogą następować, krzyżować się z poprzednimi, ale nowe uzdolnienia osiągną swoją pełną formę dopiero wtedy, gdy poprzedzające je działanie zostaną w pełni zakończone.

Po Namaszczeniu w Betanii następuje w Ewangelii św. Jana 12 uroczysty wjazd Jezusa jako Mesjasza do Jerozolimy. Po obmyciu stóp przekazane są np. w Ewangelii św. Jana 13-17 ujawnienie zdrajcy Judasza Iskariota, mowa pożegnalna i modlitwa arcykapłańska Jezusa.

Teolodzy zawsze postrzegali obmywanie stóp jako znaczącą czynność, która wskazywała na zbliżające się ukrzyżowanie; albo jako przykład służby Bogu, powiązanej z oczyszczającą miłością. Było to jednak również zapowiadane jako czynność o bezpośrednim działaniu.

Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie wyciąg z Ewangelii św. Jana 13,3-15:  Obmycie stóp.

Pytanie:
Czy mogę prosić Boga* - o ile jeszcze tego nie doświadczyłem - aby dobra wola wobec mojego bliźniego weszła mi w krew - nawet jeśli jest to trudne?
*Później - zamiast prosić ( modlić się) - wierzyć, tzn. być o tym przekonanym. Jeszcze później doświadczyć działania ( łaski) Boga.

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Ostatnia Wieczerza; Uroczysty wjazd Mesjasza, pojmanie i biczowanie.

Jezus czczony jako zapowiedziany Mesjasz wjechał do Jerozolimy – Ewangelia św. Jana 12, 12-19. Zatwardziałe kasty kapłanów potrafiły przyciskać „psychiczne guziki" u ludzi, aby w ten sposób zmienić panujący nastrój mas - na negatywny. Jednostki, które zauważają u siebie negatywne przesłanki i obojętność oraz przeistaczają je, mogłyby dopiero wtedy osiągnąć tę stabilność i powiązanie z Bogiem, dzięki którym nie można by nimi tak manipulować przy pomocy sugestii mas i płynących z zewnątrz negatywnych sił, których istnienie w różnej formie, także w postaci zjaw, próbowano udowodnić również w 20 wieku.

Podczas pojmania w Ewangelii św. Jana 18 – żołnierze upadają najpierw na ziemię – Chrystus pokazuje, że nie jest on w ich mocy. Mimo to jednak posłusznie zezwala na wszystko, co z nim czynią.

„Biczowanie" Jezusa – Ewangelia św. Jana 19, 1 – pada na jego plecy. Środkowa część ludzkiego ciała, jego odczucia, siła pokonywania cierpienia w sensie emocjonalnym, oto zalety, które mogą pojawić się podczas czynności medytacjnych, a nie pasywne, z rezygnacją znoszone cierpienie. Mimo to donoszą wszyscy mistycy, którzy to mniej lub bardziej dobrowolnie przeżyli w swoim wnętrzu, o bólu. Chrystus nie ucieka więc ze strachu przed tym bólem, co mógłby z pewnością zrobić, podobnie jak indyjski mistrz praktykuje pratjahary, a więc odsunięcie (zablokowanie) zmysłów. Można tu raczej zauważyć próbę rozszerzenia świadomości na cierpienia innych.

Należałoby dodać w tym miejscu, że nie jest całkowicie prawdą, jeśli próbuje się uczynić z biczowania, jak już wspomniano, symbol pewnego „stopnia wtajemniczenia”, a więc stopnia rozwoju dzisiejszego człowieka na drodze do większej doskonałości. Tego właściwego czynu dokonał Jezus już w trakcie Ostatniej Wieczerzy po namaszczeniu w Betanii (Ewangelia św. Mateusza 26, 26-29). Ta wieczerza jest lepszym symbolem tego, co Jezus daje cierpiącym ludziom. Chleb symbolizuje przede wszystkim substancję (bądź duszę) Jezusa Chrystusa, „słowa". Wino jest symbolem boskiego ducha Chrystusa, który ożywia to słowo dla działań altruistycznych. Kościół katolicki podkreśla przemianę substancji chleba i wina, w ciało i krew Chrystusa. Kościoły ewangelickie podkreślają zaś wzniosłość pamięci o Chrystusie. Obie strony mają rację na tyle, że już w przypadku normalnej „wody święconej” naukowe badania wykazały zmianę kąta molekułów wody. Jednak ten właściwie istotny punkt, to przemiana zachodząca w samym uczestniku, który koncentruje się na poddanie się przemianie, przy udziale tego, czym emanują przemienione i przemienialne „ciało i krew”. Chleb i woda są jednocześnie pomocą poglądową dla tego procesu. Niektórzy próbowali nawet nastawić się, w sensie czysto duchowym, na przemienione i przemienialne „ciało i krew Chrystusa” bez udziału chleba i wody i odczuwali efekty. Jest to jednak w pewnym stopniu trudniejsze, a jeśli ktoś chce praktykować spożywanie święconych potraw, bez udziału kościelnego sakramentu, trzeba by to nazwać raczej „posiłkiem agape”, „posiłkiem miłości”.

Biczowanie można rozumieć jako rodzaj karykaturalnej odpowiedzi nieświadomych sił na to, co się właściwie stało i nie musi w związku z tym stać w centrum zrozumienia. Dotyczy to również następującego po nim nałożenia korony cierniowej. Niekiedy trochę jednostronne podkreślanie cierpienia w dawnej ezoteryce chrześcijańskiej ma się do takich nowych punktów widzenia mniej więcej tak, jak dawny sposób przedstawiania Jana Chrzciciela do sposobu nauczania przez Jezusa i jego uczniów. Człowiek sam może wybrać, którą z tych wersji chce uznać za właściwą.

Teolodzy zastanawiali się również, czy Wieczerza Pańska przedstawiała odrębną formę żydowskiej Paschy, czy raczej sam Jezus jako nadchodzący Baranek Boży zastąpił stare święto. Nowe Przymierze Boga z ludźmi (Nowy Testament) przez Jezusa (Łuk 22:20) postrzegano jako nawiązanie do 2.Mojż 24:8; Jr 31:31-33; Iz 53:12. W chlebie dostrzegano raczej osobę Jezusa, a we krwi pełne, uzdrawiające oddanie. Inni podawali w wątpliwość pochodzenie przekazu (tzw. słowa konsekracji), co w obliczu ich przynależności do najwcześniejszych Pism nie jest takie oczywiste.

Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie cytat z Ewangelii św. Mateusza 26,26-29 o Ostatniej Wieczerzy (Komunia św., Eucharystia).

Pytanie:
Czy chcę - o ile jeszcze tego nie doświadczyłem - poprosić Boga o zdolność do życzliwej współpracy z innymi* - nawet jeśli będzie to wymagać wewnętrznych zmian?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Nałożenie korony cierniowej i mowy pożegnalne.

Ponieważ biczowanie było u Rzymian jedną z popularniejszych niższych form kary, interpretacja tego pojęcia w sensie przedchrześcijańskich kultów misteriów – schodzi tu na dalszy plan. Nałożenie korony cierniowej – Ewangelia św. Jana 19, 2-3, to kolejne pojęcie z tych misteriów, jest natomiast częścią składową normalnego repertuaru rzymskiego**. Z pewnością można tu zauważyć pewną ironię: ciernie zamiast złota. Mimo to pozostaje jeszcze pytanie, jak doszło do tego, że żołnierze w taki dokładny sposób nawiązują właśnie do tradycji misteriów, nawet jeśli sobie w tym momencie tego nie uświadamiają. Nawet jeżeli – wielu rzymskich żołnierzy było zwolennikami takich kultów – zdawali sobie sprawę z zewnętrznych podobieństw, nie udałoby im się zredukować Chrystusa do znanego im sposobu przeżywania.

Podczas gdy złota korona byłaby symbolem panowania, niekoniecznie w sensie negatywnym - korona cierniowa u Chrystusa była symbolem pewnego rodzaju mistrzostwa, które nie miało znaczenia na świecie. Przy tym ciernie wpijały się w głowę. Także tu nie należy doszukiwać się jedynie bólu, lecz raczej siły do pokonania wszelkich wątpliwości, których pojawienia się u Chrystusa nie można zauważyć. Pojawiają się one dopiero w momencie na krótko zanim zdecydował się on nie zrezygnować z wypicia tego „kielicha goryczy". Biczowanie i nałożenie korony cierniowej ma nam zasugerować to, co w tym kontekście kontynuuje obmycie stóp. Także odczuwanie i zrozumienie – wbrew wszelkim przeciwnościom – wydają się być „uświęcone”.

Wspomniana ciągła tendencja wydarzeń do wyrastania ponad siebie samego, ma też znaczenie jako siła w odniesieniu do nowych ruchów takich, jak rucha na rzecz pokoju, ruchy ekologiczne i tendencje spirytualne mające na celu „uzdrowienie ziemi”.

Podobnie jak podczas biczowania, również podczas nałożenia korony cierniowej chodzi o reakcję, o odbicie tego, co wydarzyło się już właściwie wcześniej. Ten właściwy punkt, gdzie ukazuje się owo bazujące na pozytywności duchowe otwarcie, prowadzące do wyrastania z siebie – leży w ”Mowach pożegnalnych„ Jezusa, np. w Ewangelii św. Jana 13, 31-17 i w spotkaniu z Poncjuszem Piłatem, np. w Ewangelii św. Jana 19,5* (*"Oto człowiek“, co można z medytacyjnego punktu widzenia traktować jako pojmowanie Chrystusa jako wzór zbawionego człowieka). Nie tylko obmycie stóp i ostatnia wieczera jako takie, ale również słowa Jezusa były jednocześnie czynami.

Zgodnie z tymi zasadami byłoby sensowne, szczególnie w dzisiejszych czasach, gdy mowa jest o „chrześcijańskich wtajemniczeniach i stopniach rozwoju“, uwzględnianie w wyraźniejszy sposób pozytywnych podstaw.

**) W historii religii zdarzała się również postać prześmiewcza lub prześmiewczy król, na którym lud wyładowywał swoją złość. W Starym Testamencie występował kozioł ofiarny, który miał pokutować za grzechy ludu (3.Mojż 16:15). W obu przypadkach zdawało się to być raczej symbolicznym rytuałem. Dlatego tradycyjna teologia starała się pokazać, że dopiero Izajasz prawdziwe poświęcił się dla wszystkich. Niektórzy krytyczni teolodzy uważali, że na podstawie tych podobieństw do kultów ofiar można w ogóle podać ideę ofiar w wątpliwość. Mogło to być lekkomyślne - ale jak pokazano wyżej, w wydarzeniu zawarto więcej niż punkt widzenia poświęcającego się. Wzięto pod uwagę też jego cel.

Pytanie:
Czy chcę prosić* Boga - o ile jeszcze nie zdałem sobie z tego sprawy - o rozważne obcowanie z grupami, do których należę - nawet jeśli wymaga to pracy nad moimi starymi wzorami myślenia?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Ukrzyżowanie i złożenie do grobu.

Sposób widzenia ukrzyżowania i śmierci Jezusa jest jeszcze bardziej zróżnicowany niż inne stacje jego życia. Powodem tego jest przypisywana mu ze strony kościoła ranga, a z drugiej strony fakt, że interpretatorzy chcieli wszystko osadzić w realiach charakterystycznych dla swojego własnego systemu światopoglądowego. Np. Ewangelia św. Jana 19, 12-37.

Tendencje gnostyczne na marginesie chrześcijaństwa były wprawdzie gotowe zajmować się Chrystusem, ale opierając się na swoim greckim podłożu nie były w stanie wyobrazić sobie, że tego rodzaju ważna niebiańska istota była urodzona przez kobietę i umarła. Musiał on więc ukazać się jako anioł, lub jak to później przypisywano niektórym wschodnim mistrzom – jako ulotne ciało, które nie było śmiertelne, lecz po prostu ponownie rozpuszczało się. Ponieważ w ich nauce świat ziemski i materia uchodziły za złe po wszelkie czasy, dalecy byli oni od założenia, że taka istota miałaby przejść przez wszystkie stacje ziemskiego życia lub przeniknąć je swoim światłem. Pojęcie „gnostyczny” stosuje się tu w odróżnieniu od apostolskiej gnosis (wiedzy), które to odróżnienie uznał za słuszne nawet krytyk sekt F. W. Haack. Mimo to, wiele takich nauk miało liczne punkty wspólne i tak np. gnostyczna „Ewangelia prawdy” uznaje, że Jezus został przybity do krzyża.

Ludzie reprezentujący bardziej materialne lub negatywne nastawienie rozpowszechniali legendy, że Jezus był nieślubnym dzieckiem rzymskiego żołnierza, co wobec ówczesnych norm moralnych kompletnie by go dyskwalifikowało. Spekulowano na ten temat, że Jezus nie umarł lecz ozdrowiał, bądź został uleczony. Do dnia dzisiejszego istnieją próby np. przyporządkowania grobu prawdopodobnie starego człowieka o imieniu Jezus w Kaszmirze – biblijnemu Jezusowi. We współczesnej literaturze pojawia się co najmniej jeszcze jeden, nie odkryty do tej pory europejski grób Jezusa. Na ten temat trzeba jeszcze dodać, że imię Jezus lub też Jehoschua, Jeschua, Jesat – nie było rzadko spotykane. Również w apokryfach (utworach o tematyce biblijnej, nie umieszczonych w „kanonie” biblijnym) pojawia się kilku innych Jezusów: Jezus Syrach, Jezus ben Pandira. Nie mówiąc już o tym, że nawet właściwy Jezus według interpretacji R. Steinera traktowany był - na podstawie odbiegających od siebie danych na temat pochodzenia u św. Mateusza i św. Łukasza - jako dwóch różnych, ale powiązanych ze sobą chłopców imieniem Jezus.

Częściowo w związku z takimi tezami pojawiły się sprzeczne wyniki badań Całunu Turyńskiego. W jednym przypadku materiał miał zawierać pyłki z czasów i z ojczyzny Jezusa, a w innym miał pochodzić z okresu „średniowiecza”. W jednym przypadku odcisk na całunie miał być wywołany poprzez wysokoenergetyczne promieniowanie, np. przez nagłe rozpuszczenie, a w innym twierdzono, że ślady krwi świadczą o tym, że Jezus żył jeszcze gdy go zdejmowano z krzyża. Uznanie najnowszego stanu badań prowadzi do wniosku, że całun jest autentyczny, podobnie jak i niezwykła historia powstania obrazu. Może wesprze to ludzi w ich dążeniu do pojęcia realności wydarzeń związanych z Chrystusem przy użyciu ich ziemskiego rozumu (patrz: Uwagi na temat drogi ucznia św. Tomasza w 3 rozdziale: „Nauki przyrodnicze i wiara w Boga”). U Lorber’a za nieprawdziwą uznana została jedynie „trewirska tunika”. Stało się to jednak wyraźnie w celu skierowania poszukiwań wiary ku wnętrzu, a nie uzależniania jej od emocji związanych ze znaleziskami i teoriami dotyczącymi zewnętrznych artefaktów.

Takie badania mogą jednakże zachęcić do badań medytacyjnych. Przy tym zaznacza się, że istnieje coś, co nie pasuje do żadnego istniejącego schematu. Patrz: również Grönbold „Jezus w Indiach – koniec legendy" („Jesus in Indien- das Ende einer Legende") (w języku niemieckim). (...)

Jak już stwierdzono na początku, świadectwa mistyków są często bardziej pomocne, by zbliżyć się do odpowiedzi na pytanie o znaczenie dawnych wydarzeń dla rozwoju współczesnego człowieka, a co za tym idzie również na pytanie o jego charakter. Im więcej ktoś posiada spirytualnych doświadczeń w tym kierunku, tym więcej jest on w stanie zrozumieć. Postrzeganie chrześcijańskich mistyków i osób naznaczonych stygmatami Chrystusa – są bez styczności pomiędzy sobą – częściowo pokrewne. Zawierają one ten czy ów nieznany z Biblii szczegół dotyczący przeżyć Jezusa, w którym wykazują podobieństwa od Franciszka z Asyżu po Ojca Pia i Teresę z Konnersreuth. Wszyscy oni są zgodni co do tego, że ukrzyżowanie i śmierć Chrystusa odcisnęła głębokie i realne piętno na tym świecie, i że niespodziewany lub też nieświadomy kontakt z tym wydarzeniem umożliwia doznanie niewypowiedzianego bólu, ale też i niewyobrażalną siłę pociągającą wszystko w górę, a nie w dół. Egzystencjalnemu, obejmującemu całą istotę, charakterowi ukrzyżowania bliższe jest z pewnością życie takich niezwykłych osób, niż sposób postępowania oparty wyłącznie na intelekcie. W temacie życia i śmierci chodzi na pewno o coś więcej niż o poszczególne warstwy istoty, które należy rozpatrywać łącznie, a w tym przypadku wraz z „przyczynową” płaszczyzną tworzenia zasad i losu. Również ci ludzie, u których mistyczne powiązanie z Bogiem nie jest rozwinięte w tak silnym stopniu, mogą wykorzystać wydarzenia na płaszczyźnie medytacyjnej jako pomost ku rzeczywistości, bez względu na to, na ile jest on niedoskonały. Przez słowa wypowiedziane do ukrzyżowanego wraz z nim zbrodniarza, że wkrótce dostanie się on wraz z nim „do raju”, Chrystus wskazuje, że jest możliwe przebycie jego drogi w krótkim czasie.

Świadome przeniknięcie tych najgłębszych procesów ludzkiej egzystencji, która wiąże się z przygnębieniem, cierpieniem i degeneracją, może się ukazać w formie aktualnej realnej możliwości, obojętnie w jakim zakresie. Chociaż ta możliwość nie jest przypisana ani żadnej konkretnej porze roku, ani geograficznemu położeniu miejsca wydarzeń – wydaje się, że łatwiej jest o to w okresie Wielkanocy. Jest to tak, jakby do tradycyjnego rytmu przemijania i odnawiania związanego z porą roku i z tradycją, Wielkanoc dodawała kolejną „oktawę”.

To, że Jezus nie uznaje już ugody, że fizyczna materia przeciwstawiła duchowi niepokonalne bariery, okazało się już w przypadku Łazarza. Nic oprócz Boga, niezależnie od tego, na ile jest to ociężałe lub też negatywne - nie jest dla niego obowiązujące na zawsze i wszystko może w ostateczności ulegać przekształceniu. Im głębiej lub mniej uświadomione jest to co należy przekształcić, tym trudniej jest z natury rzeczy wpłynąć na to.

Podczas ukrzyżowania zasygnylizowano podobnie jak podczas wydarzeń, które miały miejsce na krótko przed nim – oprócz siły pokonywania także uniwersalną świadomość, jak np. w słowach na krzyżu, które osiągają swój punkt kuliminacyjny w zdaniu „Dokonało się!” Odnośna odczuwalna i wspomagająca „ofiarująca miłość" nie jest jednak wystarczająco wyrażona w starej, niemal prawniczo brzmiącej formule „odkupienia ludzi poprzez ofiarę Chrystusa”. Może ona być traktowana jako próba, by ułatwić zrozumienie tego przez świadomość opartą na zrozumieniu; pierwotnie mogła ona też stanowić dopasowanie do świata pojęć ówczesnych Izraelitów, gdzie chodziło o możliwość ułagodzenia bóstwa przez rytualne (zwierzęce itd.) ofiary – coś, czego Jezus nigdy nie nauczał.

Inne teologie kładące szczególny nacisk np.na to, że Jezus aż do swojej śmierci jest wierny swoim zasadom, również nie wyjaśniają mistycznych doświadczeń w wystarczający dla wszystkich sposób. Dotyczy to również towarzyszących im fizycznych zjawisk takich, jak stygmaty, brak pożywienia itd. Patrz: np. Thurston „Zjawiska cielesne towarzyszące mistyce” („die körperlichen Begleiterscheinungen der Mystik") i Höcht „Od Franciszka do Ojca Pia i teresy Neumann" ("Von Franziskus zu Pater Pio und Therese Neumann), a także następny rozdział.

Rupert Sheldrake, biolog który dzięki swojemu całościowemu sposobowi myślenia zyskał sławę m.in. w nowym ruchu spirytystycznym, rozwinął teorię „pola morfogenetycznego”. Gdy małpy zamieszkałe na wyspie rozwijały jakąś nową umiejętność, małpy tego gatunku przebywające na innych wyspach i nie będące z nimi w kontakcie, wkrótce też zyskiwały tą umiejętność. Musiało istnieć tu nadprzypadkowe pole sił łączące ze sobą zwierzęta tego samego gatunku. Gdy autor zapytał Ruperta Sheldrake’a czy potrafi on wyobrazić sobie, że np. rozwój Jezusa aż do ukrzyżowania lub zmartwychwstania mógłby przy pomocy takiego pola sił być wyświetlony na całą ludzkość, odpowiedział on po pełnym zdumienia zastanowieniu: „tak, ale należałoby tu raczej przyjąć zastosowanie spirytualnego, a nie morfogenetycznego pola sił.”

Również to nie jest dowodem na „istnienie Boga”, ale niektóre nowe prądy naukowe dają już lepsze możliwości zbliżenia się do tych trudno zrozumiałych powiązań niż teologie, które albo dogmatycznie trzymają się starych nauk, albo pomijają po prostu wyjaśnienie niezrozumiałych zagadnień.

Także w przypadku ukrzyżowaniu zaznaczają się podobieństwa, ale nie identyczność, ze starymi rytuałami wtajemniczającymi. Krzyż lub drzewo, na którym powieszono człowieka, można znaleźć m.in. na północy, np. w mitach na temat Odyna, który przez dziewięć dni wisiał na drzewie i doznał w tym czasie doświadczeń wyższego rodzaju. Motyw grobu jako miejsca wtajemniczenia, można znaleźć w kulturze megalitycznej, a także celtyckiej oraz w szczególnie wyraźnej formie, w kulcie piramid starożytnego Egiptu. Piramidy niezależnie od tego czy rzeczywiście były miejscami pochówku – co nie jest udowodnione, ponieważ napisy na ścianach niewiele mówią - czy też nie, były w każdym razie używane jako miejsca kultu, podobnie jak celtyckie pagórki-grobowce. Ponieważ w czasach dzisiejszych wymagałoby to już bardzo wyraźnego ignorowania wielu faktów, nie będziemy się w tym miejscu bliżej zajmować tym zagadnieniem. R. Steiner zauważył, że oba duchowe prądy rozwoju, motyw krzyża i motyw grobu, ponownie zbiegają się u Chrystusa.

Ponowne przeżywanie ukrzyżowania, wzgl. „północy duszy”, „mistycznej śmierci”, przejścia przez opuszczenie wszystkiego, czego człowiek mógłby się kurczowo trzymać, to wszystko co odczuwali znani chrześcijańscy mistycy w tej czy w innej formie, ma też pewne podobieństwo ze szczytowym przeżyciem znanym z Jogi, Nirvikalpa Samadhi lub doświadczeniem pustki „nirwany”. Mistyka chrześcijańska przekazała jednak doświadczenie, że w pustce lub poza nią znów „coś” jest, a mianowicie Chrystus lub Bóg. To, że również idąc indyjską drogą można przekroczyć nirwanę i dostać się do tego, co leży za nią, pokazał Aurobindo. Na chrześcijańskiej drodze może jednak od początku religijnej drogi i bez przerwy występować coś z owej leżącej poza wszystkim pełni, ponieważ istota Chrystusa, która przeszła przez ziemię stanowi tu rodzaj pomostu.

Sprawia to wrażenie spaceru po linie, jeśli ktoś taki, jak Aurobindo jest konfrontowany z siłami, które zalecają mu powiązanie z rozwojem Chrystusa wobec jednoczesnego braku tego podłoża. Nie jest to jednak w żadnym wypadku niemożliwe. Można tu wspomnieć np. przypadek hinduskiego chłopca Sadhu Sundar Singh, który nie wiedział nic o chrześcijaństwie, ale dzięki intensywnym wewnętrznym pytaniom o Boga, doznał nagle Chrystusa i przekazał później te swoje doznania w formie pisemnej. Również w ćwiczeniach z dziedziny hinduizmu i tantry ukazywała się u ludzi, którzy raczej liczyli się z pojawieniem się postaci indyjskich bogów, wizja Chrystusa. „Duch leci tam, dokąd sam chce".

Trudna do zastosowania dla teologii zorientowanej na chrześcijaństwo jako wspólnotę religijną, ale tym bardziej interesująca dla innych kręgów kulturowych może okazać się propozycja R. Steinera, aby widzieć w Chrystusie tę słoneczną istotę, która była bardzo dobrze znana mędrcom z czasów przedchrześcijaństwem. Patrz: rozdział „Na początku było słowo...” w tym tekście i w 3 rozdziale „Stary Testament i religie przedchrześcijańskie”.

Później, przed 2000 lat ucieleśnienie Chrystusa na ziemi, jako miara w punkcie zwrotnym rozwoju świata, biorąc na siebie ten zwrot w rozwoju, a także całą ludzkość i ponownie włączając ją do swojego życia. Stare kulty są po części zdegenerowane, podobnie jak w późniejszym czasie chrześcijaństwo stało się powierzchowne, ale badania w takim kierunku miałyby mimo wszystko znaczenie. Chrystus ukazałby się jako coś, co nie pasuje do często przypisywanej mu roli gwaranta siły konkretnej wspólnoty religijnej - jako istota ucieleśniająca to właśnie odnowione i ogólnie ludzkie, „nowy Adam" z Golgoty.

Teologicznie mowa jest o odpuszczeniu grzechów (Ew. św. Jana 1:29). To jednak, co rzeczywiście można przeżyć, to fakt, że „zbawienie” wymaga jak kiełkująca możliwość „kontynuacji działania”, aby to realnie wyrazić w życiu. To, co można rzeczywiście przeżyć to np. fakt, że przy nastawieniu na kierującą w życiu rolę przekazanego przez Chrystusa, Boga –życie może przebiegać bardziej organicznie, niż wobec nastawienia na zasady wyrównania losu/karmy. Również Chrystus mówi o zapłacie „co do grosza”, ale nie mówi nic o tym, że ma to następować nadal w myśl zasady „oko za oko, ząb za ząb”. Na pierwszym planie stoi nowe zadanie człowieka – to, co jest owocne dla niego i dla jego otoczenia, podejmuje się wychodząc od możliwości i wykorzystuje. Nie poleca się obrachunku z przeszłością jako celu samego w sobie lub jako motywu rozwoju. Można dziś obserwować pomoc „z góry" przy wspólnym wakorzystaniu różnych możliwości ludzi.

Podczas gdy przy tym temacie lektura R. Steinera mogłaby sprawiać wrażenie, że Chrystus zajmował się wyłącznie losem człowieka, a pojedyncza osoba sama musi poradzić sobie ze swoim losem - istnieje jednoznaczne i zrozumiałe doświadczenie wielu chrześcijan, że Chrystus może też w bardzo indywidualny sposób pomóc w radzeniu sobie z trudami własnego losu. Może on doprowadzić do jego przemiany, zamiast do stuprocentowego przeżycia wszystkich planów – ale dzieje się to z uwzględnieniem pozostałej części ludzkości i innych ludzi wokół. Także moc przebaczania między ludźmi jest bardzo realnym doświadczeniem i należy do specyfiki i właśnie do chrześcijaństwa. Wieczna cyrkulacja np. przemocy i reakcji na nią – jest w ten sposób zdewaluowana. Nie jest to jednak nauka zajmująca się wyłącznie uwolnieniem z ziemskich problemów i nieidentyfikacji z nimi – w tym względzie można tu zauważyć podobieństwa do nauk np. Buddy. Jest to, przy założeniu głębokiej koncentracji na tym - siła, która umożliwia rozwiązanie od wewnątrz tych problemów. Nie chodzi tu jednak o wycofywanie się, jak to byłoby możliwe, lecz o czerpanie siły aby pozostać „na świecie” w charakterze „robotnika/robotnicy w winnicy”.

Nawet na tym wymagającym poziomie człowiek nie rozpływa się jak kropla wody w oceanie. Nie opisuje tego jeszcze w sposób wystarczający pojęcie „osierocenia ulatniającej się w postaci tysięcy cząstek osoby”, łącznie z psychicznymi i mentalnymi częściami tak, jak np. w teosferycznym kontekście opisane „ukrzyżowanie” i podobnych treści z zakresu szamanizmu, rezygnujących z zastosowania pojęcia „ukrzyżowanie”, spotykanych w opisach autorstwa Castanedy– co również stanowi realne przeżycia.

Cząstka będąca fragmentem całości, która ponosi odpowiedzialność za wszystko to, co należy do kontekstu istoty zagadnienia, oto także jeszcze w tym stadium bardziej pasujący opis osoby, która „wzięła na siebie krzyż”, i której uprzednie starania zagłębiają się teraz w skomasowanej formie w opanowaniu egzystencjalnego aspektu życia.

Wobec tych wszystkich starań o pełne wykorzystanie wydarzenia i symboliki ukrzyżowania dla celów spirytualnych, nie powinno się przeoczyć tego, że chodzi tu o kilka spraw:

- że Jezus musiał przejść- przez wszystkie stadia ludzkiego bytu, od urodzenia aż po śmierć- i wpłynął na wszystko poprzez swoją nową postawę;
- ukrzyżowanie które, niezależnie od wszystkich innych znaczeń krzyża, było też w ówczesnych realiach sposobem kary i doszło w tym przypadku do skutku dzięki oszukańczym, niezgodnym z prawem i dzięki materialistycznym praktykom jego przeciwników. Stało się tak, jak musiało się stać- i wszelki fetyszyzm krzyża jest tu kompletnie nieuzasadniony. Było to ostanie drgnienie zanikających i uznanych za negatywne nieświadomych sił tamtych czasów, a więc i karykatura ulegającej właśnie przemianom świadomości Jezusa.
Ostateczne, bogate w łaskę oddziaływanie tego wydarzenia nie było zależne od tego brutalnego postępowania przeciwko Niemu i należy na nie także patrzeć w połączeniu ze Zmartwychwstaniem. To jest dzieło Boże.
- Krzyż jako symbol zawiera ówczesny kontekst, nawet jeśli w późniejszym czasie stał się on symbolem ofiarnej miłości, w którym to znaczeniu można można go również dzisiaj skutecznie stosować– jako przeciwstawieństwo obojętności, nienawiści itd.
- Neutralną wizją zachodzących we wnętrzu Jezusa procesów niezależnych od czasu, byłyby ostatnie słowa Jezusa na krzyżu, „na twoje ręce składam mojego ducha”, a także grób, który w przeciwieństwie do starszych interpretacji nie stanowi wyodrębnionego „stopnia”, lecz spójną całość- wraz z ukrzyżowaniem. Sens śmierci Jezusa nie leży w samej śmierci jako takiej, lecz w przezwyciężeniu programów śmierci w człowieku.

Fakt, że „ostatnie rzeczy w życiu Jezusa” tak dokładnie omówiono w tym piśmie ma związek z tym, że zostały one duchowo pojęte w jeszcze mniejszym stopniu niż poprzedzające je, łatwiejsze do zrozumienia wydarzenia. W związku z tym powstały na ich temat bardzo mylące teorie, które jeszcze bardziej bardziej wymagają prób ich wyjaśnienia i w ten oto sposób prowadzą do bezpośredniego lepszego ich zrozumienia. Nie należy natomiast rozumieć mylnie śmierci jako najważniejszego wydarzenia w bycie Jezusa tak, jak to czynią określone kierunki teologiczne, gdzie krzyż zdaje się być centrum wszystkich rzeczy.

Tradycyjna teologia rozpoznała, podobnie jak pierwsi uczniowie Chrystusa po Ukrzyżowaniu i Zmartwychwstaniu, że znaczna liczba tekstów ze Starego Testamentu łącznie ze szczegółami może być odczytana jako aluzje do późniejszych historii cierpienia (pasji) Jezusa i ich zbawiennej zmiany. (Łuk 24:27; Psalm 22; Psalm 40:7ff.; Psalm 69:22; Iz 52:13-14 i 53; Za 12:10 i 13:1; Mdr 2:10-20; i inne). Ale również w przekazie z lat nauk Jezusa znaleziono liczne podobieństwa do Ukrzyżowania i Zmartwychwstania, które częściowo później są nieco gorzej rozpoznawalne i dlatego nie mogą zostać wyjaśnione jako późniejsze uzupełnienie. Poza tym grecki filozof Platon już przed narodzinami Chrystusa przewidział, że jego idealne wyobrażenie w pełni sprawiedliwego w tym świecie spełni się podczas ukrzyżowania (w Państwie II). Nie da się nie zauważyć, że to wydarzenie wywarło znaczny wpływ również na Rzymian (np. Mk 15:38). Mimo wyraźnie zarysowanego znaczenia tej drogi poświęcenia w ogólnym kontekście biblijnym niektórzy krytyczni teolodzy nie byli w stanie go zinterpretować. Już we wczesnym Chrześcijaństwie różne grupy podążały ścieżkami, na których znaleźli się ludzie z ich kręgów lub które do nich przemawiały - co skutkowało różnymi priorytetami.

Pytanie:
Czy chcę prosić* Boga, żeby pomógł mi przy przezwyciężeniu odwiecznych duchowych problemów, takich jak wiek, choroba i śmierć?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Problem pustego grobu, „zstąpienia do piekieł" i „wniebowstąpienia".

Można by zająć się tu jeszcze innymi pytaniami dotyczącymi ukrzyżowania. Chodzi tu np. o pytanie o pusty grób Jezusa – Ewangelia św. Jana 19, 38 oraz 20, 10. Wspomniano już, że nie wchodzi tu w rachubę wyleczenie żywej osoby za pomocą ziół. Nikodemus stosował również substancje służące jednoznacznie do balsamowania i mumifikowania. To, że prosta kradzież zwłok i pogrzebanie ich gdzie indziej, także nie wchodzi w tym przypadku dla ograniczonego materialnego punktu widzenia w rachubę – zostanie ukazane na podstawie znalezisk dotyczących „zmartwychwstania”, które są omawiane w kolejnym rozdziale. Następujące problemy można poruszyć zadając mniej popularne pytania:

Można by np. zająć się pytaniem o to, co w ogóle dzieje się z człowiekiem podczas jego śmierci i po niej, oraz czy istnieją przy tym jakieś różnice. Zastanawiano się nad tym już bardzo często, także w oparciu o filozoficzne spekulacje, przy pomocy badań parapsychologicznych, humanistycznej i transpersonalnej psychologii, a także doświadczeń klinicznych i indywidualnych. (Np. Elisabeth Kübler-Ross,...)

Praktycznie wszystkie religie wychodzą w końcu z założenia, że człowiek nie żyje dalej wyłącznie poprzez swoje „potomstwo” lub spuściznę kulturalną, lecz że egzystuje on nadal jako jednostka w sferze duchowej. Również kulty przodków i ludy pierwotne nie są wyłącznie nastawione na „dalsze życie” poprzez potomstwo, lecz wychodzą z reguły od dalszej egzystencji przodków, a nawet od ich ewentualnej namacalnej obecności w kultowym, bądź ziemskim życiu potomków. Nawet tam, gdzie przyjęto założenie, że człowiek może przejść do innej formy życia, np. kamieni i innych, uznawano także z reguły dalszą egzystencję w formie istoty duchowej. Nowsze religie podkreślają także dalszą egzystencję. Widzą one ją jeszcze wyraźniej na wyższej płaszczyźnie bytu niż psychicznej i mówią częściowo o możliwościach nawiązania kontaktu między tymi płaszczyznami egzystencji, ale również o ich problematyce. W celu wstąpienia do wyższej sfery rozwinięto po części wyszukane ceremonie. Patrz: np. „ Tybetańska księga zmarłych" (das „Tibetanische Totenbuch"), którą zajmował się B.C.G. Jung. Na temat problematyki reinkarnacji przedstawiono już wiele różnych doświadczeń i wyobrażeń.
Chrześcijanie są zgodni z innymi religiami o tyle, że istnieje kontynuacja po śmierci. Na temat szczegółów egzystowały już we wczesnym chrześcijaństwie różne odmienne wersje – np. na temat „praegzystencji” duszy przed zapłodnieniem lub na temat reinkarnacji.... . Jest dzisiaj kilku teologów, którzy nie wierzą już nawet w dalsze życie po śmierci lub w „życie wieczne” możliwe dzięki Chrystusowi*. Dopasowali się oni do poziomu badań z dziedziny nauk przyrodniczych itd., który pochodzi w istocie z 19 wieku i już od dawna jest nieaktualny. Do doświadczeń praktycznych prowadzi raczej ciągłe pytanie człowieka o to „ co kryje się poza (za zewnętrzną powłoką świata) ?”
*Życie wieczne w sensie chrześcijańskim, jako obietnica dla „sprawiedliwych” (np. Mt. 25,46) względnie dla tych, którzy naśladują Jezusa (np. Łk. 18,29-30), i dla tych, którzy wierzą w Chrystusa (J. 3) ma niekoniecznie znaczenie tylko donoszące się do życia „po drugiej stronie”. Z tego, co się w nas z Chrystusem upodobniło „do nieba”, przemienia się także życie w „przyszłym świecie”, które jest wymienione w takich miejscach w Biblii.

W dziedzinie medycyny istnieją nie tylko sprawozdania osób będących pod wpływem narkotyków lub po śmierci klinicznej, które powróciły i opowiedziały o swoich przeżyciach na innych płaszczyznach świadomości, lecz również te czy inne badania naukowe na ten temat, że np. w momencie śmierci następowała zawsze utrata wagi o 21g. W antropozofii i teozofii mówiono by o oddzieleniu od ciała fizycznego – naszego „ja” lub duchowej „istoty” i „ciała astralnego lub emocjonalnego” łącznie z „ciałem eterycznym bądź energetycznym” oraz ciałem-fantomem, po czym następuje dalsze stadium wycofania się na emocjonalną, a później na mentalną płaszczyznę – stale z wyższym „ja” ponad tym.

Szczególnie na temat samobójców istnieją sprawozdania medialne i z pogranicza nauki donoszące, że pozostawali oni dłuższy czas powiązani ze swoim ziemskim otoczeniem. Ich nieprzyjemne wspomnienia nie były w żadnym wypadku wymazane tak, jakby sobie tego życzyli. Obecny poziom wiedzy mógłby w znacznym stopniu przyczynić się do zajęcia się w ciągu swojego życia trwałymi wartościami we własnym wnętrzu, co np. zawsze sugerowała Biblia. Ten, kto żył w przeważającej części destruktywnie, egoistycznie i chciwie, zyska dzięki takiemu obciężeniu problemy i będzie żałował, że zmarnował swoje szanse. Ten natomiast, kto obchodził się z ludźmi oględnie i nauczył się doceniać wszechświat jako część siebie samego oraz był gotów nieść pomoc, ten będzie miał w oparciu o ten jaśniejszy charakter szansę na zyskanie lepszych doświadczeń.

Można by zadać tu również dalsze pytanie o to, w jaki sposób człowiek obchodzi się z wieloma zapisanymi w różnych warstwach swojej istoty, także w swoim fizycznym ciele, umiejętnościami, doświadczeniami i substancjami oraz jak wyglądają różnice dotyczące tych zagadnień. Również na ten temat można znaleźć odpowiednie zapiski w literaturze, np. proboszcz Roesermueller (Pfarrer Roesermüller).Wskazują one na mniej lub bardziej wyraźne „zabieranie ze sobą” tego co istotne z wszystkich płaszczyzn swojej istoty, a także na ewentualne wybieranie pochówku w ziemi, a nie poprzez spalenie ze względu na ów wspomniany proces. Była tam nawet mowa o nieoczekiwanym zaniknięciu substancji w grobie.

Poza tym istnieją od wielu stuleci aż po czasy dzisiejsze, sprawdzone przez kościół sprawozdania o „zwłokach nie ulegających rozkładowi“, np. do dnia dzisiejszego Bernadety Soubirius w Lourdes. Istnieją też sprawozdania o „pustych grobach”. W takich przypadkach można było często stwierdzić, że owi ludzie prowadzili bardzo pobożne życie.

Najwyraźniej nie pomyślano początkowo o analogii z pustym grobem Jezusa i to podobieństwo pojawiło się dopiero później w morzu wielu publikacji ezoterycznych. Można by tu wymienić jeszcze wiele innych dziwnych wydarzeń, z których ani nie wszystkie udaje się skontrolować, ani też zbiorowo uzanać za niepoważne i wykluczyć. Pewne jest natomiast, że materia fizyczna kryje w sobie jeszcze wiele tajemnic. Badania naukowe z dziedziny chemii i fizyki dodatkowo zachwiały wizją rzekomo relatywnie niezmiennych atomów w ciele, co można tu jedynie napomknąć na marginesie, ponieważ trzeba by poświęcić temu zagadnieniu osobny rozdział.

Poza tym należałoby wspomnieć o apokryfach, wczesnochrześcijańskich zapiskach traktowanych przez kościół nie jako „heretyckie“, ale też nie jako stuprocentowo prawidłowe i nie włączonych z tego powodu do Biblii. Część tzw. „Ewangelii św. Nikodema" opisuje „zstąpienie Jezusa do piekła“ po jego śmierci i jego wpływ wywarty na – zapewne emocjonalne – oczyszczanie przechodzących je istot. W dalszej części opisano jego spotkanie z postaciami np. ze Starego Testamentu – będącymi „ponad tym” i zapewne w sensie duchowym - przebywającymi w raju. Z jednej strony tego typu wyobrażenia są zrozumiałe, ale z drugiej mogą one stanowić prawdziwe wizje, które z kolei mogą być w części bezpośrednim obrazem, ale z drugiej strony symbolem.

Grób jako obraz ostatniego odcinka drogi Chrystusa symbolizuje ostatnie przeobrażenie, przesiękniętego duchem już za życia - ciała Jezusa z jednej strony, a stosownych procesów zachodzących w oderwanej od świadomości cielesnej - duchowej istotcie z drugiej. Zapowiada się tu powstanie stanowiącego znów jedną spójną całość „Nowego Adama". Symboliczne jest również, że zgodnie z pewnymi tradycjami, „Adam i Ewa” mieli być pochowani w tej okolicy Golgoty („Wzgórze czaszek").

Nie do końca przeanalizowano też znaczenie relacji w Ewangelii św. Jana 20, 11-18, w myśl której Maria z Magdali, zwana Marią Magdaleną miała jako pierwsza odkryć pusty grób i rozpoznać Chrystusa w stadium przejściowym *. W duchowym kontekście zdaje się ona symbolizować tu rolę Ewy. -*”nie zatrzymuj mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca.” Jest to różnica w stosunku do późniejszego objawienia się Zmartwychwstałego, gdy np. św. Tomaszowi jednoznacznie pozwala się dotknąć. Wydawało się, że umarłe ciało zostało w inny sposób ożywione przez ducha, ale przekazy nie mówią absolutnie nic na temat Jezusa jako wyleczonego rannego i reakcje Marii Magdaleny w żadnym wypadku nie wskazują na to, że te zmiany były następstwem wielu ran i strupów, które bardzo zwracałyby uwagę. Również obie ziołowe substancje zastosowane przez św. Nikodema, były na podstawie swojego składu jednoznacznie przeznaczone do balsamowania ciał umarłych i popularne w tamtych czasach. To, co tu się wydarzyło nie pasuje ani do schematu życia i śmierci w klasycznym sensie, ani też do wspomnianych wyżej doświadczeń z ich pogranicza. To także ma wielkie znaczenie dla przyszłości, patrz: „Objawienie św. Jana".

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Zmartwychwstanie.

Pusty grób i zmartwychwstanie Chrystusa stanowią dla wielu ludzi maksymalne wyzwanie dla ich świadomości – np. Ewangelia św. Jana 20, 11 oraz 21. Zapisane w ich świadomości doświadczenie, że ludzie muszą umrzeć i zrozumiała tendencja do ignorowania rzeczy niewyjaśnionych, a także przestarzałe, ale w szkołach ciągle jeszcze nauczane jednoznacznie materialne sposoby myślenia na temat życia, są kilkoma z podstawowych przyczyn takiego stanu rzeczy.

Mimo to, właśnie w kręgach częściowo bardzo materialnie myślących interpretatorów kontekstu historyczno-krytycznego pojawiają się głosy mówiące, że relacje na temat zmartwychwstania należą do najlepiej udowodnionych relacji prachrześcijańskich – udokumentowanych nawet w większym stopniu niż wszystkie inne przekazy o życiu Jezusa. Chodzi tu o relacje, które udowadniają pojawienie się Chrystusa w różnych miejscach w nowej, nie zawsze od razu jednoznacznie rozpoznawanej postaci i dysponującego nowymi cechami, będącego jednak mimo wszystko istotą spoglądającą na wszystkich fizycznymi oczami.

Właściwie musiałoby wynikać z tego ustosunkowanie się do biblijnego opisu zakładającego realne procesy przemian zachodzące w – już w za życia uduchowionych – zwłokach Jezusa, bądź też w jego „pośmiertnym” ciele (tzw. „duchy” są z reguły niewidzialne). Rozpadające się w trakcie ludzkiego rozwoju stany świadomości mogłyby utracić swoje rozdzielenie, a „rozdzielenie" jest dosłownym znaczeniem słowa „grzech”. Było to również rozdzielenie człowieka od Boga, jego początku. W ten sposób można by było ponownie włączyć „to to na dole", a więc ciało do pozostałych aspektów istoty Chrystusa. Patrz: poprzedni rozdział: „i grób był pusty”.

„'W ciągu 3 dni zbuduję tę świątynię na nowo’. On jednak mówił o świątynii swojego ciała” – po zakładanym również dla innych zmarłych – wstąpieniu istoty na inne poziomy wzgl. do tajników duszy (patrz: ostatni rozdział) mogłoby - ponieważ wobec braku dzielących właściwości wszystko byłoby posłuszne tym tajnikom - zaczynać się tam ponowne budowanie poszczególnych warstw osobowości, łącznie z ponownym tworzeniem fizycznego ciała.

Zgodnie też z doktryną antropozoficzną (R.Steinera) ciało zmartwychwstałego Chrystusa jest stwarzane na nowo, jako „Nowy Adam" – 1. Kor 15, 45-47 i od tego czasu obecne, jako jedna z możliwości rozwoju wszystkich ludzi (tzw. fizyczne „ciało eteryczne”). Również w kręgach teozofów (A. Bailey) zmartwychwstanie traktuje się jako stworzenie od nowa. Niezależnie od tego, na ile niedokładny może być teozoficzny punkt widzenia – teologowie chrześcijańscy muszą sobie zadać pytanie, dlaczego oni sami nie rozwijają takich lub jeszcze bardziej prawidłowych interpretacji, które odpowiadałyby przynajmniej dzisiejszemu szerokiemu wykształceniu ogólnemu. Zwłoka niektórych teologów w braniu serio zmartwychwstania w ogóle w jakiejkolwiek formie, nie spełnia nawet tego kryterium dobrego wykształcenia ogólnego.

Należy tu jeszcze nadmienić, że „zmartwychwstałe ciało“ przynależne realnie do danej istoty nie może być bez zastrzeżeń stawiane na równi z fikcyjnym ciałem (Mayavirupa), znanym z literatury ezoterycznej, w której to postaci niektórzy mistrzowie podobno mogą ukazywać się tak, jak poprzez suknię.W każdym razie wspólne dla obu jest założenie, że widoczne jest panowanie ducha nad materią.

Również niejasno sformułowane, przez niektórych, teorie o „ciałach świetlnych” można widzieć w tym kontekście. Przy tym chodzi tu m.in. o to, co powstaje gdy wyższe sfery istoty ludzkiej uwidaczniają się w formie fizycznej. W ten sposób powstaje pomost, dzięki któremu człowiek może nie rezygnując z ciała dostać się do rzeczywistości stojących ponad aspektem fizycznym, zwanym po hebrajsku "Merkabah". Wiele podstaw dla takich teorii stworzył Prof. J. J. Hurtak/ USA: „Klucze Enoch" („Die Schlüssel der Enoch") oraz „Synoptyczne Ewangelie" („Die synoptischen Evangelien". Zentrum d. Einheit Schweibenalb, CH-3855 Brienz.) Rozwinął się trudny do ogarnięcia z organizacyjnego punktu widzenia ruch, który ma na celu udzielenie pomocy w tej przejściowej fazie na różne sposoby, przy użyciu „pracy ze światłem” i stosując siły spirytulne. Tym większa jest pokusa by sądzić, że ta czy inna nowa technika ćwiczeń, wyłącznie zastosowana, przyniesie wreszcie oczekiwane rezultaty – a więc „postęp”. W rzeczywistości jednak do postępu w dziedzinie spirytualnej należy zawsze całościowy rozwój, a więc także np. dojrzewanie charakteru. Patrz: następny rozdział.

Wyobrażenia na temat reinkarnacji zawarte w różnych religiach w tej czy w innej formie, tzn. ponowne wcielanie się duszy w nowe ciało, stanowiłyby głębszą, mniej doskonałą „oktawę” nowego toku zmartwychwstania i nie byłyby mu równe. Nauki na temat praegzystencji duszy przed zapłodnieniem i nauki o reinkarnacji były, według Ruffinusa nawet bardzo rozpowszechnione również we wczesnym chrześcijaństwie. Interesujące jest jednak to, że w późniejszym czasie nie przykładano już do tego szczególnej wagi. Nie należy przypisywać tego stanu rzeczy jedynie okoliczności koncentrowania się ludzi przez pewien czas bardziej na życiu ziemskim ale też, jak pisze R. Steiner, nie wyłącznie dążeniom żądnych władzy papieży do większego uzależnienia ludzi dzięki ograniczeniu do jednego życia, jak przypuszczają inni autorzy spirytualni. Można by znaleźć na ten temat jeszcze inne wymowne zjawiska. Najważniejsze jest osadzenie motywu zmartwychwstania w człowieku. Nawet jeśli w praktyce przyjdzie na to jeszcze poczekać, reinkarnacja zyskałaby dzięki temu charakter wyprzedzonego w końcu przez Chrystusa procesu. Zmartwychwstały Chrystus nie musiał znów wcielać w ludzką postać, aby ukazać się ponownie ludziom. Na podstawie krytyki nauk o reinkarnacji ze strony wielu, chociaż nie wszystkich, ugrupowań chrześcijańskich można więc zauważyć, że teorie sztywnych „duchowo-mechanicznych” praw losu, śmierci i reinkarnacji, przynajmniej rozpatrywane jako cel sam w sobie, nie przeczą temu co przeżył Chrystus. Nie znaczy to jednak, że nie istniała nigdy możliwość, lub że nie było nigdy reinkarnacji. Wielu wcześniejszych i dzisiejszych tak zwanych „przeżyć reinkarnacyjnych", nawet jeśli nie wszystkie owe przeżycia muszą polegać na rzeczywistej reinkarnacji, lecz czasem na określonych innych faktorach, nie można jednak pozbyć się na drodze dyskusji. Jedynie właśnie na płaszczyźnie chrześcijańskiej pojawiają się, tam gdzie się z nimi można spotkać, jako przypadki szczególne tak, jak np. w przypadku Jana Chrzciciela. Zamiast, że przejął on funkcję Eliasza tak, jak najczęściej to się wyjaśnia, Jezus powiedział po prostu „oto on”. Byłaby to jednak szczególna rola ponownie zesłanej istoty – by pomóc ludziom, a nie naturalna kolej rzeczy w normalnym cyklu obrotu koła narodzin. Dalej, w aspekcie mistyki chrześcijańskiej, a także tam, gdzie potwierdza się reinkarnację jako fakt (jak np. u Lober’a), wszędzie tam podkreśla się często większe znaczenie nowych transcendentalnych dróg szkolenia. Niesamowicie dużo można dziś nauczyć się w życiu ludzkim. Reinkarnacja służąca normalnemu udoskonalaniu/dalszemu rozwojowi, ewentualnie w połączeniu z nowymi zadaniami w stosunku do otoczenia, nie musiałaby już w każdym razie mieć dawnego automatycznego charakteru tam, gdzie występuje. Owe dawne wyobrażenia mogą być powodem tego, że nauki reinkarnacyjne wydawały się być z punktu widzenia chrześcijan szczególnie podejrzane. Do tego doszło jeszcze, że Bóg i Chrystus nie były uwzględniane w naukach reinkarnacyjnych innego pochodzenia. Nie znaczy to jednak, że z rzeczowego punktu widzenia jest dopuszczalne, by chrześcijanie z góry traktowali wszystkie występujące dziś w przeważającej części w innych religiach fenomeny, jako nieważne. Cielesno-duchowo-mentalna natura człowieka jest u swej podstawy wszędzie taka sama i dlatego wszyscy mogą nauczyć się czegoś w oparciu o porównania – nie zacierając różnic i nie wyrównując wszytkiego.

Na temat działania mechanicznych waobrażeń na temat karmy i reinkarnacji pisano już w rozdziale „Ukrzyżowanie“.

U wybitnych osobistości można dziś zauważyć, że ledwie są one dorosłe, stają się bardzo niepodobne do swoich biologicznych rodziców. Czasem wydaje się, jakby swoją dzisiejszą cielesną postać zaczerpnęły z innej lub wręcz wcześniejszej kultury, niż ma to miejsce w rzeczywistości. Mogłoby wiązać się to z większym wobec starożytności znaczeniem duchowej istoty w stosunku do powiązań dziedzicznych i powiązania z przodkami. R. Steiner wspomina tu o związku z działalnością Chrystusa.

Mimo tego fenomenu nie ma powodu, by widzieć w działalności Chrystusa jednostronne wyeksponowanie aspektu duchowo-mentalnego, lecz raczej impuls mający na celu wysubtelnienie obu tych zakresów i ponowne połączenie ich ze sobą. Duch, dusza i ciało powinny wzajemnie pasować do siebie (co niestety nie zawsze można w dzisiejszych czasach odnaleźć). Chodzi o to, że na drogę do zmartwychwstania nie wkracza się jedynie poprzez tzw.„bezcielesną” duchową pracę jak też nie tylko przez nią można tą drogę zrozumieć, lecz przez to, że co cielesne stanie się duchowym oraz duchowe tym, co cielesne - droga ta zaczyna się dopiero poza sferą jakichkolwiek jednostronnych intelektualnych rozważań. Por. np. Łk. 24:36-43.
Ideologia zaniknięcia różnorodności ludów itd. oraz stopienia się ich w jednolitą ludzkość jest podobnie daleka od tego impulsu, jak i ideologia jednej rasy panów dyskryminującej wszystkie pozostałe. Istnieją części i całość, co być może brzmi jak coś oczywistego, lecz w dzisiejszych czasach nic nie jest samo przez się zrozumiałe i wszystko należy świadomie wypracować.

Mottem Chrystusa jest: "Spójrz ja odnawiam wszystkie rzeczy". Nawet jeśli w końcu kieruje się on rdzeniem indywidualności, w którym człowiek „nie jest Żydem ani Grekiem...” lecz człowiekiem, nie ma tu on na myśli jedynie jednolitej ludzkiej świadomości nadrzędnej Chodzi tu raczej o myśl, którą Bóg uzewnętrznia lub realizuje poprzez każdą indywidualną istotę ludzką. Wychodząc od swojej indywidualności człowiek może tworzyć nowe wspólnoty, nie wywodzące się z dawnych powiązań rodzinnych, stanowych itd. Pod zewnętrzną powłoką tych nowych związków mogą jednak znajdować się również te „stare”, które przekształciły się ze starych nieświadomych przymusów – w nowe związki powstałe na bazie świadomego wyboru.

W związku z uwagami na temat odzdziaływania na całą ludzkość przy pomocy pól siły, o czym wspomniano w rozdziale dotyczącym ukrzyżowania, należałoby zastanowić się tu nad tym, że po tym jak Chrystus musiał już przejść przez te wszystkie stadia, są one łącznie i jednocześnie „obecne”. Nawet jeśli te poczynania Chrystusa i ich kolejność są w tym zawarte – „naśladowanie ukrzyżowania” to już coś innego wobec tego, że niejako „prześwieca” tu już impuls zmartwychwstania. Nie jest oczywiste, że nawet w jak najbardziej poważnym naśladowaniu musi nastąpić fizyczna śmierć, zanim może zadziałać „siła zmartwychwstania”. Na innej podstawie R. Steiner uważał, że wydarzenie Wielkanocy oddziaływuje dzisiaj jako jedność. Inne diagnozy takie, jak „eteryzacja krwi" dołączyły jeszcze do tego.
Także to, czego "następcy Jezusa Chrystusa" dokonali wspólnie z nim, ma dzisiaj znaczenie.

W tym kontekście jest interesujące, że istnieją nowe dążenia, które nie podzielają już, tak jak Chrystus, ogólnego założenia oczywistej i przymusowej umieralności ludzkiego ciała.

Indyjski filozof i Jog Aurobindo pracował po przejściu przez doświadczenie nirwany, w podobnym kierunku i próbował „sprowadzić supramentalne, a więc pozamentalne siły do życia ziemskiego”. Jego spirytualna towarzyszka drogi „matka” Mira Alfassa potrafiła dzięki temu przenikać zaopatrzone w pamięć sfery fizycznego ciała, np. komórki mające do czynienia ze starymi programami odpowiedzialnymi za śmierć. Traktowała ona to jednocześnie jako "obróbkę ciała ludzkości”.

W inny sposób Rudolf Steiner mówił o nowo powstałych wyższych członkach istot wzgl. „ciałach w obszarach znajdujących się poza rozumem, który umożliwiałyby wtedy kompletne i kierowne siłą woli, kolejne przekształcania eterycznych sił żywotnych i fizycznych sfer istoty. Te wyższe członki istot nazywa on: „samym duchem, duchem życia, człowiekiem duchowym”. Można by mieć u niego wrażenie, że ta przepowiednia zakłada przeprowadzenie tego dopiero w odległej przyszłości. Porównanie jednak z teraźniejszym rozwojem ukazuje, że może to być również już teraz, przynajmniej w części, aktualne.

W ezoterycznym buddyźmie również wspominano te wyższe „ciała”, przynajmniej jako możliwość dla istoty Buddy - „Dharmakaya, Sambhogyakaya, Nirmanakaya". Wprawdzie nie można dopatrzyć się w tych różnych kierunkach żadnych jednolitych wyobrażeń na temat celów, metod ani wyników, ale to co tu wyraźnie widać to fakt, że różni ludzie zupełnie niezależnie od siebie zajmują się tą samą płaszczyzną pracy, tak że tym bardziej można ją traktować jako realną.

Należałoby tu może dodać jeszcze jedno doświadczenie z naszego stulecia: Carl Welkisch, "W ogniu ducha Boga" („Im Geistfeuer Gottes").Jako niezwykle wrażliwy cieleśnie mistyk czuł on, utwierdzony w tym zadaniu przez wizje, że można teraz przekształcić przez Boga również materię cielesną i że jest on narzędziem dzięki któremu można tego dokonać.

Ponieważ jednak często zdarza się, że ludzie dysponujący nadzwyczajnymi „ przydzielonymi od góry zadaniami” mogliby sądzić np., że są jedynymi, podczas gdy boży podział zadań kieruje się bardziej skomplikowanymi przesłankami – dlatego łatwiej jest czasem traktować ich jako „pomylonych". Kto zna się na przeżyciach mistycznych, ten może jednak zorientować się, że owe przeżycia niezależnie od możliwego subjektywnego zabarwienia, mają znaczenie realne.

„Immortality", nieśmiertelność głoszona jest przez nowe specjalne grupy spirytystyczno-terapeutyczne szczególnie w USA. „Wyobrażenia na temat śmiertelności” próbuje się usuwać przy pomocy terapii. Poza tym usiłuje się doprowadzić przez techniki oddychania jak np. Rebirthing – do przezwyciężenia szoku porodowego,a przez zdrowe odżywianie i.in. do realnego przedłużenia życia i do jego zmiany w kierunku pozytywnym. Nawet jeśli w tych kręgach Chrystus pojawia się raczej tylko na marginesie, to jednak chrześcijanie tacy, ajk np. mormonka Annalee Skarin , która pisała o własnych doświadczeniach dotyczących de- i rematerializacji ciała w kontekście jej powiązania z Bogiem - są tam bardzo dobrze znani.

Inni, z dziedziny medycznej, przeprowadzaą badania metod hormonalnych mające prowadzić do pewnego odmłodzenia. Ten rozwój zawiera pewne sensowne elementy. Nie należy ich zbiorowo podejrzewać o manię wielkości.

Należy jednak zastanowić się nad tym, że w sensie Chrystusa chodzi o całą istotę ludzką, a nie jedynie o kult ciała traktujący życie fizyczne jako najwyższą i wyizolowaną wartość. Nie chodzi mu też o odizolowane ożywienie komórek, lecz o uzdrowienie ciała jako całości, a więc łącznie z organami, komórkami itd., dotyczące również spirytualnych sfer człowieka. Chrystusowi chodzi również o wolność życia, a nie o jego przymus. Nie powinno to być zbiorowo podporządkowane tym dążeniom, lecz chodzi tu o wspomnienie o nich jako o ewentualnych źródłach niebezpieczeństw podczas tej wędrówki po linie.

Siła zmartwychwstania przeżyta z Chrystusem, który zrealizował ją całościowo i w widoczny sposób, zdaje się przedstawiać właściwy „ferment” harmonijnego rozwoju w tym kierunku. Wiele z tego, co on podał jako zarodek, jeszcze nie jest w pełni wykorzystane. Dlatego też powoływanie się w tej kwestii na niego ma swój głęboki sens.

„Zmartwychwstanie" jest jednak nie tylko spirytualnym doświadczeniem. Może ono odnowić trwale wszystko w życiu. Jedna z mniej znanych grup nowego objawienia, a moanowicie „Centrum światła Betania” („Lichtzentrum Bethanien") w szwajcarskim Sigriswil, w swoim czasopiśmie „Lichtbote” („Zwiastun światła”) utworzyła w odniesieniu do tej trwałej odnowy pojęcie „zmartwychwstałe życie”. Po „wąskiej bramie” krzyża przychodzi pełnia. Jezus podkreślał, że jego droga definiuje się dopiero przez czyny. Postępy na osobistej drodze „naśladowania Chrystusa” same mogą tylko w pewnym stopniu przyczynić się do zrozumienia tego prowadzącego jeszcze dalej kroku. Jak już widzieliśmy, ani nie jest to droga monotonna, ani też równomiernie stopniowana w górę i kończąca się na szczycie. Ukazuje się ona zainteresowanemu jako prowadzona przez Boga budowa obszernego budynku, w którym każdy nowy kamień położony jest na poprzednim. Kamienie symbolizują zdolności w bycie człowieka, które przetrwają jego zbudowane na zewnątrz budynki. Tak, jak człowiek pierwotny został zupełnie stworzony według objawień różnych Pism świętych, tak może on po swojej wędrówce poprzez wolne zabawy lub dramaty świata niedoskonałości powoli ponownie „stać się doskonałym jak Ojciec w niebie”, obiecuje Chrystus ludziom. Nie dotyczy to jedynie najprostszych kroków na drodze, ale nawet stadium zmartwychwstania – nie ustalił on żadnych granic, a już w ogóle nie uznał on określonej w danym przypadku ludzkiej zdolności rozumienia za miarę. Sam ustalił nową miarę, patrz: słowa „ja jestem...” w Ewangeliach: „Ja jestem chlebem życia”, „Ja jestem światłem....”, „Ja jestem drzwiami”, „Ja jestem dobrym pasterzem” oraz również „Ja jestem zamartwychwstaniem i życiem”, kto we mnie wierzy „będzie żył (wiecznie), nawet jeśli umrze” tzn. nie przed ogólnym „Sądem Ostatecznym”, jak twierdzę określone kierunki chrześcijańskie. „Ja jestem drogą, prawdą i życiem”; „Ja jestem krzewem winnym, a mój Ojciec ogrodnikiem w winnicy...wy jesteście szczepem winnym...; „...ja jestem królem, przyszedłem na świat by dawać świadectwo prawdzie.”. Chrystus jest tym właściwym JA JESTEM w człowieku, w odróżnieniu od egoistycznego ja na co dzień.

Żydzi wierzyli w Zmartwychwstanie lub Wskrzeszenie, ale tylko pod koniec czasów. W tradycyjnej teologii chrześcijańskiej Zmartwychwstanie postrzegane jest jako nowa możliwość umocnienia wiary w Chrystusa, jednak bez konieczności pracowania nad zrozumieniem wychodzącym ponad Wieczerzę Pańską. W obrębie nowoczesnych, krytycznych przemyśleń teologicznych można to postrzegać jako postęp (w obliczu raczej materialistycznego kierunku teologii, która ciężko wyobrażalne rzeczy chciałaby prosto wytłumaczyć), że Zmartwychwstanie jest ujmowane jako "metafora" = w przenośnym, zbliżonym do przypowieści sensie. (Hans Kessler, dzieło zbiorowe "Auferstehung der Toten"). Niektórzy mogą potrzebować takiego przybliżenia do rzeczy ciężko wyobrażalnych; ale niekoniecznie ci, którzy są w stanie od razu uwierzyć w Zmartwychwstanie jako rzeczywistość wewnętrzną oraz zewnętrzną. Ta wiara prostych Chrześcijan pod pewnymi względami odpowiada bardziej dzisiejszemu stanowi badań i rozpoznań w wielu dziedzinach, tak jak został on ujęty w naszych analizach. Postrzeganie wszystkiego tylko "metaforycznie" ma, zgodnie z naszymi analizami, jedynie działanie duchowej odbudowy; działanie uzdrawiające, które obecnie może obejmować również ciało, może w ten sposób zostać opóźnione lub zmniejszone.

Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie cytat z Ewangelii św. Jana 20. Dwukrotne ukazanie się Zmartwychwstałego.

Pytanie:
Czy chcę razem z Bogiem dochodzić tego, jak moc Zmartwychwstania może dziś stać się owocna?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

„Wniebowstąpienie“.

Uwaga wstępna: w języku angielskim pojęcia „wniebowstąpienie“ i „wzniesienie się“ są identyczne: Ascension. „Wzniesienie się” jest słowem stosowanym dziś przez nowoczesne kierunki spirytualne wzgl. przez „robotników światła”, ma jednak raczej związek z poprzednim rozdziałem, zmartwychwstaniem; patrz: tam.

O ile Jezus Chrystus rozpoczyna od 40 dni samotności na pustynii, poprzedzających bezpośrednio początek jego działalności jako nauczyciel, o tyle swoją widoczną działalność na ziemi zaczyna 40 dni po Wielkanocy, w których ukazał się ludziom w najróżniejszych, oddalonych od siebie miejscach.

Po ostatnim posiłku i rozmowie „wyprowadził ich daleko, aż do Betanii, wzniósł ręce i pobłogosławił ich. I stało się skoro ich pobłogosławił, że zniknął i wzniósł się do nieba” – Ewangelia św. Łukasza 24 i Ewangelia św. Marka 16. „...widocznie został podniesiony i pochłonęła go chmura, z dala od ich oczu... Stali przy nich dwaj mężczyźni w białych szatach, którzy także rzekli’...Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście go wstępującego do nieba’ .” (Dzieje Apostolskie 1). Widocznie uczniowie bardzo wyraźnie rozróżniali pomiędzy tymi 40 dniami, w których Chrystus nagle pojawił się wśród nich i ponownie zniknął, a czasem po tym wydarzeniu, gdy czuli się zebrani w jego duchu, ale jednak bez jego osobistej obecności.

Chrystus zapowiedział, że idzie do Ojca. Dopiero po wniebowstąpieniu mówi, że siedzi po „prawicy Ojca”, a więc na jednym poziomie z Bogiem poza osiągalnygo także przez człowieka „tamtego świata”. Tu zaznacza się punkt, w którym Chrystus działa uniwersalnie wraz z Bogiem. Bóg jest: „jestem tym kim jestem"; on jest wszechmocnym, a jednak także wyzwalającym punktem wyjścia wszystkich sił i istot, a jednak także dla siebie jest on poza pomieszczeniem, ale również obecny. Jest on wieczną, a także ukrytą w każdym czasie rzeczywistością. Nie znaczy to, że Chrystus rozpłynął się w niczym, lecz raczej jest on teraz wszędzie obecny. Również tego połączenia pomiędzy człowiekiem i Bogiem poprzez ukierunkowanie na Chrystusa można było doświadczyć w życiu – „Módlcie się do Ojca w moim imieniu” (Ewangelia św. Jana 15 oraz 16). Jest to też niezależne od danych wyobrażeń na temat wydarzeń przed 2000 lat rzeczywistością w swoje własnej formie.

Uczniowie są teraz postrzegani jako apostołowie, którzy są na ziemi dla Chrystusa. Chrystus uwidacznia się w nich i poprzez nich jeszcze silniej. Byłoby niewłaściwe, by oceniać ten stan tylko z zewnętrznego punktu widzenia tak, jakby nic się nie wydarzyło poza tym, że nie było już nauczyciela i oni sami musieli kontynuować tę sprawę. Jeśli uwzględni się tu ewentualnie samodzielną rolę wniebowstąpienia, można ją będzie opisać jako uniwersalizację działania Chrystusa. Obrazem tego mógłby być hologram, gdzie każdy jego fragment zawiera ponownie cały obraz. Uwaga na marginesie: to porównanie nie ma być aluzją do owego światopoglądu holograficznego, w myśl którego człowiek jest i tak od razu Bogiem i nie musi się wysilać aby stać się równym mu. Jest to zresztą wyobrażenie spokrewnione z wizją wybawienia, która zapomina, że zbawienie jest jak zarodek i można je osiągnąć dopiero przez podjęcie decyzji i naśladowanie.

Do własnego stosunku ludzi wzajemnie pomiędzy sobą dochodzi jeszcze stosunek do Boga. W gruncie rzeczy właśnie wraz z wniebowstąpieniem należałoby przypieczętować jako impuls dla uczniów i w ogóle dla wszystkich to, co podczas życia Jezusa stanowiło możliwość – i tak przykładowo wspomniano w rozdziale o chrzcie w Jordanie wskazano na możliwość przybrania przez Chrystusa postaci w człowieku. Tzn. to co wprowadził lub wypracował Chrystus ma teraz jeszcze większy wpływ na ludzkość w porównaniu do tego, co wypracował jakiś człowiek. Jest to ugruntowane w Bogu, a nie jedynie w polu „morfogenetycznym” – patrz: rozdział „Ukrzyżowanie”. Inaczej można by to w przybliżeniu wyrazić następująco: „Bóg pociąga przez to wszystko za sobą”.

Św. Paweł jest dzisiaj znany często z paru tradycyjnych braków. Pomijając to, że są one przeceniane w oparciu o jednostronną interpretację, jego wizjonerskie przeżycia należy widzieć jako prawdziwe. Mógł on dzięki nim na własny sposób przekonać się o tym, co wspomina też Ewangelia św. Jana i.in., a mianowicie, że znaczenie Chrystusa wybiegało poza jego rolę dla świata żydowskiego, że raczej ów świat żydowski został wybrany, aby stać się w ogóle dla uniwersalnego Chrystusa punktem wyjścia dla jego daru dla ludzkości. Ze zrozumiałych względów była to pierwsza dyskusja prowadzona przez uczniów.

Wypowiedzi kościelne skłaniają się ku temu, by stawiać na równi kościół i „Ciało Chrystusa“ nawet, jeśli pozostała część ludzkości w końcu też jest do tego zaliczona. Antropozoficzne wypowiedzi widzą wyraźniej ludzkość jako Ciało Chrystusa. Teozoficzne kierunki, które nie wzrosły wyłącznie na podstawach chrześcijańskich, widzą częściowo również znaczenie Chrystusa dla całej ludzkości nawet, jeśli widzą go one prawie wyłącznie w roli nauczyciela.

Współczesne chrześcijańskie grupy nowego objawienia, a w szczególności „Uniwersalne życie” sprowadzają dziś rolę Chrystusa do nieludzkiej istoty żyjącej – aż po taką konsekwencję, że dalszy los ziemi odebrany zostanie ludziom. Ci jednak, którzy nie są w pierwszej linii częścią problemu, lecz raczej częścią rozwiązania będą pełnić z pewnością swoją rolę, jak to wspomniano w kazaniu na górze.

Gdzie ktoś rzeczywiście uczyni coś „w Chrystusie”, uczyni to także dla Chrystusa i odpowiednio dla świata.

Kto jednak rzeczywiście pragnie połączyć się z Chrystusem i jego kierunkiem, którego ludzie nie mogą dowolnie zmienić, ten nie byłby po prostu zdolny do stworzenia wielu teorii, sposobów wypowiedzi i czynów, które w tych wszystkich stuleciach były ze strony kościoła na porządku dziennym. Do Chrystusa nie można w myśl świadectwa mistyki świadomie, a już w ogóle nieświadomie „podłączyć się” i wykorzystać go dla przeciwnych mu dążeń.

Skąd więc kościoły brały siłę dla wojen, prześladowań i nienawiści – do tego jeszcze w służbie świeckiej władzy – nad tym można samemu zastanowić się na podstawie ich terminologii. W myśl znanej dobrze w kręgach spirytualnych zasady, światło może wprawdzie powodować cień, ale uczynić się narzędziem cienia tak, jak to już często miało miejsce w przeszłości, zamiast przyczynić się poprzez pracę nad samym sobą i nad innymi do jego zwalczenia, to kpina wobec chrześcijańskich zasad.

Bądź co bądź w nowszych świadectwach jak np. Końcowym dokumencie zgromadzenia ekumenicznego „Pokój i sprawiedliwość dla całego wszechświata” („Frieden in Gerechtigkeit für die ganze Schöpfung") 1989, można zauważyć próbę analizy. Tłumaczenie można nabyć w EKD Hannover.

Także „wniebowstąpienie“ może zyskać znaczenie w ramach podążania za Chrystusem. Różokrzyżowcy np. przeżywali w wizjach i snach owo zstąpienie na nich chmury z nieba. Jedokrotne lub wielokrotne przeżycie tego rodzaju nie znaczy jednak, że ów człowiek zrealizował już to stadium w życiu – podobnie jak w innych stadiach, znaczy to po prostu, że ta cecha zaczęła silniej się w nim rozwijać.

„Wniebowstąpienie”, którego głębsze zrozumienie wymaga niejednej umiejętności nabytej w ramach spirytualnego rozwoju, nie należy mylić z „transportem w górę przy pomocy UFO” (niezidentyfikowanych objektów latających). W przypadku dawniejszych przekazanych metodach „zabrania” biblijnych proroków również nie jest to, uwzględniając inne, spirytualne metody, specjalnie prawdopodobne (patrz: rozdział „Zmartwychwstanie”). Nie należy jednak wobec ogromnej ilości międzynarodowych materiałów ilustrujących „UFO” przeczyć temu, że „UFO” jako sposób ukazywania się częściowo pozaziemskich astronautów* może istnieć naprawdę i że można wobec tego wyjść od tego, że różne legendy z przeszłości mogą odnosić się do podobnych zjawisk natury pozytywnej i negatywnej oraz że mogą one również w przyszłości odgrywać pewną rolę. Podejmowana przez odpowiednie kręgi próba, by każdy szkic na skale przedstawiający koła itp.identyfikować ze statkami kosmicznymi jest jednak dalece przesadna i wywodzi się ze zbytniego zorientowania na naszą techniczno-materialistyczną cywilizację. Nawet jeśli ludzkość potrzebuje różnego rodzaju boskiej pomocy, w ostatecznym rezultacie sama musi dokonać decydującego przełomu. Dzięki postępowi w bycie, czynach i świadomości, ludzie na ziemi mogą przeżyć, a także odnaleźć i wypełnić swoje zadanie. Żaden, również własny dorobek nie może zastąpić dorastania do kolejnych sfer świadomości. To dążenie, które doprowadziło np. do powstania promu kosmicznego Challenger i jego ostrzegającego wypadku, zdaje się być zewnętrznym, odwracającym uwagę odbiciem tego, co jest naprawdę potrzebne.
* Uwaga: w tym temacie ze strony Kościoła wielokrotnie odpowiednio wypowiedział się np. teolog Monsignore Corrado Balducci (Watykan). Poza tym często zakładano w tym miejscu ze strony Kościoła jedynie psychiczny lub socjologiczny fenomen. W oficjalnej gazecie Watykanu "Osservatore Romano" w maju 2008 pisano bądź co bądź: "Wszechświat składa się z miliardów galaktyk, z czego każda składa się z setek miliardów gwiazd. Jak można wykluczyć, że nigdzie indziej nie istnieje życie? Nie możemy wyznaczać granic stwórczej wolności Boga. Gdy razem z Franciszkiem z Asyżu postrzegamy stworzenia ziemskie jak brata i siostrę, czy nie powinniśmy mówić też o pozaziemskim bracie? Pozostałe inteligentne istoty żyją prawdopodobnie wciąż w harmonii ze swoim Stwórcą." 

Nie należy jednak przy tym przeoczyć tego, że potrzebne są również techniczne opracowania np. zmierzające do zastąpienia wrogiej życiu energii atomowej i niektórych innych rodzajów promieniowania elektromagnetycznego, technologii genów i innych technologii. Nawet to jednak musi wyjść od innego ducha. Jeśli ma miejsce owo wspomniane wrastanie w bardziej złożone sfery świadomości w sensie Chrystusa, wtedy musiałoby to jednak być wrastanie organiczne, a nie znowu techniczna manipulacja. „Uzdrowienia" nie można wymusić przy pomocy żadnej spirytualnej „techniki”. Z ćwiczeń wszelkiego rodzaju należy, gdy spełnią już swoją rolę, zrezygnować. Jedynie to, co stało się częścią nas samych liczy się w końcowym rezultacie. Zupełnie niemożliwe jest pasywne i częściowo podświadome „konsumowanie” Boga przy pomocy problematycznych elektronicznych „Brain-Machines", będących w rzeczywistości urządzeniami służącymi do manipulowania mózgu.

Chrystus został nam w pierwszej linii przekazany w jego specjalnej roli. Należy jednak pomyśleć także o manifestacjach na innych płaszczyznach i w innych obszarach komosu: „The Urantia Book"/ USA. Jego niewątpliwego zadania na bardzo gęstej fizycznie ziemi nie będziemy tu jednak poddawać w wątpliwość. Dalej patrz: książki „Analekta” 1 i 2. „Analekta” jest do kupienia z reszty nakładu u mgr. Aloisa Thurner’a, Staudach 103, A-8230 Hartberg, Austria.

Teolodzy rozpatrywali przyjęcie Jezusa w "chmurze" razem z ustępami ze Starego Testamentu (2.Mojż 13:21 i 40:34). Późniejszą radość uczniów Chrystusa analizowali na podstawie wyraźnie doświadczonego nowego rodzaju obecności Chrystusa - jedni jako coś bardzo realnego, inni jako coś subiektywnego.

Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie cytat z Ewangelii św. Łukasza 24 z komentarzami : Wniebowstąpienie.

Pytanie:
Czy obecne lub nadchodzące znaczenie Wniebowstąpienia jest dla mnie kwestią, która mnie dotyczy w kontakcie z Bogiem?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Pięćdziesiątnica.

Przed ukrzyżowaniem Jezus zapowiedział, że przez jego odejście do Ojca - od Ojca wyjdzie Duch Święty, „pocieszyciel” i „duch prawdy”- Ewangelia św. Jana 14, 15, 16.

Około dziesięć dni po wniebowstąpieniu pierwotna gmina zgromadziła się na modlitwę w Jerozolimie. „Nagle dał się słyszeć szum z nieba, jakby uderzenie gwałtownego wichru i napełnił cały dom...Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić obcymi językami...” – Dzieje Apostolskie 2. Takimi słowami nikt nie opisuje zwykłego poczucia spełnienia po modlitwie. Bardziej już możemy znaleźć oddźwięk tego u gmin zielonoświątkowców i kwakrów. Pierwsze wydarzenie pięćdziesiątnicy dołącza się jako widoczny fenomen do tego, co zostało tu opisane w rozdziale poświęconym wniebowstąpieniu – rozszerzenia skuteczności Chrystusa na uczniów i ich otoczenie. Na drodze „zesłania” Ducha Prawdy znów daje się zauważyć coś, co ma związek ze wspólnym działaniem Boga i Chrystusa. Pod tym względem można widzieć pierwszą pięćdziesiątnicę jako pierwszy znak rozpoczynającego się „powrotu Chrystusa”, a przynajmniej jego zbliżania się. Także z tego punktu widzenia należy oczekiwać, że zawarty w proroctwach „powrót Chrystusa” jest pomyślany jeszcze w innym sensie, a mianowicie jako ucieleśnienie w postaci człowieka.

Uwaga: „Pocieszyciela" wzgl. „Ducha Prawdy" nie można, ściśle biorąc, stawiać na równi z „Duchem Świętym” lub z żeńskim „Duchem Świętym”, patrz: „Zofia”.

„Duch Prawdy" pojawia się jak część samego Chrystusa, która przypomina o wspólnocie z nim i o jego słowach oraz umożliwia uczniom kontynuację jego dzieła na ziemi. Stąd nie jest w gruncie rzeczy poważne, jeśli traktuje się pytania religijne i filozoficzne tylko w aspekcie historii literackiej recepcji i pochodzenia mentalnego. Na ten temat bardzo wiele już napisano. Działają tu inne czynniki, również w człowieku i o ich wytropienie chodzi w tym piśmie w pierwszm rzędzie.

Dziedzictwo Boga-Stwórcy, ojca w postaci ludzkiej, o ile „.....został zrodzony z Boga" – Ewangelia św. Jana 1 – jest ogólnie oferowane w celu świadomego uduchowienia w życiu Jezusa, a teraz, od momentu wydarzenia pięćdziesiątnicy, dziedzictwo Chrystusa może być uchwycone nawet przez tych, którzy pozostali na ziemi i są gotowi je przyjąć.

Ducha Świętego jako „żeńską, matczyną” spirytualno-inteligentną cecha i energię bożą można było znaleźć na różnych poziomach i ukazywał się on w różnych formach już przed ziemskim życiem Jezusa zarówno poza człowiekiem, jak i w swoim inspirującym oddziaływaniu na niego.

Istnieją powiązania z „niebiańską manną“ (Księga Wyjścia, Księga Powtórzonego prawa, Księga liczb, psalmy, Księga Nehemiasza, Księga Jozuego, św. Jan., List do Hebrajczyków, Objawienie).

Nie jest jednak zupełnie niewłaściwe, jeśli pojęcia takie jak „Duch Prawdy“ i Duch Święty utożsamiamy z doświadczeniami praktycznymi, jak to często ma miejsce. Coraz częściej zdarza się, że siły Boga działają wspólnie i w końcu jako jedność. Podobnie jak i człowiek, który pierwotnie został „stworzony na podobieństwo boże”, może poczynić doświadczenia związane ze zróżnicowaniem świadomości i późniejszym ponownym zintegrowaniem jej istoty.

Dzięki temu wspólne życie ludzi na ziemi może dopiero rzeczywiście ukazać się w sposób, którego na dzień dzisiejszy jeszcze nie można w pełni ogarnąć tak, jak to tu w końcu zostanie przedstawione w związku z Apokalipsą św. Jana. Nie zakładamy przy tym, że ową przyszłość można dopasować do naszych wyobrażeń na obecnym ich poziomie.

„Duch Święty” nie jest po prostu duchem, tchnieniem życia lub żywotną siłą. Może warto by prześledzić jego stopniowe pojawianie się na drodze Chrystusa. Wspomina się go w związku z poczęciem Maryji, a więc przynajmniej w sensie współdziałania w odniesieniu do jednego pojedyńczego wydarzenia.

Można go znaleźć w tym miejscu, gdzie obecny osobiście Chrystus w zmartwychwstałym ciele „tchnie” na uczniów i mówi: ”weźmijcie Ducha Świętego" (Ewangelia św. Jana 20, 22) – który tu więc działa poprzez niego. Oczyszczenie ich spostrzegawczości lub, w głębszym sensie, ich sumienia można potraktować jako warunek odpowiedzialności, która zostanie im przekazana, bądź uświadomiona im: „przebaczać grzechy albo nie (nic nie czynić)". To sumienie, widziane także przez mistyków takich jak J. Lorber, jako działanie Ducha Świętego, nie jest ową mieszaniną biograficznie uwarunkowanych obaw, co często mylnie bierze się za sumienie, za którym jednak schowana jest część prawdziwego sumienia. Sumienie w najczystszej formie jest świadomym wewnętrznym prowadzeniem poszczególnego człowieka.

W pierwszym wydarzeniu pięćdziesiątnicy Duch Święty działa już bezosobowo, wprost „kosmicznie”, a jednak w wieloraki sposób zgodnie z różnymi możliwościami zastosowania przenikniętych tym lub zgodnych z wieloma warunkami zainteresowanych lub świata, by trafić w słabe punkty, zlikwidować je przez konieczność spojrzenia na nie i coraz lepsze rozpoznanie istotnych prawd i różnic oto są cechy charakteryzujące świadomość, która zdaje się być kierowana przez Ducha Świętego. Tam, gdzie w mniejszym stopniu chodzi o usunięcie czegoś zagmatwanego, ta sama siła jawi się jako coś kreatywnie twórczego, kształcąc wspólnotę i udoskonalając – prowadzącego do Boga.

Także dziewiętnasty wiek ze swoimi różnymi ruchami wskrzeszania i nowego objawienia, podobnie jak dwudziesty wiek, pozwala przy dokładniejszym przyjrzeniu się, zauważyć coraz to nowsze pchnięcia ze strony Ducha Świętego i skutki ich działania. W ogóle zaznacza się to, że impulsy chrześcijańskie i Duch Święty nawiązują już od dawna do tej płaszczyzny, którą zajmowała się Apokalipsa św. Jana, skłaniająca się do rozwoju w całości.

W tych fragmentach Dziejów Apostolskich uczniom towarzyszy zawsze Maryja i inne kobiety wzgl. uczennice „połączone w modlitwie i w błaganiach”. Rola kobiet – obojętnie czy mówiących tak, jak u św. Pawła, czy też milczących, musiała być tu z różnych względów nieodzowna. Były one np. uczuciowo bardziej wyczulone nawet na słabe impulsy i potrafiły z pewnością wnieść je do otoczenia w sposób werbalny lub niewerbalny. Także dzisiaj w zgromadzeniach różnego rodzaju, można zaobserwować różnicę wtedy, gdy uczestnikami są nie tylko mężczyźni ale i kobiety. Tam gdzie już nie chodzi o męską potrzebę zaimponowania, impreza może przebiegać w sposób bardziej inspirujący i rozpalający, zakładając także wewnętrzne zaangażowanie w wydarzenie. W dziedzinach związanych z antropozofią i różokrzyżowcami – Maryja, Matka Boża, jest nawet traktowana jako właściwe źródło, w oparciu o które mogli działać uczniowie i Duch Święty.

Możemy tu również natknąć się na tajemnicę „Zofii”, „mądrości” Starego Testamentu, żeńskiej formy wyrażania bożej siły. W obrębie kościoła ortodoksyjnego wielokrotnie inedtyfikowano Maryję z Zofią. Zofiolog i wizjoner Solowjoff traktował ją jako – tak jak to zakładano wobec Chrystusa - zbliżającą się dopiero w naszych czasach w swoim kosmicznym wymiarze istotę (tak, jak to zakłada się również w stosunku do Chrystusa, np. Steiner’a „eteryczny powrót Chrystusa” („ätherische Wiederkunft Christi") ok. 1900, itp.). Tak, jak Jezusa i Maryję przeżywamy w mniejszym wymiarze, tak najwidoczniej „kosmicznego Chrystusa” i Zofię jako Matkę Niebiańską możemy przeżywać w większym wymiarze. Patrz też: Hildegunde Wöller "Ein Traum von Christus" („Marzenie o Chrystusie"). To powiązanie może także być tak wyrażone: macierzyńska cecha Boga uczestniczy w tym, że stworzenie może wzrastać ku Bogu, jak Bóg ze swojej strony wychodzi mu naprzeciw.

Nastawione feministycznie kobiety-teologowie wskazują na to, że Duch Święty znaczył w ówczesnym języku właściwie „(żeński) Duch Święty”. Maryję lub Zofię można by ewentualnie traktować jako sposób wyrażania, w który włącza się Duch Święty i którego postać przybiera tak, jak np. symbol gołębia.

Ale również w najróżniejszych dążeniach stowarzyszeń kobiet na zachodzie i na wschodzie można odnaleźć „Zofiologię”, patrz: Dr. Susanne Schaup w protokóle akademii ewangelickiej Bad Boll na temat obrad „New Age 3: Sophia". W podobny sposób można znaleźć „Chrystusowość" nie tylko w nowych dążeniach chrześcijańskich na całym świecie w modelowych projektach takich, jak „Uniwersalne Życie” lub w próbach odnowy w kościołach, lecz także w innych świeckich ruchach. Komentarz Nowego Testamentu: „Duch wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha.” (Ewangelia św. Jana 3).

To, co nadchodzi ma w każdym razie charakter męsko-żeński i nie jest już ani patriarchalne, ani też matriarchalne.

Podczas, gdy coś z działania Chrystusa jest w każdym człowieku, jak wyjaśniono w poprzednich rozdziałach, może to teraz prowadzić do umocnienia z zewnętrz poprzez Chrystusa i Ducha Świętego, a także przez jego słowa, ale nie tylko przez nie.

Kultura rycerzy Graala wychodziła, w inny sposób, z założenia, że z działania Chrystusa przed dwoma tysiącami lat na ziemi coś pozostało,czego ludzie mogliby szukać i co mogliby znaleźć – „Graala". Ta legenda opowiadała o tym, że krew Jezusa, która kapała z krzyża na ziemię, została zebrana do kielicha. Joseph von Animathia i jego towarzysze uratowali ten kielich przewożąc go do Francji lub do Anglii i zbierali się wciąż przed tym „cudownym Graalem" na modlitwie i w celu uzyskania inspiracji. Patrz: np. R. de Boron „Historia świętego Graala“ („Die Geschichte des Heiligen Gral"), napisana ok 1200roku. Chociaż u podstaw legendy może też leżeć zewnętrzna rzeczywistość, zwraca uwagę, że złota czara Graala z kielichem na górze, zwężeniem w środku i rozszerzeniem lub otwarciem na dole – symbolizuje człowieka*. Chodzi tu o człowieka, który ze swojego środka wzgl. serca otwiera się w górę dla Ducha Świętego i w dół dla zbawienia ziemi, a więc „zbawionego człowieka”, na którego „czeka stworzenie” (List do Rzymian 8, 18-28). W szerszym zakresie można ją też traktować jako symbol otwartej w kierunku Boga ziemi. Wokół tego prądu gromadzili się częściowo nieco oddaleni od spraw tego świata katarzy czyli: kacerzy, albigensi, minezengerzy i trubadurzy. Wiele milionów takich ezoterycznych chrześcijan wytępiło papiestwo jako heretyków (kacerów). Głębsze znaczenie Graala nie jest jeszcze w pełni wykorzystane w tej innej legendzie, w której rzekomi biologiczni potomkowie Jezusa w rodach królewskich mieli sami być Graalem.*

Ewangelia św. Jana 4: „...Wierz mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca....Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy tu prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w duchu i prawdzie, a takich to czcicieli chce mieć Ojciec. Bóg jest duchem; potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali mu cześć w Duchu i prawdzie." Takie pewne siebie, wolne zachowanie kierunków duchowego chrześcijaństwa, instytucje mogłyby znieść jedynie wtedy, gdyby miały dość odwagi, by odnowić się na bazie wolnych chrześcijan. Ponieważ jednak owe kierunki spirytualnego chrześcijaństwa zostały tak zdziesiątkowane, że nawet treść ich nauk można jedynie z wielkim trudem próbować rekonstruować, w końcu kościół sam pozbawił się tej substancji we własnej spirytualnej tradycji, którą to dzisiaj powoli rozpoznaje jako próżnię. Po tym, gdy wiele również wątpliwych ofert z innych kultur próbowało wypełnić tę próżnię - kościoły wszczęły również poszukiwania zaginionej chrześcijańskiej parktyki spirytualnej.

Znany opat Joachim di Fiore (ok. 1100) mówił o „Erze Ojca” – „Erze Religii” opartej na prawach Starego Testamentu, a także o „Erze Syna” opartej na pośrednictwie kościoła i przepowiedział trzecią erę: „Erę Ducha Świętego” – tytuł książki wydanej przez wydawnictwo Turmverlag - , w której w samych ludziach zacieśni się ich indywidualny kontakt z Bogiem. Także elementy tej przepowiedni, której znaczenie można tym lepiej docenić im dłużej ona egzystuje, wpłynęły bezpośrednio lub pośrednio na różne poglądy, od Lutra po Hitlera, gdzie zostały źle zrozumiane, bądź też wręcz ich nadużyto. Takie dewiacje opierają się przeważnie na jakimś sensownym prawzorze.

Należałoby w tym miejscu wspomnieć o rozróżnieniu pomiędzy spirytualnością Ducha Świętego i praktykami spirytystycznymi. „Wypełnienie Duchem Świętym”, a w przypadku idealnym świadome wchłonięcie Ducha Świętego, jest możliwe na drodze prowadzącej przez wnętrze człowieka. Nie mają tu miejsca ani hipnoza, ani ekstatyczne stany transu i „opętanie” przez duchy zmarłych z zaświatów, ani też ich „zaklinanie”. Ani dla zainteresowanych ludzi, ani dla innych w tych kręgach nie jest to wyczerpujące doświadczenie tak, jak na seansie spirytystycznym. Nie zawęża się tu świadomości, lecz raczej się ją rozszerza. Dzięki temu mogą się pojawić nadzwyczajne spostrzeżenia w otoczeniu, ale jeśli już do tego dojdzie, wtedy są one w pełni świadome i następują bez utraty pamięci.

Sposób oddziaływania Ducha Świętego mógłby się łączyć zarówno z medytacyjnym spokojem, którego prawie zawsze brakuje w zachodnich kościołach, albo z próbą osiągnięcia tego samego na przeciwstawnej drodze, tzn poprzez lepszą komunikację, podobnie jak to rozwinięto na zachodzie, wzgl. w Ameryce. Jeśli połączono by ze sobą spokój i komunikację, bądź ich treści – co byłoby szczególnie szansą dla mentalności w środku Europy – wówczas można by wyraźnie rozpoznać to, czego chciał Chrystus lub Duch Święty. Jest on często ucieleśnieniem czegoś trzeciego spoza wschodnich i zachodnich ekstremów. Ma to jednak miejsce tylko wtedy, jeśli dążenia nie mają charakteru egoistycznego, tzn. mają podłoże etyczne. Chrystusa można sobie wyobrazić jedynie na bazie dobrze pojętej skromności, etyki i sensu, który nadał on światu w znaczeniu historii świętości.

Ducha Świętego nie można rozpatrywać w całkowitym oderwaniu od Chrystusa lub jego intencji. Chrystus przypisywał Duchowi Świętemu właściwość „przypominania uczniom wszystkiego, co ja im powiedziałem”. Ponadto powiedział on: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale nie zdołacie jeszcze tegounieść. Jeśli jednak nadejdzie ten, którego znacie jako Ducha Prawdy – poprowadzi on was ku wszelkiej prawdzie.”

Obojętnie co zostanie wyjaśnione w kierunku prawdy, wszystko to mogłoby połączyć się z Duchem Świętym w całość owych sił, które pragną uratować ziemię.

W naukach Chrystusa widać człowieka wraz z jego subiektywnym podejściem, ale nie ma tam tego bezgranicznego relatywizowania, które w myśl pewnych współczesnych teorii filozoficznych, nie dopuszczałoby już żadnych objektywnych prawd.

* Na ten temat na niemieckiej i angielskiej stronie znajduje się symboliczny szkic świętego Graala.

Pytanie:
Co Bóg pomógł mi już we mnie rozwinąć i co dostanę dzisiaj od Boga?

Wróć do spisu treści tej strony.

 

Wizerunek Jezusa.

Temu kto pragnie lepiej wyobrazić sobie jak wyglądał Jezus, polecić można na zakończenie Ewangelii ten opis, który można by traktować jako najprawdziwszy, chociaż nie istnieje żaden portret, który byłby zaakceptowany przez wszystkich:

Tak zwany jedyny prawdziwy "Portret naszego Zbawiciela", do nabycia w wydawnictwie Lorber-Verlag. Według przekazów wykonano go na rozkaz cesarza Tyberiusza uwieczniając w oparciu o pewien portret na smaragdzie i przekazano ze skarbca w Konstantynopolu przez tureckiego sułtana – papieżowi Innocentemu VIII w celu wykupu jego brata. Wiąże się z nim opis autorstwa Publiusa Lentulusa, który był w owym czasie naczelnikiem miasta Judei, dokonany dla senatu i ludu rzymskiego:

„Pojawił się w tych dniach wielce szacowny mąż imieniem Jezus Chrystus, który jeszcze do teraz żyje pośród nas i który uznany jest przez pogan za proroka prawdy, lecz jego uczniowie nazywają go Synem Bożym. Wskrzesza on z umarłych i uzdrawia z wszelkiego rodzaju chorób. Jest to mężczyzna średniego wzrostu , o postawnej sylwetce i wielce szacownym wyglądzie tak, że ci, którzy go widzą, muszą go zarówno kochać jak i bać. Jego włosy mają barwę zupełnie dojrzałych orzechów laskowych i są do uszu prawie gładkie, a poniżej lekko kręcone i opadające na ramiona na sposób orientalny i jak u mieszkańców Nazaret, z przedziałkiem na środku. Jego czoło jest odkryte i gładkie, twarz bez plam i zmarszczek, piękna, lekko czerwonej barwy. Nos i usta są tak uformowane, że nie można im nic zarzucić. Broda nie jest gęsta, pasująca kolorystycznie do włosów i niezbyt długa. Jego oczy są koloru ciemnoniebieskiego, czyste i żywe. Ciało dobrze uformowane i prężne, a dłonie i ramiona proporconalne. W krytyce jest on straszny, w napominaniu uprzejmy i miły, w mowie umiarkowany, mądry i skromny, w połączeniu z godnością. Nikt nie może sobie przypomnieć, aby kiedykolwiek się śmiał, lecz wielu widziało go płaczącego. Jest to mąż przewyższający ludzi swoją specyficzną urodą.”

Portret jest załączony w niemieckim tekście do wydrukowania – za pozwoleniem wydawnictwa z roku 1992.
 Odnośnie odbicia ciała Jezusa na Całunie Turyńskim patrz inny nasz rozdział „Ukrzyżowanie i złożenie do grobu”. Poza tym od 1979 jest badana naukowo przez prof. dr Heinricha Pfeiffera i siostrę Blandinę Paschalis Schlömer „Chusta z Manoppello”. W odróżnieniu od Całunu Turyńskiego na niej znajduje się tylko twarz, jednak z otwartymi oczami: http://voltosanto.com . Także przyczyny powstania jej na tej chuście są ciężkie lub nawet niemożliwe do wyjaśnienia naukowo: Bisior jest np. materiałem nie przyjmującym farby. Rozmiary twarzy na obu całunach identycznie się pokrywają. Por. J. 20 5-7. Te obrazy odcisnęły decydujące piętno na artystycznych przedstawieniach Jezusa w pierwszych wiekach. Na zawiniętej byłej chuście twarz od przodu z włosami wygląda owalnie, są także podobieństwa z drugim obrazem, wymienionym wyżej, który pokazuje żyjącego Jezusa z boku.

 

Wróć do spisu treści tej strony.

Do następnej części: Objawienia św. Jana (12 rozdziałów) i rozdział końcowy.   /   Do trzeciej części: 11 rodziałów dotyczących różnych tematów i życiowych problemów.   /   Do 4. części: Stary Testament, i wkład w dialog z innymi religiami.

E-mail ways-of-christ.com : Proszę, w miarę możliwości, pisać po angielsku lub niemiecku. W przeciwnym razie prosimy o formułowanie krótkich zdań i informację o tym, w jakim języku napisano tekst.

Do witryny.

 

Wskazówka na temat praw i innych języków.

Inne strony internetowe można znaleźć pod http://www.Christuswege.net  (po niemiecku) i http://www.ways-of-christ.net (po angielsku). Inne języki patrz: Homepage. Niemiecki i angielski tekst internetowy jest na bieżąco aktualizowany i zawiera również stronę "Zmiany", a także inne strony dodatkowe. Wolno drukować tekst internetowy i przekazywać dalej jego kopie w formie nie zmienionej pod względem treści. Tłumaczenia na inne języki nie zawsze są sprawdzone.

Zastosowane cytaty z Biblii i uwagi – opracowane na nowo na bazie różnych tłumaczeń – są uzupełnieniem odpowiednich rozdziałów głównego tekstu.
Takie charakterystyczne fragmenty nie zastępują jednak w pełni towarzyszącego studiowania lub medytacji pełnych rozdziałów Ewangelii lub fragmentów Objawienia. Doradzamy w tym celu zastosowanie Biblii lub Nowego Testamentu.