– Wie - met Jezus als norm en hulp - vanuit de eigen onvolkomenheden op zoek is naar meer toekomstmogelijkheden (vgl. de pagina "...Ethiek": geen schade berokkenen maar helpen...), zou zich wellicht eerst van de eigen karaktergebreken, van gemaakte fouten en misstappen bewust moeten worden, in plaats van alle stemmingen, problemen en schade op anderen af te schuiven (vgl. Mt 7:1 Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt; 2 want met het oordeel, waarmede gij oordeelt, zult gij geoordeeld worden,en met de maat, waarmede gij meet, zal u gemeten worden. 3 Wat ziet gij de splinter in het oog van uw broeder, maar de balk in uw eigen oog bemerkt gij niet?...). 
Iets dergelijks wordt, zodra het mogelijk is, en met zoveel innerlijke rust als dat kan (vgl. ons Hoofdstuk uit de hoofdtekst "De stilte in de woestijn") en zo nauwgezet als bij een te voltooien 'product', innerlijk of op papier genoteerd en doorzocht of het kan worden verbeterd, en ook wordt het resultaat waargenomen. D.w.z. eigen inzet wordt geëist: daarbij mag het om daarop betrekking hebbende gebeden gaan, en er zou hulp kunnen komen overeenkomstig het geloof; toch zal dit bij ernstiger en daarom bij op de totaliteit gerichte praktijk ook met correcties in de instellingen en in het denken, met meer waakzaamheid voor negatieve gevoelens en uiteindelijk ook met veranderingen van het gedrag samen verlopen. Het geheel verloopt eenvoudiger, hoe meer fijne delen van hetgeen dagelijks wordt gezien op zo'n manier wordt aanschouwd en dan apart via het gebed aan God wordt doorgegeven.......(Vgl. het hoofdstuk "De Hl. bezieling, en gezichtspunten m.b.t. emoties".)
Vooral diep gewortelde gewoontes zijn moeilijk te veranderen, omdat ze in een onbewust vlak van de persoonlijkheid zijn verankerd. Daarvoor is op de weg vaak al veel ervaring in inzicht van onder- of onbewuste oorsprong nodig (toch kan het ook onmiddellijk lukken, zoals ook bij rokers , die van de ene minuut op de andere besluiten voor altijd op te houden met het roken. Vgl. het Hoofdstuk "De transfiguratie van Christus").
Dit "toekijken en bewust met behulp van gebed verwerken" zou op zich al een spirituele weg zijn, die ver kan gaan, en iemand het hele leven kan begeleiden; die echter ook bij een overeenkomstige intensieve praktijk al op korte termijn voor belangrijke vooruitgang kan zorgen. "Diepere lagen" van de nog in het reine te brengen zaken moeten misschien nog worden aangepakt, hoewel ze reeds in hoge mate zijn verbeterd.
– Er zullen ook suggesties vanuit het geweten opduiken ... (vgl. Mt. 5,5 en 5,9 ...).

(Deze praktijk is in eerste instantie toepasbaar, wanneer het gaat om de verbetering van het gedrag, die psychologisch gezien eerder binnen het kader van het "normale" liggen. Wanneer het om de verbetering van toestanden gaat die tegenwoordig in zekere zin als ziekelijk gelden, zou het des te meer gewenst zijn, dat iemand die hiermee ervaring heeft, d.w.z. een psychologisch geschoolde hulpverlener, actief zou begeleiden, omdat dan de zelfstandigheid in de omgang met de eigen problemen nog meer is beperkt, zoals dit immers bij alle mensen het geval is, wanneer men aandacht moet schenken aan eigen tekortkomingen. Zou iemand daarin zo beperkt zijn, dat het ook met ondersteuning niet zou gaan, dan zou het altijd nog mogelijk zijn, dat zo’n hulppersoon voor de betrokkenen zou bidden, als aanvulling op een geschikte therapie. Voorop staat dat hulp wordt gezocht, want van Jezus is de belangrijke vraag bekend "wil Jij gezonde worden?" Vgl. onze pagina "...Genezing".)