Líkt og heilun með bænum er í framhaldi af mannlegum breytingum hægt að spurja spurningu Jesú: "Vilt þú ná heilsu?" (Jóh. 5,6). Þ.e.a.s., 'veist þú hvaða gallar þú enn hefur sem verða að umturnast ef þú vilt komast á leið Guðs?' „Rauðan þráð“ er unnt að finna falinn bakvið augljóslega mjög einföld og sjaldan trúarlega álitin skilaboð. Er barn þróskast frá unglingsskeiði til fullorðinsára öðlast það nýja hæfileika sem hins vegar oft hylja upphaflega hæfileika til upplifunar. Seinna meir getur maður með hjálp minninga sinna og bæna reynt að enduröðlast á ný þessa duldu nátturulegu upplifun. Þeir hæfileikar sem bættust við halda sér en það slaknar á hörðnun eðlisins eða þá að hörðnunin hverfur alveg. Klofnun mannsins er til kemur vegna sálræn-andlegra eða utanaðkomandi „brota“ í lífinu – bæði vegna vitrænna og sjálfsagðra hvata er hafa náð sjálfstæði og eins og komið er vegna ósamrændar miðju í „hjartanu“ - er á þann hátt unnt að sameina á ný af hinum mismunandi vegum. Hægt er að sýna fram á það að „ávöxtur af þekkingartrénu“ í paradísargoðsögninni bendi til þessarar klofningar og að ummælin „ef þér snúið ei við og verðið eins og börn, komist þér aldrei í himnaríki“ byggi á dýpri skilningi á möguleikanum til að snúa við - Jesú í Matteus. 18,1-3; Mk. 10,15; Lúk. 18, 17. Málið snýst ekki einungis um barnaleg hispursleysi heldur um upphaflegan grundvöll þróunarinnar sem er hreinlega upprunanlegt²⁾, m.ö.o. forteiknaða grunnmunstur sem er tapaður hluti af „notkunarleiðbeiningum“ mannsins. Leið þessi getur náð langt út fyrir utan skilningsmeðvitund þá eins og hún er takmörkuð nú til dags.

²⁾ Með því að sigrast á eigin neikvæðu (djöfullegu) eiginleikum nálgumst við lækningu okkar andlegu ‘bresta’.
"Archetypisch" (upprunanlegur): hugtak úr djúpsálfræðinni eftir C.G.Jung o.s.f.; grunnmunstur mannleg tilverunar sem hægt er að upplifa sem mismunandi figurar.

Það merkir ekki að maðurinn geti náð þessu markmiði eingöngu með eigin kröftum. Jesú bíður raunhæfa leið og kraftinn eða náðina til að að ná því. Leitarmenn sannleiks um Krist - dulspekingar og alkemistar - hafa augljóslega gengið slíkar leiðir til fullnaðar (sbr. t.d.. Matt. 5,48; Jóh. 10,34;...). Svo og hafa aðrir kristnir menn öðlast slíka reynslu bæði meðvitað eða ómeðvitað. Þetta er óháð því hvort að þeir aðallega gengu innri leið eða hvort þeir stunduðu trú sína í félagslegum tilgangi, eða þá hvort þeir – þá í skilningi „fullkominns Kristinsdóms“ – sameinu hvort tveggja. Leitað hefur verið að afli gegn klofningu mannsins í mörgum menningum; viðleitni taótiskra alkemistra og ýmis afbrigði af jóga o.s.frv. bera merki um það.³⁾

³⁾ indverska orðið "Yoga" (jóga), orðrétt = "tengja í ok" merkir einnig leit að sameiningu við það upprunalega og hið óendanlega.
Þetta þýðir þó ekki að slíkar hugleiðingar leiði okkur að sama takmarki og vegi Krists.

„Guðsmaðurinn“ eða maðurinn sem Guð sendi, Jesú Kristur hinn "nýi Adam", er dæmi um það að menn geta upp frá þeim tíma enduröðlast á ný sína huldu upphaflegu eiginleika og að því er komið að þær afvegaleiðingar sem þegar eru orðnar hættulegar verði færðar á rétta braut. Hann gat sem "lukkutilfelli" fyrir heiminn sameinað í sér tenginguna við hina upphaflegu uppsprettu að tilgangi lífsins - Guð - og hæstþróaða vitund mannanna. Hann sigraðist á kröftum eyðileggingarinnar. Þrátt fyrir það að vera frábrugðinn öðrum mönnum var hann jafnframt maðurinn sem gat framkvæmt það á þennan hátt. Fyrir þessa tilstuðlan er mönnum gert það kleift að fara þessa leið á auðveldan hátt, - þó einkum ef þeir gera það meðvitað. Og jafnvel fyrir þá sem ekkert vita um hinn sögulega Jesú hefur líf hans sem og upprisa hans áhrif á þá – þessu má m.a. líkja við það þegar að dýr á eyju einni læra skyndilega eitthvað sem dýr af sömu tegund á eyjum í miklum fjarska kunna og ekki nóg með það heldur geta þau líka nýtt sem þessa nýju hæfileika á mun skemmri tíma, þar sem þau hafa einhverns konar sameingilegt kraftsvið eins og t.d. R. Sheldrake kommst að.

Möguleikinn fyrir innri sambandi mannsins við Jesú og Guð er líka til staðar á milligöngu kirkjunnar; jafnvel þó að hentugur félagsskapur kristilegra trúbræðra sé yfirleitt gagnlegur. Hinar mótsagnarkenndu guðfræðitegundir er kljúfu hið heilsteypta eðli Krists í kristnihaldara og félagslegan siðbótarmann eru ekki lengur besta það ráð þó að þær geti hjálpað einhverjum. sérstaklega þeim sem þekkja fleiri guðfræðitegundir. Hver maður getur stillt sig inn á Jesú, t.d. inni í litílli kompu heima hjá sér, en einnig úti á markaðstorgi. Það er annars vegar unnt með því að minnast varðveittra eiginleika hans (guðspjöllin). Sá hinn sem er hins vegar opinn fyrir þeirri staðreynd að hægt er að skynja Krist jafnvel eftir dauða hans (eins og hver maður sem samkvæmt mörgum vitnisburðum lifir af dauðann sem vitmunavera - m.a. annars án jarðnesks sjáanleika), getur álitið Krist sem virkan aðila í nútímanum. Þessi tilfinning verður möguleg „í nafni hans“ þ.e.a.s. með honum sameinuðum sem 'stórum bróður' við það að biðja til faðirguðs er umlykur alla. (sbr. Jóh. 15,16; Matt. 6, 7-15; Matt. 18,19-20). T.d.:

Einn pallur á leiðinni er "ást til Guðs", sá er ofar öllum stendur, "og til nánustu sem og til síns sjálfs" (Matt.19,19); þar með talið til sjálfs sér, að elska sjálfan sig, getur verið hluti af þeirri viðleitni að þekkja hlutverk sitt í kringum sig. Ástin getur gert manni kleift að tengjast Jesú þar sem það er megineinkenni hans ásamt visku. Einnig munu góð verk í anda Krists oft gera leiðir Krists skiljanlegri með innri og ytri afleiðingum. Jesú hefur varðveitt hinar siðfræðilegu grunnreglur þar sem maðurinn "sker (yfirleitt) það upp, sem hann hefur sáð" (Gal. 6,7); hann hefur í ríkari mæli látið einstaklinginn bera ábyrgð í stað þess að leggja áherslur á ytri lög. Á þann hátt er hægt að upplifa það að það er eitthvað er til innst inni í maninum - og ef það er aðeins hægt að finna fyrir því sem vitund - sem er í samræmi við Krist, sem veldur einhvers konar „endurfæðingu“ (Jóh.3). í tímanna rás kemur maðurinn sífellt meir samræmi við andann sjálfan er Kristur lifði. Þennan upphafspunkt innst inni er hægt að upplifa í hjartanu, í sálinni, eða sem sé í anda, hvernig sú upplifun er, er mismunandi eftir einstaklingnum. Á hvaða hátt einstaklingurinn upplifir Krist eða þá krafta sem tengjast honum - gagnlegt er að kalla eins oft og hægt er inn í meðvitund, sem er þegar vit einstaklingsins svo sambandið verður sterkara - þó að upphaflega verði maður ekki var við rosaleg áhrif. Með þessum kraft, sem myndast hefur inni í manninum sem náðargjöf, er síðan hægt að sameina hinn alhliða heilunarkraft sem kemur mjög nálægt frá hinum „ytri“ Kristi eða s.s. Guði. Einnig hér getur upplifun einstaklingsins verið afar mismunandi, hún verður hinsvegar greinileg og hefur tilsvarandi áhrif á umhverfið. Á meðan eitthvað sem er jafn áhrifamikið og með þeim hætti hefur hingað til verið takmarkað við fáa sem voru frá síðan álitnir „dulspekingar“, „heilagir menn“ o.s.frv., er hugsanlegt að slik fyrirbæri breiðist út til einfaldra manneskja á okkar tímum „nálægt heimsendi“ - en þýðing þess er e.t.v. ekki alltaf jafnóðum endurþekkleg og þess vegna er það nefnt hér. Hin alhæfu áhrif „utan frá“ verða annaðhvort meðtekin eða endurkastast e.t.v. sár frá tálmum þeirra sem hafa ekki þróað neitt sambærilegt inni í sér - þannig að það verður í slíku tilfelli hugsanlega til tilfinning um „dómstól“.

Eins og hjá þroskastigunum frá barninu til þroskaðs manns (sbr. hér fyrir ofan) áttu sér stað röð sambærilegra meðvitunarstiga í mannlegum menningum. Það átti annars vegar í för með sér nýja hæfileika (meira frelsi fyrir viljana, tilfinningum og hugsunum) og á hinn boginn minnkaði það upphaflegt traust til “sköpunar" í heild sinni, og þar með fjölgaði vandamálunum. (Sbr. einnig Jean Gebser, "Ursprung und Gegenwart"- 'Upphaf og nútið' - : hvað eftir annað með fornum, töfralegum, dulspekilegum og vitsmunarmeðvituðum hætti, auk þess getur meðvitund þróast með meiri sameiningunarhæfileika, sem má t.d. nefna skynsemismeðvitund.) Menn sem voru mjög til fyrirmyndar og tóku þátt í því að þróunarstig sem voru þekkjanleg byrjunarstigum gátu á stórum mælikvarði þróast að minnsta kosti á menningarlegum mælikvarða sem máli skipti. Þetta gerðist þrátt fyrir alla mótstöðu, en hinsvegar eins og áður var getið oft með miklum afföllum.Á nýrri tímum er þegar orðið sjáanlegt að mannkynið og þjóðir þess o.s.frv. standa frammi fyrir hinni örlagaríku áskorun, að framkvæma á ný minni og stærri “skammtafræðileg stökk" eða þróunarskref, ef þau vilja lifa af.⁴⁾. Þau voru kortlögð fyrir u.þ.b. 2000 árum síðan. Það á ekki lengur að gerast á kostnað öðlaðra hæfileika eins og vitsmuninum. Þegar nógu margir einstaklingar þróa eina meir og meir heilsteypta skynsemismeðvitund, sameinast á ný með sínum guðlega upphafi ¹⁾, er kannski hægt að vinna kapphlaupið með þeim hamförum sem eru þess eðlis þau að nálgast heimsendi, með hjálp “ofan frá". Í þessu samhengi tilheyrir samband við utarlegar hreyfingar "aktívista" eins og friðarhreyfinginn o.s.frv., - allir góðviljugir eru með sitt "nauðsynlega" sæti í þessum "leik" . Margir menn - þvert í gegnum viðurkenndum trúuðum stefnum - leita augljóslega eftir því, þau ganga fram inn í framtiðina, og hjálpa til, að gera upp fortíðina, þó að hugsanlega sé enn ráðandi margt í meðallagi. Það er spurning um hænuna og eggið, hvort ytri "björgun" er tilgangurinn eða hvort það er um að ræða tilverulega meðvitundar- og tilveruframför mannsins. Óhjákvæmilega þarf að breyta núverandi gildum, þar sem maðurinn getur afar nákvæmlega ímyndað sér hvert það leiðir, að skrifa gamla forskrift áfram. Eins og allt er hluti heildarinnar, fer einnig hvert gott verk inn í heildina.

⁴⁾ Þá svartsýnu skoðun í nýjustu bók Herbert Gruhls "Himmelfahrt ins Nichts" (himnaför inn í ekki neitt) er ekki hægt að samþykkja þar sem honum yfirsást auðlind þróunar eða sem sé krafts sem hægt er að þreifa á - og sem er jafnvel aðeins eitt tækifæri: Guð.